დამსხვრეული ოცნება ანუ როგორ გავუშვით მომავლის გუნდის ბირთვის ჩამოყალიბების შანსი

საქართველოს 20-წლამდელთა ნაკრები ნიკოლოზ ჩერქეზიშვილის ხელმძღვანელობით ევროპის ჩემპიონატზე მე-9 ადგილისთვის ბრძოლაში გადაერთო - მისია ვერ შესრულდა, გუნდი ასაკობრივ ელიტაში, A დივიზიონში ვერ გადავიდა. რატომ?

ჯერ კიდევ 28 ივნისს საქართველოს კალათბურთის ფედერაცია ვებსაიტზე (სტატია - "20-წლამდელთა ნაკრები ევროპის ელიტარულ დივიზიონში გადასასვლელად დაირაზმა") იუწყებოდა, რომ გაფართოებულ შემადგენლობაში იმდენი ტალანტი მოხვდა, აუცილებლად ელიტაში გადასასვლელად უნდა ვიბრძოლოთო.

განსაკუთრებით სასიხარულო იყო, რომ გუნდში ეროვნული ნაკრების კვარტეტი (გოგა ბითაძე, რატი ანდრონიკაშვილი, სანდრო მამუკელაშვილი და ლუკა ბულაშვილი) ირიცხებოდა.

ბულაშვილმა აპრილში ამ გუნდს ევროპის ახალგაზრდული ლიგა მოაგებინა და მიუხედავად იმისა, რომ ივნისის მატჩებისთვის ეროვნული ნაკრების საბოლოო განაცხადში ვერ მოხვდა, ის ჩვენი გუნდის ერთ-ერთ მომავალ ვარსკვლავად მიიჩნევა.

გოგა ბითაძის ტალანტის შესახებ კი ყველას მოეხსენება, გაისად მას NBA-ში მოხვედრას უწინასწარმეტყველებენ (ამის შანსი მას წლეულსაც ჰქონდა). ერთ-ორ დღეში გაირკვა, რომ ტყუილად გვიხაროდა - ამ კვარტეტიდან გუნდს ჯერ შეკრებაზე, შემდეგ ბულგარეთში ევროპის ჩემპიონატზე არ გაჰყოლიან არც ბულაშვილი და არც ბითაძე.მიზეზი ოფიციალურად არც არავის აუხსნია.

კულუარული ინფორმაციით კი, თითქოს, ბითაძის სერბმა აგენტმა იძალა და გოგას NBA-ს საზაფხულო ლიგაში უნდა ეთამაშა (რაც არ დადასტურდა). ბულაშვილის შემთხვევაში კულუარულად კი კიდევ უფრო დაუჯერებელ მიზეზებს ამბობენ - არ გვინდა დავიჯეროთ, რომ მოთამაშე ეროვნულ ნაკრებში ვერმოხვედრით განაწყენდა და ამიტომ თქვა უარი 20-წლამდელებში თამაშზე.

საქართველოს ის ნაკრები, რომელიც წლების განმავლობაში ფანებს ახარებდა, სწორედ ასეთ ასაკობრივ ტურნირებში გამოიბრძმედა - სადაც თამაში ყოველთვის მიუხაროდათ არანაკლებ (თუ მეტ არა) ტალანტებს მარკოიშვილს, სანიკიძეს, ცინცაძეს, წლების მერე შენგელიას... ახლა კი ამ ოთხეულს (სხვებთან ერთად) ნაკრების ახალი თაობის ბირთვის ჩამოყალიბება შეეძლო და ამისთვის ევროპის ასაკობრივი ჩემპიონატი საუკეთესო ასპარეზია. რა თქმა უნდა, პირველ რიგში კალათბურთელებს უნდა სურდეთ და უხაროდეთ საკუთარი ქვეყნის მაისურით თამაში, მაგრამ, როცა ტალანტებს ისედაც ცალი ხელის თითებზე ვითვლით, ფედერაციამაც ყველა ღონე უნდა იხმაროს, რომ გუნდში ყველა საუკეთესომ ითამაშოს.

და რა მივიღეთ იმედების ნაცვლად ბულგარეთში? გუნდი, რომელსაც გუნდური თამაშის ნასახიც არ ეცხო, გუნდი, რომელიც ხშირად გამთამაშებლის ფანტაზიაზე იყო დამოკიდებული და არ იგრძნობოდა მწვრთნელის ხელი.

P.S. ცალკე კიდევ ისაა უბედურება, რომ გუნდის ერთ-ერთი ბოლო საკონტროლო მატჩი ევროპის ჩემპიონატის წინ მწვრთნელის უდისციპლინობის გამო ჩაიშალა და თან ეს ამბავი ქართველი გულშემატკივრისთვის საგულდაგულოდ დაიმალა...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2467
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები