1881 წელს თასების თასის მფლობელებს ლატვია და ყაზახეთი გვეკადრება? [TimeLine]

ძველი ანეკდოტია: ქართლელი მდინარეში იხრჩობოდა, ერთ ნაპირს მიაწყდა, ვერ ამოვიდა, მეორე ნაპირიდან ძლივს ამოათრიეს. გულაღმა მწოლიარემ სული რომ მოითქვა, მის გარშემო შეკრებილებს გაუღიმა - ეს რომ ღვინო ყოფილიყო, ვერ მომერეოდაო.

ანეკდოტი ქართლელზეა, თუმცა ზოგადად ჩვენი ქვეყნის ყოველი კუთხის წარმომადგენლის ამაყ ხასიათს გამოხატავს - არც წყალს ვეპუებით და არც ღვინოს, არც დიდ მტერს და არც მცირერიცხოვანს...

არც ესპანეთის ნაკრებს ვნებდებით და არც ლატვიას. საქმით თუ არა, სიტყვით მაინც არ ვეპუებით: შეიძლება, პოლონეთთან 0:4 წავაგოთ, მაგრამ სათქმელი მაინც გვაქვს - რომ არაერთი პატარა შეცდომა, შეიძლებოდა მოგვეგო კიდეცო.

ცხადია, ასეთი ხალხისთვის მძიმედ გადასატანი იქნებოდა უეფას მიერ გუნდების გაყოფისას ხარისხით მეოთხე დივიზიონში გამწესება. იქ ხომ სომხეთის, აზერბაიჯანის, ანდორის, ყაზახეთის გვერდში უნდა ვყოფილიყავით (და ვართ კიდეც). 1881 წელს თასების თასის მფლობელებს ეს გვეკადრებოდა? 1881 არა? აბა, 1781? მაშინ ფეხბურთი არ იყო? იყო, როგორ არა! - ეგვიპტეშიც თამაშობდნენ თურმე, ეხნატონის დროს.

მაშ, ფარაონების შთამომავლები ახალგაზრდა რუსეთს ორნიშნა სხვაობით უნდა უგებდნენ. ...მაგრამ ფეხბურთის თამაში ყველამ ისწავლა. არც ეხნატონისა მოერიდა და არც სალაჰისა - ადგა რუსეთი და ეგვიპტეს მსოფლიოს ჩემპიონატზე 3:0 მოუგო.

ასეა ჩვენი საქმეც: 1981 წელს თბილისის "დინამო" მაკედონია იყო, ალექსანდრე ჩივაძე ალექსანდრე მაკედონელი... მაგრამ, სადღაა ძველი მაკედონია ან ძველი "დინამო"? შესარჩევ ეტაპზე ერთ მატჩსაც რომ ვერ მოიგებ, რატომ უნდა გქონდეს ესპანეთთან, საფრანგეთთან და გერმანიასთან ერთად კალათაში მოხვედრის ილუზია? რა? - გერმანიაც ბოლოზე გავიდა ჯგუფში? ჯერ ერთი, მუნდიალი იყო, მეორეც - ერთი თამაში ხომ მაინც მოიგო?

მოკლედ, უეფამ ჩაგვსვა იქ, სადაც ჩვენი ადგილია. ორმა ოფიციალურმა მატჩმაც გვიჩვენა, რომ ერთი თავით მაღლა არც ყაზახებზე ვდგავართ და არც ლატვიელებზე. გამოგიტყდებით, თავიდან მეც სკეპტიკურად ვუყურებდი გუნდების დახარისხების უეფასეულ სისტემას, მაგრამ დღეს, ორი პატარა მიზეზის გამო, ორივე ფეხით (საქმე ხომ ფეხბურთთან გვაქვს) მომხრე ვარ.



სამაგიდო თამაში

პირველი მიზეზი ყაზახეთში დავინახე, მეორე თბილისში, ლატვიასთან.

თვეების განმავლობაში ოფიციალურ თამაშს რომ ვერ მოიგებ, ფსიქოლოგიაზე ძალიან მოქმედებს. საფეხბურთო ნაკრებს სჭირდებოდა მეტოქე, რომელთანაც, ვთქვათ, გიორგი ჩაკვეტაძე ერთი კაცის მოტყუების შემდეგ მეორის გაბითურებაზეც იფიქრებდა, შემდეგ დარტყმაზე... ყაზახეთის ნაცვლად გერმანია რომ ყოფილიყო, ვთქვათ, ბოატენგს მოატყუებდა, დახვდებოდა ჰუმელსი, შემდეგ ნოიერი "წაემატავებოდა"... თუმცა ბოატენგ-ჰუმელსის მოტყუება 2014 წელს ბრაზილიამაც ამაოდ სცადა. მათი გაბითურება მხოლოდ დასაწერადაა იოლი, საქმით მესისაც უჭირს.

   ⇒როგორ მოატყუა 19 წლის ჩაკვეტაძემ სამი ყაზახი და... სუპერ-გოლი!!! [VIDEO]

ყახაზეთი ფიზიკურად კარგად მომზადებული, თუმცა გერმანიაზე კლასით დაბალი გუნდია და საქართველოს ნაკრებმა საკუთარი შესაძლებლობები გამოავლინა. ოღონდ არასრულად, ისიც ეპიზოდებში. არა იმიტომ, რომ მეტოქემ შეუშალა ხელი, არამედ იმიტომ, რომ ფსიქოლოგიურად ჯერ გასახსნელები ვართ.

გასახსნელი რა, შამპანურია? - იკითხავთ. აი, რას ვგულისხმობ: საქართველოს ნაკრებს სჭირდებოდა იმის შეცნობა, იმის დანახვა, რომ ყაზახეთზე უკეთესი გუნდია. ამ მოგებით კი საფუძველი ჩაეყარა გამარჯვებულის ფსიქოლოგიის ჩამოყალიბებას. თავად განსაჯეთ: ჯგუფში ექვსივე მატჩში ფავორიტები ვართ და თუ რამე გაუთვალისწინებელი არ მოხდა, ექვსივე უნდა მოვიგოთ. გამარჯვებულის ფსიქოლოგიის ჩამოსაყალიბებლად უკეთესი შანსი რა გვინდა? მადლობა ვის? - უეფას.

სიმბოლურია, რომ ამ მიმართულებით პირველი ნაბიჯი სასტარტოში მყოფმა ყველაზე ახალგაზრდა ფეხბუთელმა გადადგა. ქალს ადრე რომ გაათხოვებენ, ხშირად მოისმენთ - ისევ თოჯინებით თამაშობსო...

ზოგიერთი ვაჟი კიდევ უფრო საპასუხისმგებლო საქმეს ეჭიდება ადრეულ ასაკში, ხოლო როდესაც საქმე ქვეყნის სახელს ეხება, აქ პასუხისმგებლობა ასმაგდება.
ასეთ დროს, მთავარია დარჩე ის რაც ხარ, ითამაშო ისე, როგორც მანამდე თამაშობდი... როგორც ამას საქართველოს ნაკრების ფორვარდი, 19 წლის გიორგი ჩაკვეტაძე აკეთებს.

იგი ბავშვთა ფეხბურთიდან ისე გადავიდა დიდების ფეხბურთზე, არც რიდი ეტყობა, არც ფიზიკური სისუსტე - ისე ლაღად დაქრის, ატყუებს და იტანს, თითქოს ახმახი ყაზახების წინააღმდეგ კი არა, სამაგიდო ფეხბურთს თამაშობსო...



ავწიეთ ავტობუსი და გავიტანეთ

ყაზახეთიდან ქართველები თბილისში დაბრუნდნენ და ბალტიისპირელებს დაუხვდნენ. ლატვიის ნაკრებმა საქართველოსთან მწყობრად ითამაშა. ძალიან გაგვიჭირდა საჯარიმოსთან ფუტკრებივით შეჯგუფული ნაკრებისთვის გოლის გატანა. კიდევ კარგი, ლატვიელებს ნესტარი დაბლაგვებული აღმოაჩნდათ, მწარე კონტრშეტევებს ვერ ახორციელებდნენ...

ნამატჩევს საქართველოს ნაკრების მთავარმა მწვრთნელმა ვლადიმირ ვაისმა თქვა - რთულია ასეთი ტიპის "ავტობუსთან" თამაშიო.

მთელი გუნდი დაცვაში რომ დგას, სწორედ ასეთ ფეხბურთს უწოდებენ ავტობუსს.

   ⇒საქართველო-ლატვია 1:0. ლატვიური კედელი მაინც გადავაქციეთ

მაგრამ შემტევმა ფეხბურთმა მაინც გაიმარჯვა - ქართველებმა ლატვიური ავტობუსი ასწიეს, თორნიკე ოქრიაშვილს პენალტი გაატანინეს და - 1:0.
ესეც მეორე მოგება. ამ მატჩში ქულებზე ფასეული იცით რა იყო? - ხალხი ფეხბურთს დაუბრუნდა. "დინამო არენაზე" 40 ათასი მაყურებელი მოვიდა. ცხადია, მეტი ეტევა, მაგრამ ტრიბუნები ბოლომდე შევსებულს ჰგავდა. იყო კიდეც. ლატვიის კარის უკან ვიჯექი, თორნიკე ოქრიაშვილმა თერთმეტმეტრიანი რომ გაიტანა, ტელეფონში ვიდეო მქონდა მომარჯვებული და მეორე დღისით განმეორებით რომ ვნახე ტრიბუნების რეაქცია, მაშინ უფრო იმოქმედა ჩემზე - იშვიათად მინახავს ამდენი თავდავიწყებით გახარებული ადამიანი.

სპორტი ხომ ერთადერთი საშუალებაა ერთდროულად 40 ათასი ადამიანის გასახარებლად, წამიერად ცხოვრების ტვირთისგან განსათავისუფლებლად. იმ ადამიანებისა, რომლებმაც ცხოვრებაში არაერთი ომი გადაიტანეს, გამარჯვებას მონატრებულები არიან... ყაზახეთთან და ლატვიასთან მოგების შემდეგ კი, თუ არ ვიტყვით, გავიფიქრებთ მაინც - რაც მაგრები ვართ... ოღონდ, ჯერ მეოთხე ეშელონის ერთ-ერთ ჯგუფში.

სხვათა შორის, მეც ქართლელი ვარ და ბოლომდე მჯეროდა - საქართველოს ნაკრები ლატვიურ მდინარეს გადაცურავდა, აბა, დირბულა ღვინისფერი ლატვიელები მოგვერეოდნენ?

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1502
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები