გია ბაღაშვილი: ...მეორე დღეს შევნიშნე, რომ ხალხი ბედნიერი იყო!

ეროვნული იდეის გამოხატვა, ემოციური აღტკინება და საზოგადოების ასეთი შეკვრა მხოლოდ ფეხბურთს შეუძლია

ჩვენი საახალწლო რუბრიკის სტუმარი გია ბაღაშვილია - მუსიკოსი, ფოლკლორისტი, ხელოვნებათმცოდნე, და რაც ამ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია - სპორტის კარგი მცოდნე და ქართული ფეხბურთის დიდი გულშემატკივარი. ის სიყვარულით ლაპარაკობს ჩვენს ტკივილსა და სიხარულზე, წარმატებებსა და მომავალზე, გიორგი ჩაკვეტაძესა და ნაკრებზე, რომელმაც 2018 წელი ძალიან გაგვილამაზა...

13 მაისის გაღვიძებული გრძნობები

- ბედნიერი კაცი ვარ, რადგან ჩემში დიდი ხნის მიძინებულმა გრძნობებმა გაიღვიძა - ის გრძნობები, რაც 13 მაისის თაობას უკავშირდებოდა. რა თქმა უნდა, 1981 წლის შემდეგ ბევრი გაბრწყინება გვახსენდება, მაგრამ ჩვენ დიდი ხნის განმავლობაში გვაკლდა წინსვლა და წინსვლის შეგრძნება. ამასთან, სტაბილური სერია და შინაგანი განცდა, რომ უნდა მოვიგოთ, როცა იცი, რომ ვიღაცაზე ძლიერი ხარ.

დიდი ხნის განმავლობაში ქართველი გულშემატკივრები ვერ ვამბობდით დაბეჯითებით, რომ, მაგალითად, ლატვიას და ყაზახეთს მოვუგებდით. ნახეთ, რა უცნაურია - საფეხბურთო ქვეყანა ვართ, მაგრამ ლატვიასთან საერთოდ ოფიციალური თამაში მოგებული არ გვქონდა, ხოლო ყაზახეთთან - შინ.

ქართველები გამარჯვებას მოწყურებულები ვართ და ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ გამარჯვება და მისი მოახლოება შევიგრძნოთ.

ვაისის დატოვება გამართლებული იყო

- როგორ არ ვთქვა ფეხბურთის ფედერაციის კარგ მუშაობაზე. მათი მისამართით კრიტიკა ხშირად ისმოდა. ეს დაახლოებით იგივეა, სპექტაკლი თუ არ გამოვიდა, რეჟისორს რომ აძაგებენ და თუ გამოვიდა - მსახიობებს მიაწერენ.

ახლა მინდა შემთხვევით ვისარგებლო და მივულოცო ფეხბურთის მმართველებს, მადლობა ვუთხრა და ვთხოვო, რომ ასე გააგრძელონ - დაისახონ დიდი მიზნები და ასევე ნაბიჯ-ნაბიჯ და მიზანმიმართულად იმუშაონ, როგორც ამას დღემდე ახერხებენ. ფაქტია, რომ 2018 წელი ფეხბურთში წარმატებული იყო და ეს ფეხბურთის ფედერაციის ორგანიზებული და აზრიანი მუშაობის დამსახურებაა.

რა თქმა უნდა, ძალიან სწორი იყო, ვლადიმირ ვაისს მუშაობა რომ აცალეს. მე არ ვიცი, ლიოვმა რაღა უნდა გააფუჭოს გერმანიის ნაკრებში, მაგრამ ამ ხალხის ბუნებაშია - ხანგრძლივი დროით მწვრთნელს მუშაობის საშუალებას აძლევენ და ამას შედეგი მოაქვს.

ვაისი ტაქტიკურად განათლებული მწვრთნელია და თამაშის დროს საინტერესო სვლებს აკეთებს, ჩანს, რომ ფეხბურთელებთან საერთო ენას პოულობს. რაც მთავარია, ქართველებმა დაიწყეს ისევ ფეხბურთის თამაში, რომ გუნდის სტრატეგიას, კონცეფციას ხვდები - აშკარად ჩანს, უბურთოდ გაცილებით მეტს მოძრაობენ და გაუაზრებელ ნაბიჯებს არ დგამენ. აშკარაა, რომ კვალიფიციური, პროფესიონალი ფეხბურთელები გვყავს და ადრინდელივით გაუგებრად არ თამაშობენ. მათ მიზანი ეტყობათ და ეს გვაიმედებს, რომ გუნდი კიდევ უფრო მოუმატებს და შესაბამისი შედეგიც იქნება.

საქებარს თუ მაქებარი არ ჰყავს...

- არაჩვეულებრივმა ადამიანმა და მსახიობმა, ჩვენი ოჯახის დიდმა მეგობარმა, ფეხბურთის დიდმა მცოდნე ჟანრი ლოლაშვილმა ასეთი სადღეგრძელო თქვა: ჩემი ბოლო წლების დამამშვენებელს და სიხარულს მესის მინდა გაუმარჯოსო. ამაში იყო ლაღი დამოკიდებულებაც, მაგრამ ამ სიტყვებში სიმართლის რამხელა მარცვალი დევს? მესის ტრავმა რომ ჰქონდა, მის არყოფნაში რაღაც ჩაქრა, “ბარსელონას” თამაშებს მაყურებელი მოაკლდა. მესი ისეთი მოვლენაა, რომ უდიდესი გუნდის მიმართ ხალხის ინტერესს განაპირობებს.

ასევეა ქართველებისთვის ნებისმიერი ვარსკვლავის გამოჩენა. ამის გარეშე ფეხბურთს შიშხათი და მარილი აკლდება. ეს მარილი გიორგი ჩაკვეტაძემ მოიტანა და ჩვენს ფეხბურთს მოაყარა.

შესაძლოა, თავის დროზე, ქებით გიორგი ქინქლაძეს დათვური სამსახური გავუწიეთ, მაგრამ ქართველი ებრაელების, ჩვენი ძმების  ბრძნული გამონათქვამი ძალიან მიყვარს - საქებარს თუ მაქებარი არ ჰყავს, უქებარი დარჩებაო.

ამიტომ სათქმელი უნდა ითქვას - ფაქტია, რომ დაიბადა ნამდვილი ვარსკვლავი გიორგი ჩაკვეტაძე. მას აქვს ყველა წინაპირობა, რომ დიდი ფეხბურთი ითამაშოს და მოწინავე ვარსკვლავებს შორის ადგილი დაიმკვიდროს. წარმოდგენაც არ მინდა, მას ეს ერთა ლიგა რომ არ ეთამაშა, რა შედეგი გვექნებოდა. 

ქართველს ყველა სფეროში ინდივიდუალიზმი გამოარჩევს - ფეხბურთშიც, ხელოვნებაშიც, კულტურაშიც, სიმღერაშიც... ამის გარეშე არც სისტემურობაზე დაფუძნებული გუნდური სპორტი გამოდის და ქართველებს ეს სულ გვახასიათებდა. სულ ვფიქრობდით - სად გაქრა ეს ინდივიდუალიზმი? არც ერთ მწვრთნელს არ გამოუვა გუნდის შექმნა, სადაც მექანიკურ შემსრულებლებზე აქვს აქცენტი. ყიფიანი რომ არ ყოფილიყო, ის “დინამო” არ იქნებოდა. ჩაკვეტაძე ამ ტურნირის D დივიზიონის საუკეთესო მოთამაშედ იქცა.

ის ახალგაზრდული ნაკრებიდან გვახსოვს, მაგრამ  ფაქტია, რომ ნაკრებში თამაშიდან თამაშამდე იზრდებოდა. ანუ პროგრესი მაშინ აქვს, როცა ქართველებს ზრდა ყველაზე მეტად უჭირთ. თანაც, ვუყურებთ, რა პასუხისმგებლობით ეკიდება ყველა სათამაშო კომპონენტს. ბოლომდე იბრძვის, რომ ბურთი არ დაკარგოს, პოზიციებს როგორ არჩევს და უბურთოდ რა კვალიფიციურად მუშაობს. მე არ მახსოვს სლავა მეტრეველი, რომლის სისწრაფეზეც ლეგენდებს ჰყვებიან. მაგრამ არ მახსოვს, რომელიმე ქართველ თავდამსხმელს გიორგისნაირი აჩქარება ჰქონოდა. სასწაულია, ბურთთან ერთად როგორ უმატებს, არა? და კიდევ - ეს სწრაფი მოთამაშე რა გონიერია?! ისეთ გადაცემებს აკეთებს, ლუკა მოდრიჩს რომ შეშურდება და თანაც, რაც მთავარია - ტემპში! გარდა ამისა, არც ერთ სათამაშო ეპიზოდს არ უშინდება და ორთაბრძოლებში ბოლომდე შედის.

ნაკრების სახე

- და კიდევ ერთი: ხომ გვახსოვს, ყაზახეთთან რა დაძაბული თამაში იყო, შედეგზე ვიყავით ორიენტირებულები და ფეხბურთელებს შინაგანი შებოჭილობა ეტყობოდათ. ეს პირველ ტაიმში კარგად ჩანდა. ამის მიუხედავად, პირველ ტაიმში გააკეთა ის საოცარი ფინტი, როდესაც ბურთი ჰაერიდან ჩამოიღო. ისეთი მოძრაობა გააკეთა, ნეიმარი რომ ხელს მოაწერდა. ნაკრებს სახეს აი, ასეთი ფინტები და მოძრაობები აძლევს. 

კიდევ ერთი მახსენდება - ყაზახეთთან მეორე გოლზე ნიკა კაჭარავამ შეტევა რომ განავითარა, ქუსლით რა პასი მისცა. მიყვარს ასეთი ეფექტური თამაში და ამისთვის ვგულშემატკივრობდი ბავშვობიდან “დინამოს”. დიდი ხანი ვფიქრობდით, სად გაქრა ეს ნიჭი და მიხარია, რომ ბოლო დროს ეს დეტალები ისევ იკვეთება.

ტელევიზორში კომენტატორის ხმა ჩაწეული რომ იყოს და ვერ მიხვდები, ეს რომელი ნაკრებია - შევარცხვინე ასეთი გუნდი და ფეხბურთი! მაშინ ამ სახეობაში მთავარი იკარგება და ეს მხოლოდ სტატისტიკაზე ორიენტირებული გუნდი იქნება. ერთა ლიგაზე სწორედ ეს მომეწონა - ჩანდა, რომ მოედანზე საქართველოს ნაკრები იყო.

გიორგიზე გავაკეთე აქცენტი, თორემ მთლიანად ნაკრები იყო გამართული, კარგად ორგანიზებული... მშვენივრად ითამაშა ჯაბა კანკავამ. დაცვის ცენტრში კვირკველია და კაშია შესანიშნავად გამოიყურებოდნენ და დიდი ხანია, უკანა ხაზში ასეთი სტაბილური წყვილი არ გვყოლია. ძალიან კარგი იყო კაკაბაძე... ბევრის გამოყოფა შეიძლება...

ორი ნაბიჯი სანუკვარ მიზნამდე

- საერთოდ, მე მოწინააღმდეგე ვარ გამონათქვამის, რომ კარგად ვითამაშეთ და წავაგეთ. ჩვენი სამეტყველო ენიდან ეს ფრაზა უნდა ამოვაგდოთ. ასეთი მიდგომა გვღუპავს - გამოდის, რომ წაგების მიუხედავად, მაინც კმაყოფილი ხარ.

საბედნიეროდ, ახლა ჩვენთან სხვა ვითარებაა - ნაკრებს დაუმარცხებელი სერია აქვს, ჯგუფში პირველად დავიკავეთ პირველი ადგილი და შედეგად მივიღეთ ის, რომ სტადიონი სამივე საშინაო შეხვედრაზე გაივსო. ამ გამარჯვებების განცდას ძალიან დიდი მოფრთხილება უნდა.

ყველამ დაინახა, როგორ ფეხდაფეხ მიჰყვება ქართველი გულშემატკივარი საქართველოს ნაკრებს. გულშემატკივრის ორი კატეგორიაა. პირველი - რომელიც თავადაა თამაშში ჩართული და სურს, რომ მეთორმეტე მოთამაშე იყოს. ქართველები ამით დიდად არ გამოვირჩევით. მეორე კატეგორია ის ხალხია, რომელიც ფეხბურთს უყურებს, როგორც სპექტაკლს და სანახაობას - ასეა ქართველიც, ვაფასებთ ლამაზი ფეხბურთის გამოვლინებას.

და ბოლოს: რა უნდა იყოს უფრო დიდი სიხარული, ვიდრე სტადიონი რომ სკანდირებს იმ ფეხბურთელის გვარს, რომელმაც დიდი სიხარული გვაჩუქა და სა-ქარ-თვე-ლო! სა-ქარ-თვე-ლო! ევროპის ჩემპიონატზე თამაშის რამხელა პერსპექტივა გამოჩნდა?! სანუკვარ მიზანს სულ ორი ნაბიჯი გვაშორებს. თანაც, ბელარუსს სახლში ვმასპინძლობთ და ეს სერიოზული უპირატესობაა.

ფეხბურთის ძალა სულ სხვაა

- ჩვენი ხალხი მონატრებულია წარმატებას. დამოუკიდებლობის წლებში დიდ სიხარულს გვანიჭებდა ქართველი ოლიმპიური, მსოფლიოს და ევროპის ჩემპიონი რომ ხდებოდა.

ჩვენს ცნობიერებაში დიდი გარღვევა მოახდინა მორაგბეთა ნაკრებმა. მინდა ვისარგებლო შემთხვევით და ამ გულიან ხალხს სიხარულისა და იმედის დაბრუნებისთვის დიდი მადლობა გადავუხადო. მათ ემოციურად შეგვივსეს ის დიდი ჩავარდნა, რაც ქართულ ფეხბურთში იყო.

ასევე ვიტყვი, რომ ბოლო 10 წელია გამოჩნდა კიდევ ერთი სახეობა, რომელიც სანაკრებო დონეზე გვახარებს. ჩვენს კლათბურთელებზე ვლაპარაკობ - ზედიზედ სამჯერ ევროპის ჩემპიონატზე მოხვედრა სერიოზული წარმატებაა. 2018 წელს ნამდვილად დიდი წარმატება და წინსვლა გვქონდა.

მაგრამ ფეხბურთის ძალა სულ სხვაა - სულ სხვა! ფეხბურთი სპორტის გვირგვინია და თუ ეს სახეობა წარმატებული არაა, წელიწადი მაინც გულნაკლულს გტოვებს. ეროვნული იდეის გამოხატვა, ემოციური აღტკინება და საზოგადოების ასეთი შეკვრა მხოლოდ ფეხბურთს შეუძლია. ერთა ლიგაზე ყაზახეთს რომ მოვუგეთ და D დივიზიონში საუკეთესო შედეგი დავაფიქსირეთ, მეორე დღეს შევნიშნე, რომ ხალხი ბედნიერი იყო!

შობა-ახალი წელი მინდა საქართველოს, ჩვენს ხალხს მივულოცო და ვუსურვო, რომ 2019 წელი ქვეყნისთვის კიდევ უფრო დიდი წარმატებისა და სიხარულის წელი ყოფილიყოს. ფეხბურთს კი ამაში გამორჩეული როლი აკისრია!

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1481
მკითხველის კომენტარები / 1 /
გიზოგ
0
გაიხარე გია, ახალ წელს გილოცავ.
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;