დასასრული. ჟერარდ პიკეს ბლოგი: როცა ვიყავი ბავშვი...

...სპორტსმენის ცხოვრება ზოგადად პასუხისმგებლობითაა სავსე. შენ ყოველთვის გახარებს იმის შეგრძნება, რომ კარგი თამაშითა და წარმატებით სიცოცხლეს უხანგრძლივებ ხალხს.

ეს არის შეუდარებელი გრძნობა, რომელიც ყველაფერზე მაღლა დგას, მათ შორის, იმ დიდ დატვირთვებზე, რომელსაც ყოველდღიურად ვიღებთ.

უბრალოდ, რაც ფეხბურთი არსებობს, არსებობს გუნდებს შორის დაპირისპირებებიც და ამაში გასაკვირი ნამდვილად არაფერია. თუ ტელევიზორს ჩართავ მადრიდში, მოისმენ ათასგვარ ჭორს "ბარსელონაზე" და გეგონება, რომ ეს გუნდი არის ქვეყნის დამანგრეველი...

ამავე დროს, თუ ტელევიზორს ჩართავ ბარსელონაში, აქ უკვე მთავარი გმირი ხდება "რეალი". მე ბედნიერი ვარ იმის გამო, რომ ჩემი კარიერის მეტი წილი ლიდერი ვიყავი და ვარ.

მეამაყება ისიც, რომ არაერთხელ მითამაშია საფეხბურთო გენიოსების მხარდამხარ და მათ წინააღმდეგ, ისეთების, როგორებიც იყვნენ და არიან მესი, პუიოლი, ნეიმარი, როი კინი და სხვები.

ვცდილობდი და ვცდილობ, სამაგალითო ვიყო იმ კატალონიელი ბავშვებისთვის, რომლებიც დღეს თუ ხვალ შეაღებენ დიდი ფეხბურთის კარს. თავის დროზე, მეც ვიყავი ბავშვი და მეც მყავდნენ კერპები, რომლებიც არაამქვეყნიურ არსებებად მიმაჩნდნენ...

იმედია, ეს ჩემი ბლოგი ოდესმე გაგრძელდება. თუნდაც მაშინ, როცა დღევანდელი ბავშვები პირველ ნაბიჯებს შედგამენ კაცობაში და მე უკვე იმაზე მეტი ხნის ვიქნები, ვიდრე ვარ ახლა.

...დრო სწრაფად გადის. მე უკვე 31 წლის ვარ, მაგრამ ისევ მაქვს დიდი სტიმული. ამ სტიმულს გულშემატკივარი მაძლევს. ეს ბლოგიც, რომელიც აქ სრულდება, სწორედ მათთვის იყო...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
900
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;