არიან თუ არა საქართველოს ჩემპიონატში სანაკრებოდ გამოსადეგი ფეხბურთელები?

სოციალური ქსელის მეშვეობით რამდენიმე გულშემატკივრისგან წერილი მივიღე. ისინი ინტერესდებიან, არიან თუ არა საქართველოს ჩემპიონატში ისეთი ფეხბურთელები, რომლებიც ქვეყნის ეროვნულ გუნდს გამოადგებიან.

თავისთავად, თემა საინტერესოა. გვინდა თუ არა, ჩვენი პირველობიდან ეროვნულ გუნდში უნდა იყოს ფეხბურთელთა გარკვეული რაოდენობა და ეს იმის მიუხედავად, რომ საქართველოს ჩემპიონატი, ჩვენდა სამწუხაროდ, დღესდღეობით დაბალი დონის ტურნირია. ამაში ნათლად დაგვარწმუნა ევროთასებმა. საკმარისია, ჩვენი პირველობის ერთ შეხვედრას მაინც უყურო და მიხვდები, რომ აქ არ არის ის სისწრაფეები, ის ფიზიკური მომზადება, რასაც საერთაშორისო სტანდარტები ითხოვს...

და მაინც, არ შეიძლება, ჩვენს ჩემპიონატში არ იყვნენ ცალკეული ინდივიდები, რომლებიც, ასე თუ ისე, გამოადგებიან საქართველოს ნაკრებს. მოდი, გადავავლოთ თვალი, ვინ არიან ისინი?

მეკარეები

ამ დროისთვის საქართველოს ჩემპიონატიდან ეროვნულ გუნდში ორ მეკარეს იწვევენ - ნუკრი რევიშვილსა და როინ კვასხვაძეს.

ეს ის შემთხვევაა, როცა ვლადიმირ ვაისის არჩევანს უნდა დავეთანხმოთ. რევიშვილი, თავისი გამოცდილებითა და სათამაშო კლასით, ხოლო კვასხვაძე თავისი სტაბილურობით, ნამდვილად იმსახურებენ ქვეყნის პირველ გუნდში ყოფნას.

კვასხვაძე "ტორპედოს" კაპიტანი და პირველი ნომერია, რევიშვილს კი კონკურენციას უწევს თბილისური კლუბის უკრაინელი კარის დარაჯი სერგეი ლიტოვჩენკო.

მცველები

დაცვა, მეტადრე მისი ცენტრალური ზონა, საყოველთაო თვალსაზრისით, საქართველოს ნაკრების საუკეთესო რგოლია. აქ თამაშობენ გუნდის ლიდერები - გურამ კაშია და საბა კვირკველია. და მაინც, არც ერთ დროსა და ეპოქაში არც ერთი გუნდისთვის არ უვნია ჯანსაღ კონკურენციას და რაღა საქართველოს ნაკრებს უნდა ავნოს?!

არჩევანი დიდი არ არის, მაგრამ მაინც არის. უპირველეს ყოვლისა, ქუთაისის "ტორპედოს" მარცხენა მცველი გიორგი ქიმაძე უნდა ვახსენოთ. ჩემი აზრით, მოვიდა დრო, ამ ფეხბურთელს ეროვნულ გუნდში თავის გამოჩენის შანსი მიეცეს.

ვერავინ იტყვის, რომ მარცხენა მცველის პოზიციაზე გიორგი ნავალოვსკი ცუდად თამაშობს, მაგრამ კონკურენცია ყველას სჭირდება და თუნდაც ამისთვის ქიმაძის მიწვევა ნაკრებში ძალიან კარგი იქნებოდა. მას აქვს ყველანაირი მონაცემი, რომელიც სჭირდება ფლანგის მცველს. ის ძალიან კარგია შეტევაში და არც დაცვაში უჭირს. საგანგებოდ უნდა აღინიშნოს ქიმაძის სისწრაფე, რომელიც აუცილებელი ატრიბუტია ამ პოზიციის მოთამაშისთვის, და ტექნიკურობა.

როგორ გინდა, არ ახსენო დინამოელი ლაშა თოთაძე. ამ უნივერსალის სასარგებლოდ ისიც მეტყველებს, რომ ცენტრალური მცველის ფუნქციების შესრულების გარდა, დაცვის მარცხენა ფლანგზეც შეუძლია თამაში.

ძალიან საინტერესო ფეხბურთელია დინამოელი ლევან გეგეჭკორიც. მის თამაშში გამოსარჩევია საიმედოობა და შეტევებისადმი ლტოლვა. როცა ფლანგის მცველს უყვარს და შეუძლია შეტევაში ჩართვა, ეს დამატებითი რეზერვია საიერიშო პოტენციალის გასაზრდელად.

ნახევარმცველები

საქართველოს ჩემპიონატის ერთ-ერთ საუკეთესო ნახევარმცველ ოთარ კიტეიშვილს პერიოდულად უხმობენ ხოლმე ეროვნულ გუნდში.

ასაკი გვერდზე გადავდოთ და, თუნდაც ამხანაგურ შეხვედრაში შეიძლება შანსის მიცემა გრიგოლ დოლიძისთვისაც. მიმდინარე სეზონში ის მართლაც რომ შესანიშნავ ფორმაშია და მისი დიდი დამსახურებაც არის, "ტორპედო" საქართველოს ჩემპიონობისთვის რომ იბრძვის.

სანაკრებო პერსპექტივაში საინტერესო ფეხბურთელად მოჩანს ბაქარ ქარდავა. ყოველ შემთხვევაში, მე ვერ ვიხსენებ ვერც ერთ შეხვედრას, რომელშიც ის განსაზღვრულ დონეზე დაბლა დაშვებულიყო. ამ ამპლუის მოთამაშისთვის კი სტაბილურობა ძალიან ძვირფასი თვისებაა.

აქვეა ტორპედოელი გუგა ფალავანდიშვილიც, ვისაც უკვე აქვს სანაკრებო გამოცდილება - რბილი, შემოქმედებითი ყაიდის საყრდენი ნახევარმცველი, რომელსაც შექმნაც ეხერხება და შეტევების ჩაშლაც. ჩემი აზრით, მისი, როგორც ფეხბურთელის ზრდა ჯერ კიდევ არ დასრულებულა და უფრო მაღალ დონეზე თუ ექნა შანსი, უფრო სხვანაირად, უკეთესად ათამაშდება.

თავდამსხმელები

აქ კი არჩევანი დიდი ნამდვილად არ არის. ეს საერთო პრობლემაა და მარტო ნაკრებს კი არა, საქართველოს ჩემპიონატსაც აწუხებს. ეროვნული ლიგის ბომბარდირი ირაკლი სიხარულიძე ვაისმა საქმეში უკვე ნახა. თითქოს, სხვა კანდიდატურა არც არის, მაგრამ ამ სტრიქონების ავტორი გარისკავს და ორ ვარიანტს მაინც დაასახელებს.

გაგიკვირდებათ და, ორივე ფეხბურთელი საჩხერის "ჩიხურაში"თამაშობს. ალბათ, მიხვდით - პირველია დიმიტრი ტატანაშვილი, ხოლო მეორე - გიორგი გაბედავა. ისე მოხდა, რომ ამ ფეხბურთელს არასოდეს მისცემია სანაკრებო შანსი. მას ხშირად აწუხებს ტრავმები და ისიც გამიგონია, რომ მთლად იდეალური "რეჟიმისტი" არ იყო ადრეულ წლებში, მაგრამ ეს ჩემი პირადი აზრია და არ მინდა, ვინმეს თავზე მოვახვიო: დღეს საქართველოს პირველობაზე არ მეგულება არც ერთი ფეხბურთელი, რომელსაც გაბედავას დარი შეტევითი პოტენციალი აქვს.

მახსოვს მისი თამაშები ევროთასებზე და თითქმის ყველა მატჩში ის ძალიან კარგი იყო. მე ის მესახება ხასიათის ფეხბურთელად, რომელიც, თუ ცოტა ხნით მოშორდება ჩვენს ყოველდღიურობას, სხვანაირად "გაიხსნება". ვინ იცის, იქნებ სანაკრებო შანსი ბოლომდე გამოიყენოს...

მხოლოდ ტექნიკა საკმარისი არ არის

არაერთ უცხოელ ჟურნალისტთან მისაუბრია, რომელსაც უნახავს საქართველოს ჩემპიონატის მატჩები და ისინი ერთხმად აღნიშნავენ - ჩვენი ფეხბურთელები ტექნიკურები არიან. ახალი ამაში არაფერია, ეს ჩვენც ვიცით, მაგრამ რატომ ვდგებით პრობლემების წინაშე სანაკრებო ასპარეზზე იმ ფეხბურთელების გამოყენებისას, რომლებიც თამაშობენ საქართველოს ჩემპიონატში?

საქმე ფიზიკურ მომზადებაში (უფრო სწორად - მოუმზადებლობაში) და დაბალ ტემპშია. ცალკეული მოთამაშეები, ერთ-ორი მერცხლისა არ იყოს, გაზაფხულს ვერ მოიყვანენ. ამიტომ, ისინიც იძულებულნი არიან, იმ ტემპში ითამაშონ, როგორშიც ყველა თამაშობს.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
3086
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები