გია ცეცაძე: როცა საქმე საქართველოს ნაკრებს ეხება, მოტივაცია რა საძებარია?!

საქართველოს ახალგაზრდულმა ნაკრებმა ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევი ციკლის ორი მატჩი ითამაშა.

გია ცეცაძის გაწვრთნილმა გუნდმა მოუგო ფარერებს (1:0) და ფრედ (2:2) ითამაშა დანიასთან. ორ საშინაო შეხვედრაში ავიღეთ 4 ქულა, რაც ცუდი შედეგი არ უნდა იყოს.

ეგაა, დანიელებთან ვერმოგების შემდეგ ჩვენს ახალგაზრდულს ჯგუფური ბარიერის დაძლევის თეორიულზე თეორიული შანსიღა დარჩა.

ორი სანაკრებო შეხვედრის შემდეგ გარკვეული დრო გავიდა. რა თქმა უნდა, ჩვენი ქვეყნის რანგით მეორე გუნდის დამრიგებელმა ბევრი რამ გააანალიზა. გია ცეცაძეს სწორედ ამიტომ დავუკავშირდით...

- რას ელოდით და რა მიიღეთ ამ ორი შეხვედრისგან?

- პრინციპში, შემიძლია თამამად გითხრათ, რომ ჩვენი მოლოდინი და ის რეალობა, რომელიც ვნახეთ ამ ორ თამაშში, დიდად არ განსხვავდება ერთმანეთისგან.

ფარერებთან ვგეგმავდით რევანშს და 3 ქულას - ეს მოვახერხეთ. გოლი გავიდა იმ კომბინაციის შედეგად, რომელიც შეიცავდა 17 პასს. რაც შეეხება დანიის ნაკრებთან თამაშს, იყო კომპონენტები, რომელთა გამოვლენაც ვერ მოვახერხეთ ისევ და ისევ მეტოქის სიძლიერის გათვალისწინებით. საბოლოო ჯამში, შეგვეძლო ამ შეხვედრის გამარჯვებამდე მიყვანა, მაგრამ მივიღეთ შედეგი, რომელიც უკვე დაფიქსირებულია.

- ფაქტია, დანია ჩვენი ჯგუფის საუკეთესო ნაკრებია...

- დიახ, ეს მართლაც ასეა. ჩვენ დანიის ნაკრებთან მოსაგებად გავედით მინდორზე. ზოგჯერ ეს მხოლოდ სიტყვის მასალად ითქმება ხოლმე ფეხბურთში, მაგრამ ჩვენს შემთხვევაში ეს ნამდვილად ასე იყო.

ჩემი აზრით, მეტოქე კარგად გვყავდა შესწავლილი. მაგალითად, ვიცოდით, რომ დანიელ ცენტრალურ მცველებსა და ცენტრალურ ნახევარმცველებს შორის ცოტა დიდი სივრცე რჩებოდა და ეს ნიუანსი უშუალოდ მატჩისას საჩვენოდ გამოვიყენეთ. საბოლოოდ, გუნდს, რომელიც მართლაც საუკეთესოა ჯგუფში, თანაბრად ვეთამაშეთ.

- ჯგუფური ბარიერის დაძლევისა და ევროპის ჩემპიონატზე გასვლის მხოლოდ თეორიული შანსი შეგვრჩა. საქართველოს ახალგაზრდულ ნაკრებს მომდევნო თამაშებისათვის მოტივაციის პოვნა ხომ არ გაუჭირდება?

- არა, რას ამბობთ?!. ეს ხომ საქართველოს ნაკრებია. როცა ფეხბურთელს საკუთარი ქვეყნის მაისურა აცვია და მის ჰიმნს ისმენს, ამაზე დიდი მოტივაცია რა შეიძლება იყოს?! როცა კლუბს ეხება საქმე და ისიც მოსამზადებელი პერიოდისას, შეიძლება, რომელიმე შეხვედრის შედეგს ნაკლები ყურადღება მიაქციო, მაგრამ, როცა საქმე ეხება ნაკრებს, ასეთი რამ გამორიცხულია.

ზაფხულში საქართველოს ფეხვბურთის ფედერაციამ ორი ამხანაგური შეხვედრა დაგვიგეგმა უელსის ნაკრებთან, რისთვისაც მინდა, მას მადლობა გადავუხადო. ვფიქრობ, ჩვენი გუნდისთვის ძალიან სასარგებლო თამაშები იქნება. ზრდა და განვითარება უნდა გავაგრძელოთ.

თეორიული შანსიც შანსია. გარდა ამისა, ჩვენ უნდა დავამტკიცოთ, რომ სასტარტო ჩავარდნა შემთხვევითობა იყო და მეტი არაფერი. ასე რომ, მოტივაციის ძებნა არ მოგვიწევს.

- ახალგაზრდული ნაკრების შემდეგ ეროვნული ნაკრები მოდის. თუ ხედავთ თქვენს შეგირდებში იმის პოტენციალს, რომ ჩვენი ქვეყნის უპირველეს გუნდში ითამაშონ?

- ალბათ, დამეთანხმებით, ყველა ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს ახალგაზრდულ ნაკრებში, პოტენციურად ეროვნული გუნდის მოთამაშეა. ზოგი დღეს შეაღებს მის კარს, ზოგი ხვალ და ზოგიც - ზეგ. ეს ფეხბურთელის განვითარებაზეა დამოკიდებული. ყველა მოთამაშე, როგორც ყველა ადამიანი, ინდივიდუალურია...

- ვიცით, ერიდებით ცალკეულ მოთამაშეებზე ლაპარაკს, მაგრამ გამონაკლისის სახით უნდა გკითხოთ გიორგი არაბიძეზე. როგორ მიდის მისი პროგრესი? ბევრი მიიჩნევს, რომ მისი ზრდა ერთგვარად შეჩერდა თუნდაც იმის გათვალისწინებით, რომ დიდხანს შემორჩა დონეცკის "შახტარის" მეორე გუნდს...

- არ არსებობს ერთმანეთის აბსოლუტურად მსგავსი ორი ფეხბურთელი. არაბიძის შემთხვევაში მე პირდაპირ ვიტყვი - არ არსებობს არანაირი პრობლემა! ბიჭი ახლა გახდა 20 წლის. ის მუშაობს ბევრს და თავადაც იცის, რომ ბევრი რამ აქვს დასახვეწი. რამე რომ იყოს სათქმელი, დღეს და გუშინ არ გაგვიცნია ერთმანეთი და აუცილებლად ვიტყოდი, არ დავმალავდი ნამდვილად.

დღევანდელ ფეხბურთში მთავარი მაინც ისაა, როგორ მოქმედებს მთელი გუნდი, მოქმედებს თუ არა ის, როგორც ერთიანი, შეკრული მექანიზმი. ზოგიერთი მოთამაშე ცოტა გვიან იხსნება, ზოგიც - ცოტა ადრე. ეს ჩვეულებრივი მომენტია...

- დაბოლოს, ისევ ამოცანებზე - შექმნილ ვითარებაში საქართველოს ნაკრებისთვის მესამე ადგილზე გასვლა უნდა იყოს პრიორიტეტი...

- თუ ისე მოხდება, რომ ის თეორიული შანსი, რომელზეც ვილაპარაკეთ, რეალობად იქცევა, ძალიან კარგი, თუ არა და, ჩვენი მიზანი მესამე ადგილზე გასვლა იქნება.

პოლონეთის ნაკრებს ორჯერ უნდა დაუცდეს ფეხი და ჩვენც უნდა მოვუგოთ მას უშუალო შეხვედრა. ასეთ შემთხვევაში, უკვე შესაძლებელი იქნება ლაპარაკი ჯგუფური ბარიერის დაძლევაზე.

კარგი იქნებოდა, დანიისთვის რომ მოგვეგო. მაშინ, შანსი უფრო დიდი იქნებოდა, მაგრამ მხოლოდ საკუთარ თავზე მაშინაც არ ვიქნებოდით დამოკიდებულები.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1337
მკითხველის კომენტარები / 1 /
სოსო
0
გია ცეცაზეს დიდ პატივს ვცემ,მის მიერ გაწვრთნილი გუნდების სათამაშო სტილის გამო,მაგრამ როცა მოტივაციაზე ლაპარაკობს,ეგ საქართველოს აღარ შეეხება,რადგან პატრიოტიზმზე მთავრობა და განათლების სისტემაც კი აღარ საუბრობს.ჩვენთან ჯიბის პატრიოტიზმი გაგვიბატონეს და ამისი მსხვერპლნი არიან ახალგაზრდა ფეხბურთელებიც.ამიტომ გარბის ყველა და ყველანაირი საშუალებით ქვეყნიდან.საქართველო ქართველების ქვეყანა აღარ არის სამწუხაროდ,უფრო რეზერვაციას დაემსგავსა.პატრიოტიზმი მხოლოდ მაშინ ძლიერდება,როცა შენი ქვეყნის ღირსებას გრძნობ და თუ ვინმე მეტყვის რომ საქართველოს სახელმწიფოს,მისი მმართველი სტრუქტურების სახით,თუნდაც მინიმალური ღირსების გრძნობა გააჩნია,მითხრას რაში გამოიხატება ეს და გავჩუმდები.გია ცეცაძე და გიორგი დევდარიანი რომ ახალგაზრდების აღზრდას პატრიოტიზმის და რწმენის წინ წამოწევით რომ იწყებენ,ვიცი და ამის გამოც უფრო ვაფასებ მათ,მაგრამ ისინი უფრო გამონაკლისები არიან,წესი კი ის არის,რომ საქართველოში ყველა ძაღლი და მამაძაღლი ზნეობრივ ავტორიტეტებს ებრძვის და ლაფს ასხავს,რაც უფრო უარესია ამაში ყველა ფორმაციის მთავრობაც მონაწილეობს და ამ პირობებში რაიმე წარმატებაზე ფიქრი,ძალიან გაძნელებულია,შედეგი კი სახეზეა.
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;