ექსკლუზივი. გიორგიოს კეცელიდისი: ქართველ მწვრთნელებს მხოლოდ ქულები და მოგებები აღელვებთ... ეს შეცდომაა!

2011-13 წლებში საქართველოში მოღვაწეობდა ბერძენი სპეციალისტი გიორგიოს კეცელიდისი, რომელიც ჩვენს ქვეყანაში იანვარში დაბრუნდა და "რუსთავს" ჩაუდგა სათავეში. იგი ძალიან საინტერესო მოსაუბრეა, ინტერვიუში შევეხეთ როგორც რუსთავს, ისე საქართველოს ნაკრებსა და ჩვენი ქვეყნის საკალათბურთო მომავალს.

- საქართველოში რომ ჩამოხვედით, სეზონი დაწყებული იყო, შემადგენლობაში ძირეული ცვლილებების განხორციელება - შეუძლებელი. რატომ დათანხმდით "რუსთავში" მუშაობის წინადადებას?

- ჩამოვედი იმიტომ, რომ ჩემმა მეგობრებმა კობა კობიაშვილმა და ლევან მიქაბერიძემ მთხოვეს. მათ სურდათ ჩამოვსულიყავი და კოორდინატორად მემუშავა. ასევე, მიზანი იყო შევხვედროდით ხალხს, აგვეხსნა ჩვენი გეგმები, რომ შემდეგში, მათი მხარდაჭერით შეგვექმნა გამართული სისტემა. შევხვდი, მივიღე გარანტიები და გადავწყვიტე დარჩენა, რათა დავხმარებოდი ჩემს მეგობრებსა და გუნდს ჯანსაღი ორგანიზაციის შექმნაში.
დაახლოებით ისეთის, როგორიც რამდენიმე წლის წინათ შსს-ში შევქმენით. არ ვლაპარაკობ მხოლოდ დიდ გუნდზე, ვგულისხმობ რუსთავის ყველა ასაკის ბავშვთა გუნდებსაც.

- რა იყო მიზეზი იმისა, რომ "რუსთავმა" სუპერლიგაში ადგილი ვერ შეინარჩუნა?

- უპირველეს ყოვლისა, შემადგენლობა. მიზეზები არ ვიცი, შეიძლება ეს ფულთან იყო დაკავშირებული, სელექციასთან, არასათანადო გადაწყვეტილებასთან, მაგრამ ფაქტია -ძალიან ცუდი შემადგენლობა გვყავდა. კალათბურთელებს, რომლებსაც უნდა დავყრდნობოდით, არ ჰქონდათ თანამედროვე კალათბურთის ცოდნა, არ მიჰყვებოდნენ გუნდში არსებულ წესებს. ჩემს ჩამოსვლამდე იყო გამართლება, "რუსთავმა" მოიგო ზოგიერთი თამაში, მაგრამ საბოლოოდ აღმოვჩნდით იმ სიტუაციაში და იქ, სადაც ვართ.

- საქარველოში ჩამოსვლის შემდეგ გქონდათ დრო რამე შეგეცვალათ?

- არც დრო გვქონდა და არც შანსი. გუნდში ყველა ლიცენზია შევსებული იყო. მხოლოდ გამთამაშებლის, ბრაიანტის შეცვლა მოვასწარი. ჩემთვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა მისი, როგორც სნაიპერის სტატუსს. იგი თავკერძა და უდისციპლინო კალათბურთელი იყო. როდესაც გუნდის აშენებას აპირებ, საფუძვლად დისციპლინა უნდა დაუდო. მას მერე, რაც მისი გაშვების გადაწყვეტილება მივიღე, დღეზე ნაკლები დრო გვქონდა შემცვლელის მოსაძიებლად. ვიპოვნეთ მოთამაშე, რომელიც ძალიან კარგი პიროვნება გახლდათ, მაგრამ მოედანზე ის არ იყო, რაც გვინდოდა. რამდენიმე კვირაში გადავწყვიტეთ, მის ნაცვლად შანსი მიგვეცა ახალგაზრდა ქართველი კალათბურთელებისთვის.

საქართველოში ძალიან, ძალიან ბევრი ნიჭიერი კალათბურთელია, მაგრამ პრობლემები მათი კლუბებიდან იწყება...

- კარგად ვიცი რუსთავის ახალგაზრდული გუნდების შესახებ. არიან კარგი ბიჭები, თამაშებზე 2-3 ჩანს...

- არა მხოლოდ საქართველოში, ევროპაშიც თუ გუნდში 2 ან 3 კარგი კალათბურთელი გყავს (16 და 18-წლამდელებში), ბედნიერი ხარ. საქართველოში მიაჩნიათ, რომ კარგი კალათბურთელი ის არის, რომელიც 20-25 ქულას აგდებს ყოველ მატჩში. ჩემთვის ქულები არაფერს ნიშნავს, არის ბევრი სხვა კომპონენტი, რასაც სროლაზე დიდ ყურადღებას ვაქცევ. რუსთავში უკვე ვისაუბრე და შევთანხმდით, რომ მომავალი სეზონიდან არავინ ინერვიულებს შედეგებზე, ჩვენ მხოლოდ ახალგაზრდების განვითარებაზე ვიფიქრებთ.
არ მინდა და არც შემიძლია ქართველების შეხედულებების შეცვლა. უბრალოდ ვეცდებით სხვებს მივცეთ მაგალითი.

- უმაღლეს ლიგაში ათამაშებდით ვაშაკიძეს, ტაბაღუას, რომლებიც 17 წლისანიც არ არიან...

- თუ აკვირდებოდით, ზურა ვაშაკიძე არაერთხელ დამიყენებია სუპერლიგის გუნდის სასტარტო შემადგენლობაში. იმიტომ, რომ ეს ბიჭი ძალიან ნიჭიერია. იგი მხოლოდ მსროლელი არ არის, პასებსაც მშვენივრად აკეთებს და მოედნის კარგი ხედვა აქვს. იგივე შემიძლია ვთქვა გიგი ტაბაღუაზე. ორივეს ნათელი მომავალი აქვს.

ერთი კვირის წინ მითხრეს, რომ ვაშაკიძემ 25 ქულა ჩააგდო, ძალიან კარგად ითამაშაო. იქვე ვკითხე: რა პროცენტით სტყორცნა? რამდენი პასი ჰქონდა? რამდენჯერ მოხსნა ბურთი? რამდენი ქულა ჩააგდო მისმა ოპონენტმა? რა გადაწყვეტილებებს იღებდა კონკრეტულ მომენტში? ამ კითხვებზე თუ სასურველ პასუხს მივიღებ, გეტყვი - დიახ, ვაშაკიძემ კარგად ითამაშა-მეთქი. 25 ქულა ჩემთვის არაფერია.

- "რუსთავში" დარჩენის საკითხი გადაწყვეტილი გაქვთ? თუ ასეა, რა ვადიანი კონტრაქტის გაფორმებას აპირებთ?

- კლუბის ხელმძღვანელობასთან ვისაუბრე, დარჩენას ვაპირებ. შეიძლება 2-3 წლით, ეს დამოკიდებული იქნება მიზნებზე... ვიმუშავებ დიდი გუნდის მთავარ მწვრთნელად და ყველა ასაკობრივის ტექნიკურ დირექტორად. ვფიქრობ, შევძლებთ შევქმნათ არა ძლიერი, არამედ ჯანმრთელი სისტემა. დღეს სიტუაცია არაჯანმრთელია.

ვუყურებ მწვრთნელებს, კალათბურთელებს, მენეჯერებს, ფანებს, რომლებიც ძალიან ხარობენ გუნდის გამარჯვებებით. ეს მაღიზიანებს. მაღიზიანებს იმიტომაც, რომ არავინ ეუბნება ახალგაზრდებს მათი სწორი ან არასწორი გადაწყვეტილებების შესახებ, არავინ ელაპარაკება უბურთოდ მოძრაობაზე. არ ვლაპარაკობ მხოლოდ რუსთავზე, საქართველოში მწვრთნელთა უმეტესობა ქულებსა და მოგებებზე ფიქრობს. ჩემთვის ეს ძალიან დიდი შეცდომაა.

თუ გნებავთ, ორ მაგალითს მოგახსენებთ. დავიწყოთ გიორგიოს პრინტეზისით, რომელიც "ოლიმპიაკოსში" მე მივიყვანე. 16 წლისა იყო და მწვრთნელი 4-5 ნომრების პოზიციაზე, ფარქვეშ ათამაშებდა. რატომ? იმიტომ, რომ მოეგო! მწვრთნელთან დიდი ომი მქონდა - ვეუბნებოდი, ვუხსნიდი: კი ბატონო, მომავალში პრინტეზისმა შეიძლება ითამაშოს მძიმე ფორვარდად, მაგრამ 16 წლისა იგი პლეიმეიქერი უნდა იყოს, უნდა იცოდეს ბურთის ტარება, პასი... თუ ცენტრად ითამაშებს, ყოველ მატჩში 30 ქულას ჩააგდებს, მაგრამ თავის თამაშს ვერ გააუმჯობესებს. ხედავთ, ვინ არის დღეს პრინტეზისი - ევროპის ერთ-ერთი საუკეთესო მძიმე ფორვარდი. შეიძლებოდა კიდევ უკეთესი ყოფილიყო.

მეორე მაგალითი: "ოლიმპიაკოსში" გვყავდა კარგი გამთამაშებელი, ვასილის ქსანტოპულოსი. იგი "ოლიმპიაკოსის" 18-წლამდელებში ასპარეზობდა. ძლიერი გუნდი გვყავდა. გადავწყვიტე, იგი სხვაგან გამეშვა და შევურჩიე საბერძნეთის მეორე ლიგის გუნდი. ქსანტოპულოსის წასვლით ბევრს დაკარგავდა "ოლიმპიაკოსის" 18-წლამდელთა გუნდი, მაგრამ შედეგებზე მეტად კალათბურთელის ბედი მაღელვებდა. მისთვის ძალიან იოლი იყო 18-წლამდელებში გამოსვლა, სჭირდებოდა ზრდასრულთა გუნდი, ოღონდ სასტარტო ხუთეული. იგი დიდებთან და გამოცდილებთან თამაშში კიდევ უფრო გააუმჯობესებდა მონაცემებს. ქსანტოპულოსი მეორე ლიგაში გადავიდა და 18-წლამდე "ოლიმპიაკოსის" მშობლებისგან მწვავე შეტევის მოგერიებამ მომიწია - რატომ გაუშვი, მოგება გვინდოდაო... საბოლოოდ მივიღეთ საბერძნეთის ნაკრების გამთამაშებელი, ითამაშა "პანათინაიკოსში", ახლა აეკ-ის ღირსებას იცავს, გასულ წელს საკალათბურთო ჩემპიონთა ლიგა მოიგო.

- საქართველოს ახალგაზრდული ნაკრებების თამაშები თუ გინახავთ ბოლო დროს?

- დავიწყებ იქიდან, რომ როდესაც კალათბურთელი ნაკრებში მიდის, საკალათბურთო ნიუანსების უმეტესობა უნდა იცოდეს. კლუბში უნდა ისწავლოს. შეუძლებელია ყველაფერი 10-20 სანაკრებო ვარჯიშზე ისწავლოს. თუ ყველა კლუბის მწვრთნელი ერთი, სწორი მიმართულებით არ მუშაობს, რთულია ძლიერი ნაკრების ჩამოყალიბება. ახალგაზრდულ ნაკრებებს ვგულისხმობ.

თითოეული უმცროსი ნაკრების მთავარი მიზანი არა მოგება, არამედ ეროვნულისთვის კადრების მომზადება უნდა იყოს. მწვრთნელებმა, იგორ კოკოშკოვმა და ჩემმა მეგობარმა ილიას ზუროსმა დიდი მოცულობის სამუშაო გასწიეს, ბევრი იშრომეს და მართლაც კარგი ნაკრებები ჩამოაყალიბეს. თუმცა კითხვა მაქვს - ბოლო წლებში რომელი ახალგაზრდა ჩაჯდა გუნდში? მხოლოდ ფენომენი ბითაძე. სხვა? რა იქნება 2-3 წლის შემდეგ? მარკოიშვილი კარიერას დაასრულებს, შემდეგ შერმადინი... ეს გარდაუვალი პროცესია. დარწმუნებული ვარ, ბითაძე კარიერას ამერიკაში განაგრძობს, ექნება ნაკრებში თამაშის შესაძლებლობა? სად არის მომავალი?

საქართველოში ძალიან, ძალიან ბევრი ნიჭიერი კალათბურთელია, მაგრამ პრობლემები მათი კლუბებიდან იწყება... ფიქრობენ მომავალ დღეზე და არა მომავალ წელზე. საქართველოში, შეიძლება, ზოგი მიყურებს როგორც მტერს, მაგრამ აქ მეგობრად ვარ ჩამოსული, ვამბობ ჩემს მოსაზრებას. თავს არავის ვახვევ, ვისაც სურს მომისმინოს, ვისაც სურს - არა. მინდა ყველამ იცოდეს, რომ საქართველო ძალიან მიყვარს, საბერძნეთის შემდეგ ჩემს მეორე სამშობლოდ მიმაჩნია.

ყველა ბავშვმა უნდა დაიმახსოვროს: კალათბურთი თამაშია, სწავლა - ცხოვრება.

- ილიას ზუროსის მეგობარი ბრძანდებით. როგორ ფიქრობთ, რატომ არ მიგიწვიათ საქართველოს ნაკრებში ასისტენტად?

- ილიას ზუროსი ძალიან მაღალი დონის მწვრთნელია, გადაწყვეტილებებს ის იღებს. მან ასისტენტად მიიწვია იურიცა გოლემაცი (რომელიც ჩვენთან "პანელინიოსში" თამაშობდა) და გიორგიოს ლიმნაიტისი. ორივე ძალიან კარგი მწვრთნელია. ჩემი არმიწვევის შესახებ ვერაფერს ვიტყვი, უკეთესი იქნება თუ თავად მას ჰკითხავთ.

- ბოლოს საქართველოში 2013 წელს იყავით. მას მერე სუპერლიგაში რა ცვლილებებს ხედავთ?

- ახლა უფრო მეტი კარგი მწვრთნელია. ჩანს, რომ ბევრს მუშაობენ. თუმცა ისინი ფედერაციის წარმომადგენლებთან, კლუბების მფლობელებთან ერთად უნდა დასხდნენ მონახონ გზები სუპერლიგის ხარისხის ასამაღლებლად. სწორედ ამის შემდეგ დაინტერესდება ტელევიზია და სპონსორები. ძალიან მნიშვნელოვანია ჩვენ (მეც ამ ქვეყნის ნაწილი ვარ) შევქმნათ მეტი გუნდი თბილისის გარეთ. არა მხოლოდ ქუთაისში, რუსთავსა და ბათუმში - სხვა კუთხეებში, რეგიონებში... კალათბურთი უნდა გაიშალოს.

ახალგაზრდული გუნდების მწვრთნელთა მიზანი არ უნდა იყოს მხოლოდ კალათბურთელების გაზრდა. მიზანი ასევე უნდა იყოს მწვრთნელების, მსაჯების, ჟურნალისტების, მაგიდის მსაჯებისა და ფანების მომზადება. ჩვენ (თქვენ არა - ჩვენ) მიზნად უნდა დავისახოთ სწორედ ასეთი კომპლექსური მუშაობა. ავიღოთ, ვთქვათ ერთი 16-წლამდელთა გუნდი, რომელშიც 20 კალათბურთელია. იქიდან მაქსიმუმ ორი გამოვა კალათბურთელი, დანარჩენი სად წავა? - მათგან უნდა გამოვიდნენ ერთი მსაჯი, ერთი მწვრთნელი, ერთი ჟურნალისტი, ერთი მაგიდის მსაჯი და 14 ფანი.

მწვრთნელმა შეგირდს უნდა უბიძგოს სწავლისკენ. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. ნებისმიერი მწვრთნელისთვის იოლია განათლებულ სპორტსმენთან ურთიერთობა. ბავშვისთვის პრიორიტეტი სწავლა უნდა იყოს. უნდა დაიმახსოვროს: კალათბურთი თამაშია, სწავლა - ცხოვრება.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
7901
მკითხველის კომენტარები / 3 /
სოსო
0
ყველაფერში მართალია ეს კაცი.
iika
0
ghirseuli adamiani!
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;