ის, რამაც შეიძლება დაგვღუპოს... და აი, რატომ უნდა მოვიგოთ! [ანალიზი]

საქართველოს ეროვნული ნაკრები ერთა ლიგის მატჩებისთვის ემზადება. ვლადიმირ ვაისის გაწვრთნილი გუნდი მალე ორ თამაშს ჩაატარებს.

თამამად შეიძლება ითქვას, რომ ეს ორი მატჩი გადამწყვეტი იქნება ჩვენი ნაკრებისთვის ჯგუფში პირველობის თვალსაზრისით, რაც საქართველოს ეროვნული გუნდისთვის ერთადერთ მიზანს წარმოადგენს...

რა ხდება ჯგუფში?

სატურნირო ცხრილზე თვალის ერთი გადავლებაც კი საკმარისია იმის კიდევ ერთხელ კარგად გასაგებად, რომ ყველაფერი ჩვენს ხელშია. ერთი მხრივ, ჩვენი ეროვნული გუნდის კარგმა სტარტმა და, მეორე მხრივ, უშუალო კონკურენტების შედარებით სუსტმა ასპარეზობამ, საქართველოს ნაკრები ჯგუფის უპირობო ფავორიტად აქცია.

ამ დროისთვის ჩატარებულია 2 ტური. ვლადიმირ ვაისის გუნდი 6 ქულით პირველ ადგილზეა. მეორე ადგილზე ანდორაა 2 ქულით. ამ ნაკრების პროგრესზე უკვე დავწერეთ, მაგრამ კოლდო ალვარესის გაწვრთნილი გუნდისადმი დიდი პატივისცემის მიუხედავად, თითქმის უნდა გამოვრიცხოთ, რომ ანდორელებმა რეალური პრეტენზია განაცხადონ D ლიგის A ჯგუფის მოგებაზე. მათი თამაშის ხარისხი და საკადრო რესურსი, უბრალოდ, არ იძლევა იმის საშუალებას, რომ ანდორელებმა ჯგუფური ბარიერის დაძლევაზე იფიქრონ.

დარჩნენ ჩვენი უშუალო კონკურენტები - ლატვია და ყაზახეთი. სატურნირო ცხრილში ისინი ზუსტად ამ თანმიმდევრობით არიან განლაგებულნი. სიმართლე ითქვას, სტანიმირ სტოილოვის გაწვრთნილი ყაზახეთის ნაკრების სუსტი ასპარეზობა ჯგუფში გარკვეული მოულოდნელობა და ჩვენთვის ძალიან სასიამოვნო სიურპრიზია, რომელიც უთუოდ უნდა გამოვიყენოთ.

ის კი არა, კარგად რომ დავუკვირდეთ, ყაზახეთის ნაკრებს მინიმუმამდე შეუმცირდა ჯგუფის მოგების შანსები მას შემდეგ, რაც ყველასდა გასაკვირად ანდორაში ვერ დაამარცხა მასპინძელი ნაკრები.

გვრჩება ლატვია. რა თქმა უნდა, არ გვავიწყდება, რომ მათთან სათამაშო გვაქვს რიგაში, მაგრამ ესეც სათქმელია - ლოგიკურად, დღევანდელი შემადგენლობით, საქართველოს ნაკრებმა რიგაში არამც და არამც არ უნდა წააგოს.

თუ ამ ტემპით იარეს...

ლიდერობა ფეხბურთში ძალიან სპეციფიკური რამეა. ლიდერის ტვირთი ძალიან მძიმეა და ეს იცის ყველამ, ვინც მეტ-ნაკლებად ჩახედულია ფეხბურთში. ყველამ ვიცით ისიც, რომ ფეხბურთში ლიდერობის შენარჩუნება გაცილებით რთულია, ვიდრე მისი მოპოვება.

არის მეორე მომენტიც - საქართველოს ნაკრები, არსებობის ისტორიაში, არცერთ შეჯიბრებაში ლიდერი

არ ყოფილა. ჩვენთვის სანუკვარი ეს დრო დადგა ახლა და მას ძალიან უნდა გავუფრთხილდეთ. სხვა საქმეა, რამდენად ჩვეული რამაა ჩვენი ეროვნული გუნდისთვის ლიდერის ტვირთის ზიდვა.

გვაიმედებს ერთი - რა თქმა უნდა, საქართველოს ნაკრების დღევანდელი კონტინგენტი ახლოს ვერ მივა 90-იანების თაობასთან, მაგრამ ჩვენს ფეხბურთელებს იმხელა კლასი და გუნდურობა კი აქვთ, რომ ლოგიკურად იდგნენ ყაზახეთის, ანდორისა და ლატვიის ნაკრებებზე მაღლა.

ჩვენი ამოცანა მარტივია. ერთა ლიგის ჯგუფში საქართველოს ნაკრებს ჩასატარებელი დარჩა 4 მატჩი. აქედან უნდა მოვიგოთ სამი და ნებისმიერ შემთხვევაში მოვიგებთ ჯგუფს. ესეც მაქსიმალური გათვლით, თორემ, თუ ჩვენმა მოწინააღმდეგეებმა დღევანდელი ტემპით იარეს, მაშინ სხვა შედეგის შემთხვევაშიც ვერაფერი დაუდგება წინ ჩვენს გამარჯვებას.

როგორც ვთქვით, დაგვრჩა 4 თამაში. ფეხბურთში წინასწარი გათვლების წარმოება დიდი ვერაფერი ბედენაა, მაგრამ ჩვენ მაინც ვცადოთ და ვარაუდის დონეზე დავთვალოთ. რა დიდი ფიცი-მტკიცი უნდა იმას, რომ ანდორას ორივე შეხვედრა უნდა მოვუგოთ.

ბოლო დროს მეტოქე რომ მოგვიყოჩაღდა, ეს უკვე ვთქვით, მაგრამ ანდორა მაინც ანდორაა. "ჯუჯა" ერთ დღეში ვერ გახდება "გოლიათი". გუნდმა, რომელსაც რამე მაინც უნდა თანამედროვე ფეხბურთში, შინაც და გარეთაც უნდა მოუგოს ანდორას.

ყაზახეთის ნაკრებს ჰყავს ნორმალური ფეხბურთელები და კიდევ უფრო კარგი მწვრთნელი, მაგრამ ჩვენ ყაზახებს გავუმკლავდით ასტანაში და რატომ არ უნდა გავაკეთოთ იგივე თბილისში?!

თუ ამ მისიის შესრულებას შევძლებთ, მოვიგებთ ჯგუფს და გავალთ ნახევარფინალში. ევროპის ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპამდე დაგვრჩება ორი ნაბიჯი, თუმცა ამაზე ახლა გასაგები მიზეზების გამო ვერაფერს დავწერთ. ჯერ ჯგუფი მოვიგოთ და მერე...

ის, რამაც შეიძლება დაგვღუპოს

ახლა მთავარი ერთი რამაა: საქართველოს ნაკრებმა საქმე ნაადრევად მოთავებულად არ ჩათვალოს, ლიდერობის სურნელით არ გაბრუვდეს და ერთგვარი თრობის საბურველში არ გაეხვიოს.

ძალიან მახარებს საქმისადმი ჩვენი ფეხბურთელების მიდგომა: პირად თუ საჯარო კომენტარებში საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელები ერთხმად აღნიშნავენ - ჯერ ტურნირის ნახევარიც არ გასულა, რა დროს ზეიმია, მთავარი საქმეები წინაა და მთავარი გასაკეთებელი ჯერ არ გაკეთებულაო...

ვლადიმირ ვაისს, შეიძლება, სამწვრთნელო მინუსები აქვს, მაგრამ ჩემთვის ორი რამ არის ეჭვგარეშე: ვაისი გამჭრიახი და საფეხბურთო თვალსაზრისით ძალიან ეშმაკი მწვრთნელია. და მეორე ის, რომ სლოვაკი ძალიან, ძალიან კარგი ადამიანია.

დახასიათების მეორე პუნქტი სიტყვის მასალად მოვაყოლე და არც ის მინდოდა, მისი ეს თვისება მიჩქმალულიყო. პირველი კი აქ მთავარია - ეჭვი არ მეპარება, საქართველოს ნაკრების მთავარი მწვრთნელი შეგირდებს ყოველთვის ახსენებს იმას, რომ ჯერ არაფერი დასრულებულა.

ხალხის ფაქტორი

სპორტულ ჟურნალისტიკაში გატარებულმა წლებმა ბევრი მეგობარი შემძინა საზღვარგარეთ. ყაზახეთთან და ლატვიასთან შეხვედრების შემდეგ ფეხბურთში კარგად ჩახედული ეს ხალხი სოციალური ქსელის მეშვეობით მეხმიანება და საქართველოს ნაკრების წარმატებას მილოცავს.

მერე ფეხბურთზე და საქართველოს ნაკრებზე საუბარს შევყვებით ხოლმე. სულ ვეუბნები მათ, რომ ყველაფერი ჩვენს ხელთაა და რომ არავითარ შემთხვევაში არ უნდა მოვეშვათ. ერთ-ერთმა მათგანმა, ფეხბურთში ბევრის მნახველმა კოლეგამ, ვის გვარ-სახელსაც მისი ნებართვის გარეშე ვერ გავახმოვანებ, ძალიან საინტერესო და საგულისხმო რამ მითხრა: როგორ უნდა მოეშვას გუნდი, რომლის საშინაო მატჩზეც ლატვიასთან 50 ათასზე მეტი გულშემატკივარი მოვიდაო?!

ძალიან საყურადღებო ამბავია. დარწმუნებული ვარ, ანდორასთან შეხვედრაში საქართველოს ნაკრებს მხარდაჭერა არ მოაკლდება, ყაზახეთთან კი ჩვენ კიდევ ერთხელ ვნახავთ შევსებულ ეროვნულ სტადიონს. ასეთ შემთხვევაში, მოშვება მართლაც ძალიან რთულია.

...და გვრჩება ორი გასვლა. აქედან ერთი ანდორაში. იქ ცოტა ხალხი ცხოვრობს და ნაკრების თამაშზე რამდენიმე ასეული კაცი თუ შეივლის. მოკლედ, წისქვილის დოლაბი საჩვენოდ ტრიალებს...

ფეხბურთი ყველგან!

არ მეშინია ამ სიტყვების - საქართველო საფეხბურთო ქვეყნად დარჩა! პატარა წარმატებამ ქართველი ქომაგი ისე აანთო, ფეხბურთია ყველგან: სტადიონზე, სახლში, ქუჩაში... ბირჟაზეც და გვარიან ქართულ სუფრაზეც.

ძალიან რთული წარმოსადგენია ჩემთვის რომელიმე ჩემი კოლეგა, რომელსაც ბოლო დროს პროგრესიის შეცვლაზე სერიოზულად არ უფიქრია. როცა სულ აგებ, გიჩნდება ფიქრი, რომ არაფრის მაქნისი ხარ, ვერაფერს ცვლი და უნდა წახვიდე.

საქართველოს ნაკრებმა ეს ფიქრი მოგვისპო. ჩვენს ცხოვრებას, ჩვენს შრომას აზრი მიეცა. ჩვენზე წერა, იქნებ, ამ წერილში არც იყოს მთლად კარგი ტონი, მაგრამ ჩვენც ადამიანები ვართ, რაღაც გვტკივა, რაღაც გვიხარია...

რა ვუყოთ, რომ ამ საერთო-ეროვნულ სიხარულში დიდი წვლილი უეფას მიუძღვის - ძალიანაც კარგი. ევროპული ფეხბურთის მმართველი ორგანო დემოკრატიის მწვერვალი უნდა იყოს, დემოკრატია კი იმიტომაა კარგი, რომ სიხარული ყველას ერგება ხოლმე.

რატომ უნდა მოვიგოთ ჯგუფი?

საქართველოს ნაკრები უბრალოდ საუკეთესოა ჯგუფში შემადგენლობისა და პოტენციალის თვალსაზრისით. ყველაფერს თავი დავანებოთ და მარტივი ფაქტით გავიდეთ ფონს: საქართველოს უპირველეს გუნდს ანდორასა და ლატვიასთან მატჩებში უბრუნდება ჯანო ანანიძე (სამწუხაროდ, ლევან მჭედლიძე ისე გამოგვაკლდა გიორგი პაპუნაშვილთან ერთად). პირდაპირ რომ ვთქვათ, ჩვენს ჯგუფში მოთამაშე ნაკრებებს ჯანოსთან თუნდაც ახლოს მდგომი ფეხბურთელი არ ჰყავთ. მერე რა, რომ დიდი ხნის უთამაშებელია? რა თქმა უნდა, ეს სერიოზული მინუსია, მაგრამ კლასი არსად იკარგება...

უნდა მოვიგოთ ჯგუფი თუნდაც იმიტომ, რომ საქართველოს ნაკრების მეტოქეებს არ ჰყავთ იმ გაქანების ფეხბურთელი, როგორიც არის გიორგი ჩაკვეტაძე. დღეს მის შესახებ ბევრი წერს და ლაპარაკობს. მომავალში კიდევ მეტი დაწერს და ილაპარაკებს...

უნდა მოვიგოთ ეს ჯგუფი თუნდაც იმიტომ, რომ ბოლო დროს, როგორც იქნა, წამოვიდა კონკურენტუნარიანი თაობა, რომელიც შეიძლება ციდან ვარსკვლავებს ვერ წყვეტს, მაგრამ ამ დონეზე წარმატებით თამაში კი შეუძლია.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1682
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები