ვინ დაუნთო ლუბა გოლოვინას დიდი გული?

სახელი: ლუბა
გვარი: გოლოვინა

დაბადების თარიღი: 20.04.1990.

ზოდიაქოს ნიშანი: ვერძი.

ოჯახური მდგომარეობა: გაცილებული.

პროფესია: სპორტსმენი, ტანმოვარჯიშე.

პირველი მწვრთნელები: ჩემი პირველი მწვრთნელი ვალენტინა კლიმოვა იყო, შემდგომ კი ჩემი მშობლები. დარბაზში ისინი მკაცრი მწვრთნელები არიან და დღესდღეობით რაც ვარ, მთლიანად მათი დამსახურებაა.

ბატუტი არის: ჩემი სამსახურიც, გართობაც და მეორე ცხოვრებაც.

პირველი ნაბიჯები სპორტში: 1993 წელს.

სადებიუტო გამოსვლა: 1994 წლის საქართველოს ჩემპიონატი, სადაც პირველი ადგილი ავიღე, 1995 წელს კი მოსკოვის ღია პირველობაზე მეორე ადგილი.

⇒სოფიო შაფათავას ბლიც-პოინტი: მომწონს დიკაპრიო, მძულს ხაში

ტრადიცია, შეჯიბრებაზე გასვლის წინ: ზარი დედასთან და ჩემს შვილთან - სანდრიკასთან.

გულშემატკივრის ემოცია ჩემთვის ნიშნავს: ძალიან ბევრს, ამაყად ვარ, როცა მათი აპლოდისმენტები მესმის, რადგან მათი იმედები გავამართლე. გულშემატკივრის მხარდაჭერას ყოველთვის ვგრძნობ და უფრო დიდი სტიმულია, მეტი პასუხისმგებლობაა ჩემთვის.

ყველაზე მნიშვნელოვანი ჯილდო სპორტსა და ცხოვრებაში: სპორტში აღიარება და მედალი დიდ შეჯიბრებაზე. ცხოვრებაში კი დედობა ყველაზე დიდი ჯილდოა უფლისგან.

ოლიმპიადა არის: ჩემთვის ყველაფერია. ოლიმპიური მედალი არის ის, რისთვისაც სამი წლიდან ვვარჯიშობ და ვოცნებობ. სპორტსმენისთვის ოლიმპიადა იგივეა, რაც მსახიობისთვის გრემი ან ოსკარი. აღიარებაა.

რიო, ადგილი, სადაც: ოლიმპიადაზე ფინალურ ეტაპზე მეშვიდე ადგილი დავიკავე.

შეცდომა, რომელსაც ვნანობ: ვფიქრობ, ისეთი შეცდომა არ დამიშვია, რომ ვინანო ან შემრცხვეს, იმიტომ, რომ ეს ცხოვრებაა და შეცდომებზე ვსწავლობთ.

ყველაზე დიდი წარმატება: ოლიმპიადის ფინალი, მსოფლიო თასის მესამე ადგილი დიდებში, პატარებში კი - მსოფლიოსა და ევროპის ოქროს მედალი.

შედეგი, რომელიც მინდა ვაჩვენო: ოლიმპიური მედალი.

სპორტული ტანვარჯიში არის: ლამაზი და რთული სპორტის სახეობა.

ჩემი ვიზუალი მეხმარება: ვიყო უფრო მეტად თავდაჯერებული საკუთარ თავში.

ჩემი ოჯახი არის: ყველაზე დიდი მხარდაჭერა, ჩემი სიმდიდრე. დედა–შვილობა კი არის ყველაფერი, ყოველდღიური ძალა, რომ ავდგე და ჩემს მიზანს მივაღწიო.

ადამიანი, რომელიც მამშვიდებს არის: დედაჩემი.

მავნე ჩვევა, რომელიც ვერ მოვიშორე: ტელეფონი.

ჰობი: ხატვა, ტანსაცმლის კერვა.

საყვარელი სპორტსმენი ჩემს სფეროში: ირინა კარავაევა, ოლიმპიური ჩემპიონი, მრავალგზის მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი.

მუსიკოსი: მიყვარს აზრიანი და ჩემთვის სასიამოვნო მუსიკა.

მსახიობი: ჯიმ ქერი.

ფილმი: ხატიკო. კომედია, მელოდრამის ჟანრი.

თეატრში ბოლოს ვიყავი: ახალ წელს, სანდრიკა წავიყვანე სპექტაკლზე.

ვუკრავ: ხანდახან ნერვებზე, მეტი არაფერზე.

ადგილი, სადაც ყველაზე კარგად ვერთობი: აუზზე მეგობრებთან ერთად.

საუკეთესო დასასვენებელი ადგილი: ჯერ ზღვაზე, რადგან ძალიან მიყვარს და ყველაზე კარგად ვისვენებ, მერე კი ტყეში, ხის სახლში, ძველი ღუმელი და შეშის ტკაცუნის ხმა.

დაუვიწყარი მომენტი ჩემს ცხოვრებაში: სანდრიკას დაბადება.

ყველაზე კომფორტული სამოსი: ის, რომელშიც საკუთარი თავი მომწონს და თავს თავდაჯერებულად ვგრძნობ. ერთ დღეს შეიძლება იყოს სპორტული სამოსი, მეორე დღეს - კაბა.

ქალს ყველაზე მეტად ალამაზებს: სწორად შერჩეული მამაკაცი. ჩემი სიტყვები არ არის, მაგრამ ვეთანხმები.

ვთამაშობ: ფეხბურთს, პინგ-პონგს.

ბავშვობისას გარეგნობაში მინდოდა შემეცვალა: არაფერი.

სკოლაში ყველაზე კარგად ვსწავლობდი: გეომეტრიასა და ხაზვას.

ყველაზე სუსტი ვიყავი: ფიზიკაში.

მე ვარ: ზოგჯერ ჯიუტი, ზოგჯერ - დამთმობი. მიზანდასახული.

ადამიანს ვუთმობ, როცა: ვხედავ, რომ აზრი არ აქვს მასთან კამათს ან რაიმეს ახსნას.

განვიცდი: ყველაფერს, გულთან ახლოს მიმაქვს.

უსამართლობაა: როცა იჩაგრება ის, ვინც ამას არ იმსახურებს.

⇒გიორგი ასანიძე: არ დაიჯერებთ და... მინდა კოსმოსში გავფრინდე

მაღიზიანებს: ამაყი ხალხი, ვისაც ჰგონია, რომ ვიღაცაზე რაღაცით მეტია.

მაბედნიერებს: ჩემ გარშემო მყოფი ახლობლებისა და მეგობრების ბედნიერება და სიხარული.

ყველაზე რომანტიკული დღე ჩემს ცხოვრებაში: სკოლაში სწავლის პერიოდში, ერთ საღამოს, ფანჯრების წინ, დიდი გული დამინთეს, პიროვნებას ხელში ღვინით სავსე თასი ეჭირა და ლექსს კითხულობდა.

ყველაზე ძვირფასი საჩუქარი, რაც მიმიღია არის: ავტომობილი, რომელიც დედამ და მამამ მაჩუქეს.

კოლექცია მაქვს (ან სიამოვნებით მექნებოდა): ბავშვობისას ფანქრებისა და მარკერების კოლექცია მქონდა, სხვადასხვა შეფუთვაში. სიამოვნებით მექნებოდა მანქანების კოლექციაც.

ყველაზე უტაქტო შეკითხვა, რაც მომისმენია: მაღიზიანებს, როცა ახალდაოჯახებულ წყვილს ეკითხებიან - ბავშვს ხომ არ ელოდებით? თუ ჯერ არ გინდათ?

რომ არა სპორტი, ვიქნებოდი: დიზაინერი ან არქიტექტორი.

ჩემი უახლოესი გეგმა და მიზანია: სადმე დასასვენებლად წასვლა, რადგან მერე, დრო არ მექნება, ისევ ვარჯიში, მზადება შეჯიბრებებისთვის და ჩემი მიზნებისთვის.

თამთა დადეშელი

9024
მკითხველის კომენტარები / 2 /
soxumeli veterani
0
წარმატებები ლიუბა!
მიხო
0
4 წლის ბავშვი საქართველოს ჩემპიონი გახდა?
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;