ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია. განა იმ ხელებს, რომლებიც იცავენ და მიაქვთ ოლიმპიური ცეცხლი, იარაღის აღმართვა შეუძლიათ?!

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

ნაწილი V: ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

ნაწილი VI: სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა

ნაწილი VII: არჩევანის წინაშე ოლიმპიადის წინ: სიგრძეზე ხტომა თუ სამმხტომი?

ნაწილი VIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: ყოველთვის უნდა ელოდო \"მისტერ X-ის\" გამოჩენას

ნაწილი IX: როგორ ემზადებოდა ვიქტორ სანეევი პირველი დიდი ნახტომისთვის

ნაწილი X: ტაბლოზე მაშინვე ახალი ოლიმპიური და მსოფლიო რეკორდი აინთო - 17,39!

ბოლოთქმა

უკვე მოვიყვანე ციტატები ჩემი წიგნიდან, რომელიც 1975 წელს ახალგაზრდა სპორტსმენებისთვის დავწერე. მაშინ მონრეალის ოლიმპიური თამაშებისთვის ვემზადებოდი და გულწრფელად მჯეროდა, რომ XXI თამაშები ჩემთვის უკანასკნელი იქნებოდა. წიგნი ასეთი სიტყვებით მთავრდებოდა:

„მერე კი დადგება 1980 წელი და იქნება მოსკოვის ოლიმპიური თამაშები – ყველა ოლიმპიადაზე უფრო ბრწყინვალე და სასიხარულო, მაგრამ მაშინ, ალბათ, ტრიბუნაზე ვიქნები“.

ჩემი წინასწარმეტყველება ასრულდა, თუმცა, საბედნიეროდ, სანახევროდ. მოსკოვის თამაშები ყველა მის მონაწილეს, მაყურებელს, ტელემაყურებელს დაამახსოვრდება როგორც სასიხარულო, ბრწყინვალედ ორგანიზებული, სტუმართმოყვრული დღესასწაული მსოფლიო ახალგაზრდობისა. ზოგიერთმა ქვეყანამ აუკრძალა თავის უძლიერეს სპორტსმენებს მოსკოვის ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობა, მაგრამ მიუხედავად მათი უშედეგო ცდებისა, XXII ოლიმპიური თამაშები ჭეშმარიტად სპორტის ტრიუმფით დამთავრდა. ყველაზე მეტად ამას ადასტურებს მსოფლიო და ოლიმპიური რეკორდები, რომლებიც მოსკოვის ოლიმპიურ სარბიელზე დამყარდა.

თუმცა, ჩემ მიერ მეხიკოში 1968 წელს დამყარებული რეკორდი – 17,39 – უცვლელი დარჩა. იააკ უუდმიაეს 5 სანტიმეტრი დააკლდა, რომ მარტო გამარჯვებული კი არ გამოსულიყო, არამედ ოლიმპიური თამაშების რეკორდსმენიც გამხდარიყო. რეკორდი არ შეცვლილა, მაგრამ მერწმუნეთ, რომ ეს არ გამხარებია.

არასოდეს დამწყვეტია გული, როცა ახალგაზრდა ათლეტები აუმჯობესებენ ჩემ რეკორდებს; თუ ოდნავ მაინც შემეპარა წყენა, რომ 1982 წელს გააუმჯობესეს ჩემ მიერ 10 წლის წინათ დამყარებული ევროპის რეკორდი – 17,44, იმიტომ, რომ იგი (შედეგი 17,57) დაამყარა დიდი ბრიტანეთის წარმომადგენელმა კეიტ კონორმა და არა რომელიმე ჩვენმა ათლეტმა. კონორმა გაიმარჯვა 1982 წლის შემოდგომაზე გამართულ ევროპის მძლეოსანთა ჩემპიონატში.

აი, უკვე ზედიზედ მეორე წელია, ჩვენ ამ პრესტიჟული შეჯიბრების საპატიო კვარცხლბეკის მხოლოდ მეორე საფეხურზე ავდივართ. რაც შეეხება ჩემ ოლიმპიურ რეკორდს, არ შევცდები, თუ ვიტყვი, რომ იგი მომავალ ოლიმპიურ თამაშებზე დაემხობა. დიდი იმედი მაქვს, შემდეგი რეკორდის ავტორი რომელიმე საბჭოთა მხტომელი იქნება. მე კი არც აქ მეშინია შეცდომისა! სამმაგ ხტომაში შეჯიბრებას ტრიბუნიდან ან ტელევიზიით ვუყურებ. ახლა მხოლოდ ესღა დამრჩენია.

როცა მოსკოვის ოლიმპიური თამაშების შემდეგ ჟურნალისტებს განვუცხადე, სპორტიდან მივდივარ-მეთქი, რა თქმა უნდა, არ მეგონა, რომ საყვარელ საქმესთან განშორება ასეთი მტკივნეული იქნებოდა.

ბევრი სახელგანთქმული სპორტსმენი აღწერს თავის წიგნში სპორტთან განშორებას, მაგრამ იმაზე, თუ როგორ დაძლიეს მათ სპორტში დაბრუნების სურვილი, არაფერს წერენ. ვიცი, რომ თქვენ ჩანაწერებს გაეცნობიან სპორტსმენები, რომლებიც ადრე თუ გვიან ამ პრობლემის წინაშე დადგებიან (ეს რომ პრობლემაა, თვითონვე გამოვცადე) და ამიტომაც შევეცდები მოგითხროთ, რა ძნელად მიმდინარეობს ეს პროცესი.

როგორც ცნობილია, ექიმები არ გვირჩევენ ვარჯიშის უცებ, ერთბაშად შეწყვეტას. გვარიგებენ, თანდათან შევამციროთ დატვირთვა, გადავიდეთ გამაჯანსაღებელ რბენაზე და სხვა. მე არ შემეძლო ამ რჩევას მივყოლოდი. იძულებული გავხდი, ერთბაშად შემეწყვიტა ვარჯიში. მუხლის სახსრების მღრღნელ ტკივილს სიარულის დროსაც კი ვგრძნობდი, რომ არაფერი ვთქვათ რბენასა და მსუბუქ ხტომებზე.

განსაკუთრებით მიჭირდა დაბალ სკამზე დაჯდომა, სავარძელში ჩაჯდომა ხომ კიდევ უარესი იყო. მუხლების მოხრისას უცნაური ჟღრიალი ისმოდა, თითქოს გაუპოხავი რკინის სახსარიაო და ისეთი ტკივილი მეუფლებოდა, რომ დაჯდომას რამდენიმე დღის განმავლობაში ფეხზე დგომა მერჩია. ან კიდევ უცებ მოწყვეტით ვწვებოდი. ეტყობა ამ დროს ძალზე საცოდავად გამოვიყურებოდი.

მაგრამ გავიდა ცოტა ხანი და ყოველდღიურ დატვირთვას მიჩვეულმა სხეულმა ვარჯიში მომთხოვა! მე ხომ თითქმის მეოთხედი საუკუნის განმავლობაში საკმაოდ რეგულარულად ვვარჯიშობდი და უსტადიონოდ როგორ უნდა მეცხოვრა, ვერ წარმომედგინა. რა უნდა მექნა? ჩვეულებრივი ვარჯიში ვერ დააკმაყოფილებდა ჩემ ლტოლვას სპორტისკენ: დატვირთვა ისეთი მცირე იყო, რომ ვარჯიშის შემდეგ შემეძლო მშვიდად დავწოლილიყავი და დამეძინა. მითუმეტეს, ოლიმპიური თამაშები დამთავრდა თუ არა, სამსახურიდან შვებულება ავიღე და თავისუფალი დრო თავზე საყრელი მქონდა.

უსაქმური, სევდიანი დავეხეტებოდი და აღარ ვიცოდი, რითი მომეკლა დრო. მერე გავიდოდი ქუჩაში და ჩემდაუნებურად სტადიონისკენ გავწევდი. სეზონი ჯერ არ დამთავრებულიყო და შურით ვუცქერდი ჩემი ყოფილი კოლეგების ვარჯიშს. მადლობა მათ, რომ იმ ჩემთვის არეული დროის განმავლობაში არც თანაგრძნობა გამოუხატავთ, არც ვუნუგეშებივარ და არც რჩევა მოუციათ, ისევ დამეწყო ნამდვილი ვარჯიში.

ყველაფრის თავიდან დაწყების ფიქრი ისედაც მიღრღნიდა ტვინს. ხშირად ვიხსენებდი იმ სპორტსმენებს, რომლებმაც მიატოვეს სპორტი და მერე ისევ დაუბრუნდნენ სარბენ ბილიკს, ფეხბურთის მინდორსა თუ ყინულს. რიგრიგობით ვიხსენებდი კონსტანტინე ლოკტევს, ელვირა ოზოლინას, ვიაჩესლავ სტარშინოვს და სხვა ოლიმპიურ ჩემპიონებს, ვინც დიდი ხნის შემდეგ დაუბრუნდა საყვარელ საქმეს. მართალია, მაშინვე ისიც მომაგონდებოდა, რომ სპორტში ასეთი დაბრუნება დიდხანს არ გრძელდებოდა და არც დიდი წარმატებებისთვის მიუღწევია ვინმეს.

ნაწილი XI: ვიქტორ სანეევი: ფეხბურთელობას ვაპირებდი, თავი მიხეილ მესხი მეგონა... ეზოში კი კონსერვის ქილით ვთამაშობდი

ნაწილი XII: ვიქტორ რას აკეთებ? უთოებს ვხეხავ ქარხანაში!

ნაწილი XIII: ვიქტორ სანეევი: კალათბურთი სიმკვირცხლის განვითარებაში, მოძრაობის კოორდინაციაშიც გეხმარება

ნაწილი XIV: ვიქტორ სანეევი: საშინელება იყო, არავინ იცოდა, როგორ უნდა მემკურნალა

ნაწილი XV: ვიქტორ სანეევი: იმ ორიოდე კვირაში, რომელიც სოხუმში გავატარე, ვიგრძენი...

ნაწილი XVI: ვიქტორ, რეკორდს შინ დაამხობ, სოხუმში, სანეევის თასზე!

ნაწილი XVI: მეც გამაჩნდა სისუსტეები, უცებ როდი გავხდი ის ვიქტორ სანეევი, პირველ იანვარს, ქორწინების დღესაც რომ ვარჯიშობდა

ნაწილი XVII: ვიქტორ სანეევი: ტურისტებთან ერთად რომში ჩამოვიდა ჩემი მეუღლე ტატიანა, რომელიც ბავშვს ელოდებოდა

ნაწილი XVIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: არ დავიჯერე - ოლივეირამ ჩემი რეკორდი დაამხო...

ნაწილი XIX: ვიქტორ სანეევი მეტოქეებს: შვიდი ბოთლი შამპანური, თუ ნაძლევს წავაგებ!

ნაწილი XX: საიდუმლო, როგორ მოიგო ვიქტორ სანეევმა მონრეალის ოლიმპიადა

ნაწილი XXI: ვიქტორ სანეევი: ქარი მძლეოსნობის ჭირია!

ნაწილი XXII: სოხუმში ყოველი ჩასვლისას მას აუცილებლად ვნახულობდი

ნაწილი XXIII: ლეგენდარული ვიქტორ სანეევი: ეს იყო საიდუმლო, რომლითაც მოვიგე ოლიმპიადა

ნაწილი XXIV: ვიქტორ სანეევი: მწვრთნელი მირჩევდა, თავად მეთქვა უარი თამაშებში მონაწილეობაზე

ტყუილად კი არ ამბობენ, ყველაფერი წარმავალიაო. თანდათან მეც შევეჩვიე ახალი ცხოვრების წესს და დილა-საღამოს აღარ გავრბოდი სტადიონზე. მართალია, ეს თავისთავად არ მოსულა და ვერ ვიტყვი, რომ თვითონვე დავძლიე სპორტის სიყვარული. ამაში დიდად დამეხმარა ახალი ვალდებულებები. თქვენ ალბათ იცით, რომ მე კავშირი მქონდა ორდენოსან საზოგადოება „დინამოსთან“. ფიზკულტურის ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ამ საზოგადოების ერთ-ერთ განყოფილებაში ვმუშაობდი. იქ ძალიან გადატვირთული არ ვყოფილვარ, ვარჯიშებზე, შეკრებებსა თუ შეჯიბრებებში სიარულის დროც მქონდა, ხოლო როცა აქტიურ სპორტს ჩამოვშორდი, ხელმძღვანელობამ საზოგადოების რესპუბლიკურ საბჭოში შემომთავაზა თანამდებობა. უნდა მემუშავა ახალგაზრდა სპორტსმენებთან, და არა მარტო მძლეოსნებთან, არამედ სპორტის სხვადასხვა სახეობის წარმომადგენლებთანაც.

თანამდებობა მავალებდა ჩემი შეგირდებისთვის სტადიონზეც მედევნებინა თვალყური. მუხლების ტკივილმა თანდათან გამიარა და უკვე შემეძლო პატარა გარბენების შესრულება და შტანგით ვარჯიშიც. თავდაპირველად ასეთი მოთელვა მაკმაყოფილებდა, მაგრამ დადგა დღე, როცა ვცადე, ხტუნვაში გამომეცადა თავი. რამდენჯერმე მსუბუქად ავხტი და მერე ათჯერ მაინც გადავხტი ორმოში. გარბენის ნახევარი გავზომე...

ერთი სიტყვით, საათს შევხედე და ვხედავ, საათნახევარი სტადიონზე ვარ. უკან შემოვბრუნდი და დავინახე, რომ შემოღობილის იქით კარგა ბლომად მოგროვილიყო ხალხი. მაშინ კი გავიფიქრე, რა ღმერთი გამიწყრა და ყველას დასანახავად დავიწყე ხტომა, ახლა ისევ ატყდება მითქმა-მოთქმა, სანეევი ვარჯიშობსო. აკი გამართლდა ჩემი შიში. შინ შესვლა ვერ მოვასწარი, რომ ტატიანამ მკითხა:

– მართლა აპირებ 1983 წელს საქართველოს გუნდის სახელით საბჭოთა კავშირის ხალხთა სპარტაკიადაზე გამოსვლას?

მაშასადამე, ვიღაც „კეთილმოსურნემ“ ვეღარ მოითმინა და ჩემ ახლობლებს შეატყობინა, სტადიონზე ვარჯიშობსო; მეც, იმის მაგივრად, რომ ტატიანა დამერწმუნებინა და მეთქვა: ეს შემთხვევით მოხდა, თავშიც არ მომსვლია ეგ-მეთქი, პირში წყალი ჩავიგუბე. ამან კი შინაურების ეჭვი უფრო გააძლიერა. მე მართლაც ვფიქრობდი სპორტში დაბრუნებაზე. თითქოს რამდენიმე თვე ნორმალური ცხოვრებაც არა მქონია, ვერაგმა შინაგანმა ხმამ ისევ დაიწყო „ძირგამომთხრელი“ საქმიანობა. მეხსიერებაც მაშინვე მთავაზობდა მაგალითებს: აქაოდა, სხვებმაც გააკეთეთ ეს და ვითომ შენ რატომ არ უნდა გარისკოო.

საქმე კი შემდეგში იყო: 1959 წელს, როგორც საქართველოს ნაკრების წევრი, მოსკოვში ჩავიდა ნინო დუმბაძე. დიახ, დიახ, სწორედ ის ნინო დუმბაძე, რომელმაც ჯერ კიდევ 1937 წელს დაამყარა პირველი საკავშირო რეკორდი, ხოლო ბოლო, მსოფლიო რეკორდი – 1952 წელს. იგი უკვე რამდენიმე წელი იყო, რაც აღარ მონაწილეობდა შეჯიბრებებში, მაგრამ დათანხმდა დახმარებოდა გუნდს და საკვალიფიკაციო შეჯიბრებებში გამოსულიყო. ნორმატივი შეასრულა, მაგრამ მთავარ შეჯიბრებაში გამოსვლაზე უარი თქვა: „კვალიფიკაციაზე“ რომ ქულები დააგროვა, ისიც საკმარისი იყო გუნდისთვის.

აი, ამ მაგალითმა მაფიქრებინა: იქნებ, მართლაც დასჭირდეს ქართულ მძლეოსნობას ჩემი დახმარება და ამისთვის ღირს ცოტ-ცოტა ვივარჯიშო, 16 მეტრზეც რომ გადავხტე, ესეც საკმარისი იქნება-მეთქი.
საბედნიეროდ, ეს ოცნება ოცნებად დარჩა. ტატიანას საერთოდ მშვიდი ხასიათი აქვს, მაგრამ ამ შემთხვევაში არაფერი დამითმო. მე, პირიქით, მშვიდი ხასიათი არასოდეს მქონია. ისე, რომ მაგრად წავიჩხუბეთ, მერე, რა თქმა უნდა, შევრიგდით, მაგრამ სპორტში დაბრუნება ამჯერად სამუდამოდ გადავიფიქრე.

მაგრამ არც იმის თქმა შეიძლება, თითქოს არაფერი მქონდა საერთო სპორტთან. მე სისტემატურად ვესწრებოდი მძლეოსანთა ყველა შეჯიბრებას, რომელიც თბილისში იმართებოდა, ხოლო, როცა მოსკოვში მიხდებოდა წასვლა „დინამოს“ ცენტრალური საბჭოს პრეზიდიუმის სხდომაზე, იქ ვხვდებოდი ამხანაგებს, მწვრთნელებს და ჟურნალისტებს. ერთი სიტყვით, ვცდილობდი, არ გამომპარვოდა მძლეოსნობის სიახლეები.

იმ წლებში რამდეჯერმე ვიყავი საზღვარგარეთ, ვყოფილვარ კომუნისტური გაზეთების – გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის „ფოლკსშტიმესა“და ავსტრიიის „უნზერე ცაიტის“ დღესასწაულებზე. მიმიწვიეს, აგრეთვე, მაშინდელ შვეციაში (ახლა უკვე შვედეთში), მეთოდისტების კონფერენციაზე, სადაც დამსწრეთ ჩემი მოსაზრება გავუზიარე საყვარელ სახეობაში – სამხტომში მომზადების საკითხებზე, ბევრჯერ გამოვსულვარ პროფესიული აუდიტორიების წინაშე და მრავალ შეკითხვაზე გამიცია პასუხი. ეს ვალდებულება ძალზე საპატიო და სასიამოვნოა. ყველა ყოფილ სპორტსმენს სიამოვნებს, როცა არ ივიწყებენ, როცა მისი ცოდნა შეიძლება გამოადგეს ახალგაზრდებს. მაგრამ ამ სიამოვნებას ცოტა სიმწარეც დაჰკრავდა, რადგან მოსკოვის ოლიმპიური თამაშების შემდეგ საბჭოთა კავშირში ჩატარდა რამდენიმე მეთოდური კონფერენცია სწორედ მძლეოსნურ ნახტომებზე, მაგრამ მე ვერც ერთს ვერ დავესწარი...

ამასთან დაკავშირებით მაგონდება გრძელ დისტანციაზე მორბენალთა მწვრთნელების ჩივილი იმის თაობაზე, რომ თავის დროზე ახალგაზრდა სპორტსმენების მოსამზადებლად შემოქმედებითად არ ისარგებლეს ლეგენდარული ვლადიმერ კუცის გამოცდილებით. მართლაც, განა არ სჭირდებათ ახალგაზრდა სპრინტერებს ვალერი ბორზოვის გამოცდილება? ჭაბუკ მხტომელებს კი ჩემი?

გამოცდილება, რომლის საფუძველია მწვრთნელის ცოდნა და ჩვენი შეგრძნება, თუ როგორ შევიგრძნობთ ყველა განხრის მომზადების ტექნიკისა და მეთოდიკის სხვადასხვაგვარ ნიუანსებს. ახლა, ის გამოცდილება რომელიც შევიძინეთ რამდენიმე ოლიმპიურ თამაშებზე, ევროპის ჩემპიონატებსა და ბევრ დიდ საერთაშორისო შეჯიბრებაზე? განა ეს გამოცდილება არ დაეხმარება იმათ, ვისაც უახლოეს წლებში მოელის გამოსვლა ოლიმპიადებში, ჩემპიონატებში, მსოფლიო და ევროპის თასების გათამაშებებში?

ის, რასაც სპორტული ჟურნალისტების დახმარებით გიამბობთ ჩვენ წერილებსა და წიგნებში, ხომ მხოლოდ აისბერგის წყალზედა ნაწილია, რომლის სახელია – მომზადების პირადი გამოცდილება და შეჯიბრებებში მონაწილეობა, სადაც შევხვდებით ჩვენ შემცვლელებს სარბენ ბილიკებზე, ხტომისა და სატყორცნ სექტორებში და გულახდილად, გულითადად ვილაპარაკებთ მათთან. ჩემი აზრით, ეს სასარგებლო იქნებოდა საერთო საქმისთვის – ჩვენი მძლეოსნობისთვის.

ახლა კი მინდა გავიხსენო ერთი მოგზაურობა საზღვარგარეთ, რომელმაც თითქმის ისეთივე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე, როგორც ოლიმპიურმა თამაშებმა.

1982 წლის გაზაფხულზე მოულოდნელად მოვხვდი იმ დელეგაციაში, რომელსაც ხელმძღვანელობდა მშვიდობის საერთაშორისო საბჭოს წევრი, პოეტი ევგენი დოლმატოვსკი. საბერძნეთში, რომელმაც მსოფლიოს ოლიმპიური თამაშები მისცა, ევროპის ქვეყნებისა და ამერიკის შეერთებული შტატების მშვიდობის მომხრეებთან ერთად, ჩვენც ვმონაწილეობდით საზეიმო ცერემონიალში. მშვიდობისთვის მებრძოლი ბერძნების თაოსნობით, ძველი ოლიმპოს ფერდობებზე აანთეს ოლიმპიური ცეცხლი, რომელიც შემდეგ ესტაფეტით გადაეცა ოკეანის გაღმა განიარაღებისადმი მიძღვნილ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური ასამბლეის საგანგებო სესიას.

ხშირად სპორტსმენებს სამართლიანად უწოდებენ მშვიდობის დესპანებს. მართლაც, საზღვარგარეთ რომ გამოვდივართ, მხოლოდ გამარჯვებისა და რეკორდებისთვის კი არ ვიბრძვით, არამედ ხელს ვუწყობთ ყველა ხალხთა შორის მეგობრობას და ურთიერთგაგებას. საბჭოთა ნაკრების წევრები ყოველთვის მიისწრაფოდნენ, კარგად გაეცნოთ სხვა ქვეყნებისა და კონტინენტების ათლეტთა ყოფა-ცხოვრება. ჩვენ კარგად გვესმოდა, რას გრძნობდნენ ისინი, რას ფიქრობდნენ, რა აწუხებდათ და რისი იმედი ჰქონდათ. ამიტომ მიგვქონდა სხვა სამყაროში ჩვენი საზოგადოების იდეალები.

სანამ მოქმედი სპორტსმენი ვიყავი, მთავარი ჩემთვის მაინც შეჯიბრებებში მონაწილეობა იყო. ბევრი შეხვედრის, საზეიმო მანიფესტაციის დეტალებისთვის ყურადღება არ მიმიქცევია, რადგან დაძაბულად ვემზადებოდი სტარტებისთვის. აქ კი პირიქით მოხდა. მთელი გულისყური მიპყრობილი მქონდა იმ შეხვედრების, საუბრებისა და ღონისძიებებისკენ, რომელში მონაწილეობისთვისაც ჩავედით საბერძნეთში. ალბათ ამიტომაც მახსოვს ასე კარგად ის შთაბეჭდილება, ამ მოგზაურობამ რომ მოახდინა ჩემზე.

ოლიმპიური ცეცხლის ანთების ცერემონიალს რამდენიმე ათასი კაცი ესწრებოდა. ხალხი ტაშითა და მისასალმებელი შეძახილებით შეხვდა ზეთისხილისტოტებიან პატარა გოგონებს, საზეიმოდ რომ მოაბიჯებდნენ და ჩვენთვის უკვე კარგად ნაცნობ რიტუალსაც – მზის სხივებისგან ცეცხლის ანთებას, ასევე პირველად ათენში გამგზავრებულ ესტაფეტის ახალ ეტაპებსაც. ღამე, როცა სხვადასხვა ქვეყნის სპორტსმენებს მოჰქონდათ ჩირაღდანი სტადიონზე, მეც ვმონაწილეობდი ამ ამაღელვებელ ესტაფეტაში. ოლიმპიური ცეცხლის მთელ გზაზე: მრავალათასიანი მიტინგის განმავლობაშიც, როცა სტადიონზე რამდენიმე ენაზე იმეორებდნენ სიტყვას „მშვიდობა“, საზეიმო სიჩუმის წუთებშიც, რომელიც წინ უძღოდა ძველი ბერძენი პოეტის

არისტოფანეს ლექსებზე შესრულებულ კანტატას „მშვიდობა“; შემდეგ, ახალგაზრობასთან შეხვედრებზე საბერძნეთის დიდ და პატარა ქალაქებში – გამუდმებით ვგრძნობდი, რომ ვიყავი მონაწილე მსოფლიოში უდიდესი თანამედროვე მოძრაობისა, რომელსაც მეგობრობისა და კეთილშობილების სიმბოლოს – ოლიმპიური ცეცხლის ნათელი ედგა. ვუყურებდი, როცა ასობით, ათასობით ხელები ფრთხილად გადასცემდნენ ერთმანეთს ამ ჩაუქრობელ ჩირაღდანს და მახსენდებოდა მწერალ ლიხოდეევის სტრიქონები: „რაც უფრო ბევრი ხელი შეეხება ამ წმინდა ჩირაღდანს, მით უფრო მეტი შესაძლებლობა გვექნება დედამიწაზე სიმშვიდის შენარჩუნებისა. განა იმ ხელებს, რომლებიც იცავენ და მიაქვთ მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში ოლიმპიური ცეცხლი, იარაღის აღმართვა შეუძლიათ?!“.

გაგრძელება იქნება

დავით ჭელიძე

1942
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;