გელა დარსაძე - აი, ვინ დაამშვენებდა დღევანდელ ნაკრებს!

იმ საღამოს ისრაელის ნაკრებთან პაექრობისას ქართველმა კალათბურთელებმა ცეცხლი დაანთეს სპორტის სასახლის თაღებქვეშ, ცეცხლი და გულშემატკივრებიც აიყოლიეს. ჩვენების ყოველი შედეგიანი ტყორცნის შემდეგ ნაღმის აფეთქებას ჰგავდა ქომაგების ოვაცია.

ვუყურებდი სამქულიანების წვიმას, ზღვასავით აბობოქრებულ ტრიბუნებს, გაცისკროვნებულ სახეებს და გული სიხარულით მევსებოდა.
"ნეტავ, კიდევ ვინ დაამშვენებდა დღევანდელ ორთაბრძოლას?!" - უნებლიედ გამოიელვა თავში და წინა საუკუნის 80-იანი წლების მოგონებათა ტალღამ გადამიქროლა...

მოედანზე ისევ ის გზნება,

ცეკვა ქართული;

გადაჭედილი ტრიბუნები,

მქუხარე ოვაცია და..

ხმაშეწყობილი შეძახილები:

გე-ლა, გე-ლა...

დიახ, გელა დარსაძე, ქომაგთა კერპი და გულთამპყრობელი, რომელიც შეუდარებელი გარღვევებითა და უზადო შორეული ტყორცნებით ხიბლავდა ყველას – შინ თუ გარეთ.

ასეთი კალათბურთელები სტაჟიან გულშემატკივრებს მუდამ ემახსოვრებათ. ურიგო არ იქნებოდა, მნიშვნელოვანი მატჩების დაწყებამდე და შესვენებებისას სპორტის სასახლის დიდ ეკრანზე მათი ცეცხლოვანი თამაშები ჩვენი ახალგაზრდობისთვისაც გვეჩვენებინა, ხოლო შეხვედრების მონაწილე საუკეთესო კალათბურთელებისთვის სხვადასხვა ნომინაციაში მათი სახელობის პრიზები გადაგვეცა...
როგორც დიდი შოთა ბრძანებდა, "არდავიწყება მოყვრისა აროდეს გვიზამს ზიანსა"...

ამას წინათ ერთ-ერთ ღონისძიებაზე გელა დარსაძის მეუღლეს - მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორს, სათნო და გულისხმიერ პიროვნება ნინო ადამიას შევხვდი, რომელმაც ლეგენდარულ კალათბურთელთან ურთიერთობის ოთხი ათეული წლის წინანდელი ამბები გაიხსენა:
- გელა ჩემზე ორი წლით უფროსი იყო. კალათბურთმა შეგვახვედრა ერთმანეთს. იგი სახელოვან სულიკო თორთლაძესთან ვარჯიშობდა, მე კი ოთარ ჩაჩუასთან ვმეცადინეობდი. ორივენი ქუთაისის მოსწავლეთა ნაკრების წევრები ვიყავით, სამეგობრო წრეც ერთი გვყავდა. სკოლას რომ ვამთავრებდი, უფრო სწავლამ გამიტაცა, სამედიცინო ინსტიტუტში ჩავაბარე, გელამ კი კალათბურთი ირჩია – ბოლო კლასებში ქალაქის მოსწავლეთა ნაკრების კაპიტანს დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებდნენ...

პირველი ნაბიჯები

1977 წლის ივნისში თბილისმა საქართველოს მოსწავლეთა 29-ე სპარტაკიადას უმასპინძლა. ქუთაისელმა კალათბურთელებმა, ფინალის გარდა, ყველა შეხვედრაში წარმატებას მიაღწიეს, გადამწყვეტი პაექრობა კი დედაქალაქელებთან დათმეს. გელა დარსაძემ 4 მატჩში საკუთარ გუნდს 127 ქულა შესძინა. იგი რესპუბლიკურ ნაკრებში შეიყვანეს. იმავე წლის შემოდგომაზე ბათუმში 1962-1963 წლებში დაბადებულ კალათბურთელთა პირველობა გაიმართა. რიონისპირელებმა რუსთავის, სოხუმისა და თბილისის განათლების განყოფილების გუნდებს აჯობეს და ფინალში თბილისის "დინამოს" ნორჩ კალათბურთელებს დაუპირისპირდნენ. სულიკო თორთლაძის შეგირდებმა დაძაბული მატჩი 75:73 მოიგეს. დარსაძემ, რომელმაც გუნდს 31 ქულა მოუტანა, და მისმა მეგობრებმა საქართველოს ჩემპიონობასთან ერთად საბჭოთა კავშირის პირველობის ზონალური ტურნირის საგზურიც მოიპოვეს.

ეს შეჯიბრება 1978 წელს უზბეკურ ანდიჟანში გაიმართა. ქუთაისელებმა იოლად სძლიეს თურქმენებს – 93:68, ასპარეზობის ფავორიტ ლატვიელებსა – 81:70, მესამე ტურში ასპარეზობის გამოკვეთილ ლიდერს – ლენინგრადის გუნდს გაუწიეს მეტოქეობა. ნევისპირელთა შემადგენლობაში 2 მეტრზე მეტი სიმაღლის ოთხი კალათბურთელი თამაშობდა. ქართველებმა პირველ ტაიმშივე ხელთ იგდეს უპირატესობა. საბოლოოდ კი დიდი ანგარიშით – 105:70 გაიმარჯვეს, მერე ყირგიზეთს აჯობეს – 94:65 და ბოლო ტურში მასპინძლებთან მარცხის (68:74) მიუხედავად, ფინალურ ეტაპზე თამაშის უფლება მოიპოვეს, სადაც მე-6 ადგილს დასჯერდნენ. ქუთაისის გუნდიდან გელა დარსაძე, ედიშერ შვანგირაძე, ვალენტინ დერიუგინი და ანდრეი ალიხანოვი საბჭოთა კავშირის ჭაბუკთა ნაკრების კანდიდატებად დაასახელეს.

იმავე წლის ზაფხულში საქართველოს მოსწავლეთა 30-ე სპარტაკიადაზე რიონისპირელებმა ფინალი კვლავ თბილისელებთან დათმეს – 87:93. "არ შემიძლია, განსაკუთრებვით არ აღვნიშნო მე-11 სკოლის მე-9 კლასის მოსწავლე გელა დარსაძის ოსტატობა, მოედნის ხედვა, ჩინებული ტექნიკა, იმპროვიზაციის უნარი, საუკეთესო სროლა საშუალო და შორი მანძილებიდან. მთელ ტურნირზე გუნდის მიერ მოწინააღმდეგის კალათში ჩაგდებული 460 ქულიდან 160 ქულა მას ეკუთვნის. იგი ყოველ მატჩში საშუალოდ 32 ქულას აგროვებდა და კალათბურთის სპეციალისტთა მაღალი შეფასება დაიმსახურა", - წერდა სპარტაკიადის შემდეგ რიონისპირელთა დამრიგებელი, შესანიშნავი პედაგოგი და სპეციალისტი სულიკო თორთლაძე.

ბატონ სულიკოს ერთხელ ცნობილ ჟურნალისტ დავით ჭელიძისთვის უთქვამს: "საკანდელიძესა და დარსაძეში ვხედავ მსგავსებას სისწრაფეში, მოედნის ხედვაში, პასის კულტურაში, ჰაერში მოძრაობაში, ტექნიკაში, ოღონდ გელა გაცილებით უკეთ ტყორცნის, ნებისმიერი დისტანციიდან... და... ცოტა სიზარმაცეში, თუმცა ბურთი ორივეს ძალიან უყვარს".

დინამოში

ქუთაისელმა ჭაბუკმა ტაშკენტში მოსწავლეთა საკავშირო სპარტაკიადაზეც მიიქცია სპეციალისტთა ყურადღება. იქიდან დაბრუნების შემდეგ მეცხრეკლასელი კალათბურთელი თბილისის "დინამოში" მიიწვიეს. 1979 წელს დუბლშემადგენლობათა საკავშირო პირველობის მე-2 ტურის შეხვედრები თბილისში გაიმართა. გელა დარსაძემ "დინამოს" მაისურით პირველად ვილნიუსის "სტატიბასთან" ითამაშა. დაძაბულ პაექრობაში მოგებულ მატჩში (82:80) დებიუტანტის ანგარიშზე 10 ქულა იყო, სამაგიეროდ, მინსკის რტი-ს დამარცხებაში (115:114) შეიტანა დიდი წვლილი 20 ქულით, კიევის "სტროიტელთან" წარმატება (82:81) კი რიონისპირელი ჭაბუკის უშუალო დამსახურებაა.

მაშინდელი პრესის ცნობით, შეხვედრის დამთავრებამდე 20 წამით ადრე სტუმრები 4 ქულით იგებდნენ შეხვედრას. დარჩენილ დროში დარსაძემ ორი ინდივიდუალური გარღვევითა და ერთი ზუსტი საჯარიმო ტყორცნით "დინამოს" დუბლებს გამარჯვება მოუტანა, თავად კი 16 ქულით გამოირჩა. ბოლო მატჩში ქართველებმა რიგის ვეფ-ის კალათბურთელებს აჯობეს – 97:90, გელამ იმ ორთაბრძოლაში 21 ქულა მიითვალა.

ნიკოლოზ დერიუგინი: ჩემი სამშობლო საქართველოა, სხვაგან ცხოვრებაზე არც მიფიქრია

თბილისი "დინამოს" მთავარმა მწვრთნელმა ლევან მოსეშვილმა ნიჭიერ კალათბურთელს 1979 წელსვე გაუხსნა გზა დიდი სარბიელისკენ – ძირითად შემადგენლობაში ანდო ადგილი. დებიუტი მოსკოვში შედგა ვარსკვლავებით დახუნძლულ ცსკა-სთან. სპორტის ჟურნალისტ თემურ მორგოშიასთვის მიცემულ ინტერვიუში გელა დარსაძე ასე იხსენებს თავის პირველ ორთაბრძოლას:

"მატჩის ერთ-ერთ მონაკვეთში ლევან მოსეშვილმა მითხრა, აბა, შენ იცი, მოედანზე უნდა გახვიდეო. აღელვება შემატყო... ბუნებრივი იყო – ისეთი სახელმოხვეჭილი კალათბურთელების წინააღმდეგ უნდა მეთამაშა, როგორებიც იყვნენ ჩემი კერპი სერგეი ბელოვი, ალჟან ჟარმუხამედოვი, ვალერი მილოსერდოვი და სხვები. მიუხედავად მწვრთნელის გულისხმიერი დარიგებისა, იქამდე ვერ დავწყნარდი, სანამ პირველი ბურთი არ მოვათავსე კალათში... იმ მატჩში გუნდს 12 ქულა შევძინე".

გაზეთ "ლელოში" დაიბეჭდა დებიუტანტის პირველი ფოტოც ასეთი წარწერით: "გელა დარსაძე ტემპერამენტიანი ქართული კალათბურთის ერთ-ერთი საუკეთესო წარმომადგენელია. ყველაფერი ის, რისთვისაც ასე უყვართ ჩვენში კალათბურთი, უხვად აქვს ნაბოძები ახალგაზრდა სპორტსმენს".

ძირითად შემადგენლობაში გელა დარსაძე "დინამოს" ძნელბედობის ჟამს გამოჩნდა, მაშინ, როცა გუნდი დაღმავალი გზით მიდიოდა, უმაღლეს ლიგაში დარჩენა-არდარჩენის საკითხი წყდებოდა.

"გელა ბათუმში გავიცანი საქართველოს პირველობაზე, - მითხრა ერთხელ ვეტერანმა კალათბურთელმა, ამჟამად საქართველოს კალათბურთის ფედერაციის პრეზიდენტმა პაატა გურასპაულმა. – ტურნირის განმავლობაში ყურადღებას იპყრობდა თამაშის სტილითა და ტალანტით. 1978 წელს ერთად ვითამაშეთ საქართველოს მოსწავლეთა ნაკრებში. იგი "დინამოში" ჩემზე ერთი წლით ადრე მიიწვიეს. ეს პერიოდი მწვრთნელთა ხშირ ცვლას დაემთხა: ჯერ ლევან მოსეშვილი ლევან ინწკირველით ჩაანაცვლეს, მერე ოლიმპიური ჩემპიონების – ქორქია-საკანდელიძის დუეტი მოვიდა, შემდეგ მოსეშვილი დაბრუნდა. გელა დარსაძე სწორედ ამ წლებში გამოიწრთო და გუნდის საიმედო საყრდენი გახდა.

ძალიან ახალგაზრდები ვიყავით, მაგრამ, ფაქტობრივად, 40-40 წუთი გვიწევდა მოედანზე ყოფნა, მეტეორივით დავქროდით. მახსოვს, თბილისში ლენინგრადის "სპარტაკს" ვეთამაშეთ. დაძაბული პაექრობა იყო. დამატებით დროში ვძლიეთ 101:100, კოლია დერიუგინმა 39 ქულა ჩაუგდო მეტოქეს. გელამაც შესანიშნავად ითამაშა. ბევრი კარგი პარტნიორი მყავდა: "დინამოში" დერიუგინი და ნოდარ ქორქია, საკავშირო ახალგაზრდულ ნაკრებში – არვიდას საბონისი და ხოსე ბირიუკოვი, მაგრამ ყველაზე უკეთ გელასთან ვიყავი შეწყობილი. თვალდახუჭული ვუგებდით ერთმანეთს და იცით, რატომ?

ის მოთამაშე იყო – მუღამი იცოდა, შინაგანად გრძნობდა, სად და როდის მიეწოდებინა პასი პარტნიორისთვის, ყველა მატჩში ბოლომდე იხარჯებოდა, მისი რეაქტიული სისწრაფე და იმპროვიზაცია თავგზას უბნევდა მეტოქეებს. 1984 წლამდე ერთად ვიდექით მოედანზე. მის გვერდით თამაში სიამოვნება იყო. გარკვეული მიზეზების გამო "დინამოდან" წამოვედი და მე და გელა მეტოქეები გავხდით, მაგრამ ამას ჩვენი მეგობრობისთვის ხელი არ შეუშლია. უბრალოდ, დაუკმაყოფილებლობის გრძნობა დამრჩა, რომ მასთან ერთად ხანგრძლივად თამაშის საშუალება არ მომეცა".

"გელა დამცველი იყო, მე – თავდამსხმელი. უმისოდ თამაში არ გამომდიოდა. პასს არ დაგიგვიანებდა. შესანიშნავად ხედავდა მოედანს, მეტოქეებს მისი სოლორეიდების ეშინოდათ. სარბიელზე უსიტყვოდ გვესმოდა ერთმანეთის. მეგობრები ვიყავით, უღალატო კაცი, კარგი პიროვნება იყო", - ეს სიტყვები სახელოვან კალათბურთელს, მსოფლიოს ჩემპიონ ნიკოლოზ დერიუგინს ეკუთვნის.
ქომაგების კერპი

თბილისის "დინამომ" ნელ-ნელა კრიზისი დაძლია და საკავშირო ჩემპიონატში ისევ ანგარიშგასაწევი ძალა გახდა. 1984 წელს ჩვენმა გუნდმა მე-4 ადგილი დაიკავა. ამ წარმატებაში მნიშვნელოვანი წვლილი გელა დარსაძემ შეიტანა. ცნობილმა ჟურნალისტმა ირაკლი ბერიაშვილმა დარსაძე-კაპუსტინის ტანდემს საბჭოთა კავშირში ერთ-ერთი საუკეთესო წყვილი უწოდა. ამას სპეციალისტებიც აღიარებდნენ: ორივე კალათბურთელი მეტოქეებზე სწრაფი იყო და შორიდანაც კარგად ტყორცნიდნენ ბურთს კალათში. ეს უპირატესობა განსაკუთრებით თვალში საცემი გახდა 1985 წლიდან (52-ე ჩემპიონატიდან) მას შემდეგ, რაც სამქულიანი ტყორცნები შემოიღეს. ეს სეზონი იმდენად წარმატებული აღმოჩნდა დარსაძისთვის, რომ ქართველმა სპორტის ჟურნალისტებმა იგი წლის 10 საუკეთესო ათლეტს შორის დაასახელეს. არც არის გასაკვირი, რადგან მასზე, როგორც მაღალი კლასის კალათბურთელზე, სულ უფრო ხშირად წერდნენ პრესაში.

საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის მე-2 ტურში "დინამომ" ვილნიუსის "ჟალგიურისს" 92:73 მოუგო. გაზეთი "ლელო" წერდა:

"თბილისელთაგან ქებას. პირველ რიგში, გელა დარსაძე იმსახურებს, იგი უნარიანად ხელმძღვანელობდა თამაშს და თავადაც აქტიურად უტევდა მოწინააღმდეგის კალათს". მატჩის შემდეგ სპორტის დამსახურებულ ოსტატ ალექსეი ასტახოვს უთქვამს, დარსაძემ მსოფლიო სტანდარტების დონეზე ითამაშაო. იმავე წელს გუნდის კრებამ ახალგაზრდა ნიჭიერი კალათბურთელი "დინამოს" კაპიტნად აირჩია. წლების განმავლობაში საბჭოთა კავშირის კალათბურთელთა ნაკრების მთავარ მწვრთნელს, ცნობილ სპეციალისტ ალექსანდრ გომელსკის არაერთხელ აღუნიშნავს, საბჭოთა ნაკრები ქართველი კალათბურთელების გარეშე ვერ წარმომიდგენიაო. ისიც უთქვამს, დარსაძისა და სანაძის თამაში მომწონსო ძალიან.

1985 წელს "დინამომ" ვილნიუსის "სტატიბას" 89:87 მოუგო. დარსაძემ და შარუნას მარჩიულიონისმა თავიანთ გუნდებს 25-25 ქულა შესძინეს. მოსკოვის ტურში დინამოელებმა დაძაბულ პაექრობაში სძლიეს დონეცკის "შახტიორს" – 71:68. გელამ 29 ქულას მოუყარა თავი, თანაც 6 სამქულიანი ჩააგდო. "დონეცკის "შახტიორი" რომ დავამარცხეთ ძნელ ბრძოლაში, ლევან მოსეშვილმა მოგვილოცა გამარჯვება", – იხსენებს ერთ-ერთ ინტერვიუში გელა დარსაძე. მთავარმა მწვრთნელმა მერე დარსაძესა და ანდრეი ტიუბინს ახარა, რომ ისინი საბჭოთა კავშირის პირველი ნაკრების კანდიდატთა 24-კაციან სიაში შეიყვანეს. მეორე ნაკრებში, რომლის თავკაცადაც ლევან მოსეშვილი დანიშნეს, გია სანაძეს უხმეს.

"გელა გამორჩეული ტალანტი იყო, - მითხრა ერთხელ გია სანაძემ. – თამაშის მანერით ზურაბ საკანდელიძეს ჰგავდა. მოედანზე მის მსგავს პარტნიორს თუ ინატრებს კაცი. არ მახსოვს, პასი დაეგვიანებინოს. რამდენიმე წელიწადი ერთ ოთახში ვცხოვრობდით, ამიტომ ბევრი რამ ვიცი მის შესახებ. მსგავსი უნიკალური – ალალი და მართალი პიროვნებები იშვიათად იბადებიან".

გელა დარსაძეს საუკეთესო სეზონი ჰქონდა 1986 წელსაც. მრავალ მატჩში გამოიჩინა თავი. მაგალითად, მინსკის რტი-სთან მოგებულ (88:86) ორთაბრძოლაში თავისიანებს 29 ქულა, "სტროიტელთან" – 20, რიგის ვეფ-თან კი 25 ქულა მოუტანა. "დინამომ" იმ წელიწადს მე-3 ადგილისთვის პაექრობა ლენინგრადის "სპარტაკთან" დათმო და მე-4 ადგილს დაყაბულდა. კალათბურთის საკავშირო ფედერაციამ ქართველი მცველი 25 საუკეთესო მოთამაშეს შორის დაასახელა.

55-ე საკავშირო ჩემპიონატი "დინამომ" კარგად დაიწყო, გელა დარსაძეც ყოველ მატჩში 20-25 ქულას აგროვებდა. პირველი წრის შედეგებით, ჩემპიონატის ბომბარდირი ქართველი მცველი გახდა – 20 შეხვედრაში 420 ქულა მიითვალა. იმ წლების ეპიზოდების გახსენება "დინამოს" ვეტერან კალათბურთელს ზურაბ გრძელიძეს ვთხოვე: "მართალია, ტრავმის გამო დიდ კალათბურთს ადრე დავემშვიდობე, მაგრამ ჩვენი ბიჭების თამაშს ყოველთვის ვადევნებდი თვალს. მახსოვს, საკავშირო ჩემპიონატის ტალინის ტურში ადგილობრივ "კალევთან" ორთაბრძოლაში მატჩის სადავეები თავიდანვე დინამოელებმა იგდეს ხელთ.

პაულაუსკასი: მიუნხენი-1972-ის ფინალში საკანდელიძემ და ქორქიამ კავკასიური ცეკვა დადგეს [VIDEO]

შესვენების შემდეგ ვითარება შეიცვალა. საფინალო სირენამდე 20 წამით ადრე ბალტიისპირელები ქულით წინ გავიდნენ – 77:76, თან შეტევაც მათ დაიწყეს, მაგრამ ერთ-ერთმა ესტონელმა ბურთი დაკარგა, მას გელა დაეულა და ზუსტი სამქულიანი ტყორცნით "დინამოს" გაამარჯვებინა – 79:77. სულიკო თორთლაძის ნიჭიერ შეგირდს, ვინ იცის, ასეთ მომენტებში რამდენჯერ გაუხარებია ქომაგები.

ორიგინალური სტილის მოთამაშე იყო, არავის ბაძავდა, ალბათ, გახსოვთ, პირთამდე სავსე სპორტის სასახლე მის ელვისებურ გარღვევებსა თუ შორიდან ტყორცნებს მქუხარე ტაშით ხვდებოდა. გულისხმიერი პიროვნება იყო, გამორჩეული სითბოს კაცი. წესიერ, სტუმართმოყვარე ოჯახში გაიზარდა. ქუთაისიდან რომ ჩამოვიდა, ბინა საბურთალოზე ჰქონდა, მაგრამ ჩემთან ცხოვრობდა დიდუბეში. ჩემს მეზობლებთან მეგობრული ურთიერთობა დაამყარა. დაქორწინების შემდეგ იმ ბინიდან გადავედი, გელას კი ჩემს მეზობლებთან კონტაქტები არ შეუწყვეტია – ხშირად შეივლიდა და მოინახულებდა მათ. გული მწყდება, რომ გვიან დაქორწინდა. არადა, შესანიშნავი მეუღლე შეხვდა – ქალბატონი ნინო ადამია. გელა დარსაძე ნაადრევად წავიდა ამ ქვეყნიდან. არა მარტო ოჯახმა, არამედ მთელმა საქართველომ დაკარგა დიდებული ადამიანი, ვირტუოზი კალათბურთელი"...

1988 წლის ზაფხულში ნბა-ის ერთ-ერთი წამყვანი გუნდი "ატლანტა ჰოუქსი" ჩამოვიდა საბჭოთა კავშირში ამხანაგური მატჩების ჩასატარებლად. პირველი შეხვედრა საკავშირო ნაკრებთან 25 ივლისს თბილისის სპორტის სასახლეში ჩატარდა. ლევან მოსეშვილის თხოვნით, ალექსანდრ გომელსკიმ მასპინძელთა გუნდის შემადგენლობაში მცირე ხნით ათამაშა გელა დარსაძე, რომელიც მთელი თვის უვარჯიშებელი იყო. ის მატჩი საბჭოელებმა 84:85 დათმეს. მერე ამერიკელებმა ვილნიუსსა და მოსკოვშიც გამართეს ორთაბრძოლები, მაგრამ გომელსკის დარსაძე გუნდში არ მიუწვევია.

არადა, იმავე წელს პარდუბიცეში ხუთთა ტურნირზე, სადაც "დინამომ" მე-3 ადგილი დაიკავა, გელა დარსაძე საუკეთესო კალათბურთელად დაასახელეს. ჟურნალისტ დათო თავართქილაძის შეკითხვაზე, გული ხომ არ გწყდებათ, საბჭოთა კავშირის ნაკრებში რომ ვერ ითამაშეთო, გელას გულახდილად უთქვამს: "როცა სპორტულ კარიერას ვიწყებდი, რა თქმა უნდა, ვოცნებობდი ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონატებზე, ოლიმპიადებზე. ერთხელ ვიყავი ნაკრებთან ერთად შეკრებაზე საბერძნეთში, მაგრამ გომელსკიმ საბოლოოდ მაინც ვერ გაბედა, არჩევანი შეეჩერებინა გელა დარსაძეზე. კურტინაიტისი, ხომიჩუსი, ვალტერსი ჩემზე მაღლა იდგნენ. მე კი ნაკრებში თამაშის პრაქტიკა არ გამაჩნდა, თორემ აუცილებლად შევძლებდი ღირსეულად გამოსვლას საბჭოთა კავშირის პირველ გუნდში".

ერთგულება
საბჭოეთის დაშლის შემდეგ გელა დარსაძემ კარგა ხანს ითამაშა საქართველოს ეროვნულ ჩემპიონატშიც. იგი ბოლომდე თბილისის "დინამოს" და ლევან მოსეშვილის ერთგული დარჩა. გაზეთმა "სარბიელმა" 1995-1996 წლების საუკეთესო კალათბურთელად დაასახელა და სპეციალური პრიზითაც დააჯილდოვა. ბოლოს "ქუთაისი 2010-ის" მწვრთნელი გახლდათ.

ნინო ადამია: სხადასხვა მიზეზით გათხოვებაზე დიდხანს უარს ვამბობდი. არადა, ახლა ვნანობ. იყვნენ ადამიანები, რომლებსაც ჩვენთვის სიკეთე სურდათ, ძალიან უდოდათ, მე და გელას ოჯახი შეგვექმნა, რადგან ბავშვობიდანვე გვიყვარდა ერთმანეთი. ბოლოს მაინც მაჯობეს. 2012 წელს უკვე ერთად ვიყავით. მეორედ დავიბადეო, მეუბნებოდა. ალალი, უპრეტენზიო ადამიანი იყო. ექვსი წელიწადი დედაჩემის პენსიაზე ვცხოვრობდიო, რომ მითხრა, გული დამეწვა. ახალგაზრდობისას უამრავი ხალხი ეხვია გარს, უშურველად გასცემდა. უმუშევარი რომ დარჩა, ყველამ ზურგი აქცია, არავინ დაუფასა, უპატრონოდ დარჩა. ბევრმა დატოვა გულნაკლული...

2013 წლის იანვარში გვინდოდა, ხელი მოგვეწერა. ბოლოს გადავწყვიტეთ, პირველ ივნისს ნინოობაზე დაგვეწერა ჯვარი. მერე იტალიაში მივდიოდი კონფერენციაზე, გელაც უნდა წამოსულიყო, წინასწარ ბილეთებიც ავიღეთ, მაგრამ...

გელა დარსაძე 51 წლისა 2013 წლის მაისში გარდაიცვალა.

3518
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები