გიორგი ივანიშვილი დინამოზე, შვეიცარიულ აქცენტებზე, წარსულსა და აწმყოზე

"ლელოს" მკითხველმა უკვე იცის, რომ თბილისის "დინამომ" 28 წლის უნივერსალი გიორგი ივანიშვილი გადაიბირა.

საქართველოს ახალგაზრდული ნაკრების ყოფილ წევრს შეტევისა და ნახევარდაცვის თითქმის ყველა პოზიციაზე შეუძლია თამაში. ბოლო წლებში მის გარეშე საჩხერის "ჩიხურას" წარმოდგენა შეუძლებელი იყო...

ივანიშვილის საფეხბურთო კარიერა შვეიცარიაში დაიწყო. მერე იყო "ცხინვალი", რასაც საჩხერულ კლუბში გატარებული პერიოდი მოჰყვა. ამიერიდან, ის "დინამოს" მეტოქეებს შეუტევს...

- რა თქმა უნდა, კარგი განწყობით მივედი თბილისის "დინამოში", - გვითხრა ივანიშვილმა საუბრის დასაწყისში, - გადაჭარბების გარეშე შეიძლება ითქვას, რომ ეს კლუბი საოცნებოა ყველა ქართველი ფეხბურთელისთვის და გამონაკლისი არც მე ვარ.

დიდი მადლობა მინდა გადავუხადო კლუბის ხელმძღვანელობას იმ ნდობისთვის, რაც ჩემ მიმართ აქვთ. ახლა რაღა დასამალია და, გასული წლის ზაფხულშიც იყო ლაპარაკი "დინამოში" ჩემს გადასვლაზე, მაგრამ მაშინ საქმე ბოლომდე არ მივიდა.

- გუნდი ძალიან ახალგაზრდულია, მაგრამ წესით, ადაპტაცია მაინც არ უნდა გაგიჭირდეთ. ხომ დარჩნენ "დინამოში" თქვენი ნაცნობი ფეხბურთელები?

- წესით, ადაპტაცია მართლა არ უნდა გამიჭირდეს. რაც შეეხება ნაცნობებს, ძალიან დიდი ხანია, ვიცნობ ლაშა თოთაძეს, ოთარ კიტეიშვილს და ის საქართველოს ჩემპიონატის ერთ-ერთ გამორჩეულ ინდივიდუალისტად მიმაჩნია. მჯერა, მან უკვე დაძლია რთული პერიოდი.

- არაერთ პოზიციაზე გითამაშიათ. თავს ყველაზე კომფორტულად რომელ ამპლუაში გრძნობთ?

- მინდვრის შუაგულში. ეგაა, დაცვაში თამაში მაქვს გასაუმჯობესებელი. ფლანგზეც მიადვილდება თამაში სისწრაფიდან გამომდინარე.

- შვეიცარიაში გატარებული პერიოდი უნდა გაგახსენოთ. რატომ ვერ აეწყო იქ თქვენი კარიერა?

- არ მინდა, თავი ვიმართლო, მაგრამ ხან კლუბებში ხდებოდა რაღაც ისეთი, ხან მე მომდიოდა რაღაც... მაგალითად, "ბელინცონაში" ძალიან კარგად ვგრძნობდი თავს და... უცბად დისკოზი დამემართა. ყოფილა შემთხვევა, როცა კლუბიც გაკოტრებულა...

- შვეიცარიიდან საქართველოში ჩამოსულს აქაურ ჩემპიონატთან შეგუება არ გაგიჭირდათ?

- ნამდვილად არ ვნანობ დაბრუნებას, მით უმეტეს, აქ გავიცანი ჩემი მომავალი მეუღლე... არადა, შვეიცარიაში მართლაც რომ საათივითაა ყველაფერი აწყობილი...

- საინტერესოა, რაზე კეთდება აქცენტი შვეიცარიულ ფეხბურთში? იქაური ნაკრები ხომ ევროპაში ერთ-ერთი საუკეთესოა...

- რა თქმა უნდა, დიდი ყურადღება ექცევა ფიზიკურ მომზადებას. გარდა ამისა, 13 წლიდან ბავშვი ასაკობრივ გუნდში უკვე იმ სქემით თამაშს ეჩვევა, რომელსაც ძირითადი გუნდი იყენებს.

ეს დიდ ფეხბურთში მის ადაპტაციას აადვილებს. ვიტყვი კიდევ ერთ, ძალიან მნიშვნელოვან ტენდენციაზე - როცა ბავშვი სწავლობს ცუდად, ამაზე აქვთ სერიოზული გართულება და ერთ-ერთი მთავარი მოთხოვნაც სწორედ ის არის, რომ სკოლაში მაღალი ქულები უნდა ჰქონდეს.

- თქვენი თაობის ფეხბურთელები დღეს წამყვან ძალას წარმოადგენენ შვეიცარიის ნაკრებში. რომელიმე მათგანს თქვენთან ერთად ხომ არ უთამაშია?

- ძალიან ახლოს ვიცნობ რიკარდო როდრიგესს. ასაკით ის ჩემზე უმცროსია და პირველი ნაბიჯები ჩემ თვალწინ გადადგა "ციურიხში". ვიცნობ ჯერად შაქირისაც, ასევე, შვეიცარიის ნაკრების ფორვარდ ადმირ მეჰმედის... სამივეს დღემდე ვეხმიანები ხოლმე.

- შვეიცარიიდან აღმოჩნდით "ცხინვალში", სადაც კახა კაჭარავა ბოლომდე გენდოთ...

- ჯანმრთელობის პრობლემებიდან გამომდინარე, მთელი ორი წელი არ მქონდა ფეხბურთი ნათამაშები. მან კი შანსი მომცა, თან ჩემთვის ძალიან რთულ დროს...

- მერე იყო "ჩიხურა"...

- ...და ძალიან ნაყოფიერი პერიოდი ჩემს კარიერაში. სტაბილურად იყო ყველაფერი. მადლობა მინდა გადავუხადო კლუბის ხელმძღვანელობას. ერთი ეგ იყო, რომ შორს ვიყავი ოჯახისგან...

- წლებია, საქართველოს ჩემპიონატში თამაშობთ. საით მივდივართ?

- ათგუნდიან პირველობას მივესალმები. ჩემი აზრით, მართებული ნაბიჯი იყო გუნდების რაოდენობის შემცირება. თავადაც ხედავდით, როგორი დაძაბულობა იყო ჩემპიონატში.

ყველა ადგილისთვის ბოლომდე მიდიოდა ბრძოლა, ყველა შეხვედრა იყო პრაქტიკულად გადამწყვეტი... ეს ფაქტია. არის სვლა უკეთესობისკენ. ვისურვებდი, რომ ბუნებრივ საფარზე გვეთამაშა.

ბევრ ფეხბურთელს არ უყვარს ხელოვნურზე თამაში და მათ შორის ვარ მეც. გაშუქება ხდება ძალიან კარგად. თუმცა, ინტერესი ჯერ არ არის მაღალი. როგორმე ამას უნდა ეშველოს. ახლა მთავარია, ხალხი მოვიდეს სტადიონზე.

- არადა, ფეხბურთელისთვის მთავარი მაყურებელია...

- ის უდიდესი ძალაა ფეხბურთელისთვის. ჩემი აზრით, ფეხბურთელი დაახლოებით 30 პროცენტით უკეთეს თამაშს აჩვენებს სავსე ტრიბუნების წინ, ვიდრე მაშინ, როცა სტადიონი ცარიელია. რა თქმა უნდა, ფეხბურთელი მაყურებლის ტაშისთვის თამაშობს. ესაა მისთვის მთავარი ჯილდო.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1981
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;