დიდი საჩუქარი ჟამიანობისას: ფალავანთა კლუბი მოჭიდავეებს გადაეცათ

მართალია, სპორტული სეზონი ჯერ არ განახლებულა, თუმცა საქართველოს საჭიდაო სამყაროში ერთი მნიშვნელოვანი სიახლე მაინც მოხდა: „ფალავანთა კლუბი“ ხანგრძლივი, 25-წლიანი სარგებლობის უფლებით საქართველოს ჭიდაობის ეროვნულ ფედერაციას გადაეცა.

ფალავანთა სამჭედლოდ აღიარებული ეს დარბაზი აქამდე სახელმწიფოს საკუთრებაში იყო, ფედერაციას კი თითოწლიანი იჯარით აძლევდნენ სარგებლობის უფლებას.

ამით ჭიდაობის ფედერაცია მცირერიცხოვან ფედერაციებს შეუერთდა, რომლებსაც ხანგრძლივი ვადით გადაეცათ სარგებლობაში (და არა საკუთრებაში) ის ფართი, რომელსაც ისედაც იყენებდნენ საოფისედ და საიდანაც ხდებოდა სპორტის ამა თუ იმ კონკრეტული სახეობის მართვაც და განვითარებაც. ფინანსურ ხარჯს თავი რომ დავანებოთ, ურთიერთობის ასეთი მოდელი იმ მხრივაცაა მოუხერხებელი, რომ ერთწლიანი ან ასეთი ხანმოკლე კონტრაქტის პირობებში ფედერაციები ერიდებიან ოფისებში ფინანსურ ინვესტიციას - რემონტს, მატერიალურ-ტექნიკური ბაზის მოწყობას და სხვა აუცილებელ საჭიროებებს, რადგან მუდმივად არსებობს საშიშროება, რომ, შესაძლოა, მომდევნო წელს ის კონტრაქტი აღარ გაუგრძელონ და გაღებული თანხები წყალში აღმოჩნდეს გადაყრილი, ფედერაციამ კი ახალი ფართი უნდა ეძებოს და თავიდან გაიღოს იგივე ხარჯები. მართალია, ამის საშიშროება უფრო თეორიულად არსებობს, თუმცა არც იმის გარანტია არაა, რომ პრაქტიკულადაც არ დადგება. მით უფრო, საქართველოში, სადაც სასამართლო სისტემა და ზოგადად, სახელმწიფო სტრუქტურები მყიფეა.

სხვა საქმეა, როცა ფედერაციამ იცის, რომ ის ფართი მის საკუთრებაში რამდენიმე ათეული წელიწადი დარჩება - მაშინ უღირს ხარჯების გაღებაც და მიდიან კიდეც ამაზე. მათ შეუძლიათ, კომერციული ჯგუფებიც გახსნან, დარბაზი გააქირაონ ან სხვა ამგვარი აქტივობა გამოიჩინონ და დამატებითი შემოსავალი მიიღონ. მართალია, ამის გაკეთება ერთწლიანი კონტრაქტის პირობებშიც შეიძლება, მაგრამ საკუთრება (თუნდაც დროებითი) მაინც სხვა ცნებაა და ძირეულად განსხვავდება დროებითი თავშესაფარისგან. თანაც, ფედერაციას შეუძლია, ამ ფართში მოაწყოს როგორც სავარჯიშო, ასევე - საშეჯიბრებო დარბაზი, რათა აღარ მოუწიოს სხვა დარბაზის ქირაობა; მოაწყოს ვიდეოთეკა, კარტოთეკა, სადემონსტრაციო დარბაზი თეორიული მეცადინეობებისთვის, თუნდაც სასტუმრო, სატრენაჟორო დარბაზი და სხვა - ერთი სიტყვით, ყველაფერი, რაც სჭირდება თავისი სახეობის განვითარებისთვის. სხვა საკითხია, კონკრეტულ შემთხვევაში ამას ვინ როგორ იყენებს, მაგრამ, თეორიულად, ყველას შეუძლია სასარგებლო საქმე გააკეთოს, დანარჩენი კი ხელმძღვანელობის მონდომებაზეა დამოკიდებული.

ასეთი ხანგრძლივვადიანი კონტრაქტები რაოდენ სასიკეთოა, თუნდაც ძიუდოს ფედერაციის მაგალითიც მოწმობს: ფედერაციას ერჩივნა, თავად გადაეხადა კომუნალური გადასახადებიც, რადგან ეს უფრო იაფი დაუჯდებოდა. ამასთან, მოაწყო სატრენაჟორო დარბაზი, გამოყო ოთახები თეორიული მეცადინეობებისთვის, სადაც სპორტის გარდა, სხვადასხვა საგანში მოწვეული მასწავლებლები სპორტსმენთა ზოგადი ცოდნის ამაღლებაზე ზრუნავდნენ...

დაახლოებით იგივე ითქმის სროლის ფედერაციაზეც - სხვათა შორის, ეს ერთ-ერთი ის გამონაკლისთაგანია, რომელმაც საკუთარი ძალებით შეძლო ბაზის მოწყობა - ნინო სალუქვაძემ თავისი ტირი დაარსა, მოგვიანებით კი სპორტის სამინისტროს მაშინდელი ხელმძღვანელობის დიდი დახმარებით გვერდით მდებარე გამოთავისუფლებული ფართი თითქმის 50-წლიანი იჯარით გადაეცა, სადაც განათავსეს ფედერაციის ოფისიც და, რაც მთავარია, მოაწყვეს 10-მეტრიანი სასროლეთი, რაც იმდენად დიდი შენაძენია სპორტის ამ სახეობისთვის, რომ ის დარბაზი უკვე საერთაშორისო რანგის შეჯიბრებებსაც მასპინძლობს და უკვე გაკეთებულ სიახლეებთან ერთად სამომავლოდაც ბევრი სასიკეთო რამ იგეგმება.

ერთი სიტყვით, ამ ჟამიანობისას მოჭიდავეებმა დიდი საჩუქარი მიიღეს, ახლა კი კონკრეტულად რას და როგორ გააკეთებენ იქ, ეგ უკვე მათ მარიფათზეა დამოკიდებული, თუმცა ვიმედოვნებთ, რომ ეს სიკეთე ჩვენს ჭიდაობას სულ მალე პრაქტიკულადაც დაეტყობა. ეს ხომ მათი დიდი ხნის სურვილიც იყო - ამ თემაზე მოჭიდავეები ხელისუფლებასთან წლებია, ჭიდაობენ, თუმცა სასურველ შედეგს აქამდე ვერ მიაღწიეს.

ლერი ხაბელოვი (საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის პრეზიდენტი, ოლიმპიური, მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი თავისუფალ ჭიდაობაში): „მინდა, მივულოცო ჭიდაობის ფედერაციას, ეს დარბაზი რომ გადაეცათ. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია, რადგან აქ აღიზარდა ყველა სახელოვანი ათლეტი - იცით, რომ ჩვენი ოლიმპიური ისტორია მოდის 1952 წლიდან, სადაც პირველი ოლიმპიური ჩემპიონი გვყავდა ამურ ციმაკურიძე. ჩვენი წარმატებებიდან გამომდინარე, ყველა დაინტერესებული იყო, რომ ეს დარბაზი დარჩენოდა ჭიდაობას, როგორც ჭიდაობის კერა, სადაც აღიზარდნენ სახელოვანი ფალავნები. ამ ნაბიჯის გადადგმას დიდხანს კი ველოდეთ, მაგრამ საბოლოოდ მაინც გადაიდგა, რასაც ვულოცავ ყველას“.

ვახტანგ ბლაგიძე (ოლიმპიური, მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში): „ფალავანთა კლუბი“ მოჭიდავეებისთვის ძეგლია. ბავშვობიდან მოყოლებული ვოცნებობდი აქ მოხვედრაზე, რომ აღვზრდილიყავი ერის შვილად. საბოლოოდ მართლაც მოვხვდი „ფალავანთა კლუბში“ და მიზანს მივაღწიე. აქაურობა ჩემთვის მეორე სახლია, მეორე ოჯახი. აქ ისეთი ხალხი აღიზარდა, რომ დამწყები მოჭიდავეებისთვის ოცნებაა აქ მოხვედრა“.

გიორგი კიკაბიძე (საქართველოს ჭიდაობის ეროვნული ფედერაციის გენერალური მდივანი): „ცხადია, ამ კლუბის გადმოცემა მოჭიდავეებისთვის უმნიშვნელოვანესი გადაწყვეტილებაა. ამისთვის დიდი მადლობა ქვეყნის პრემიერს, მთლიანად - ქვეყნის მთავრობას და ყველა იმ პიროვნებას, ვინც წვლილი შეიტანა ამ კარგ საქმეში. „ფალავანთა კლუბი“ ნამდვილად ისტორიული შენობაა, სადაც ოლიმპიადის, მსოფლიოსა და ევროპის ბევრი ჩემპიონი აღზრდილა“.

1381
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;