ლეგენდარული ვიქტორ სანეევი: ეს იყო საიდუმლო, რომლითაც მოვიგე ოლიმპიადა

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

ნაწილი V: ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

ნაწილი VI: სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა

ნაწილი VII: არჩევანის წინაშე ოლიმპიადის წინ: სიგრძეზე ხტომა თუ სამმხტომი?

ნაწილი VIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: ყოველთვის უნდა ელოდო \"მისტერ X-ის\" გამოჩენას

ნაწილი IX: როგორ ემზადებოდა ვიქტორ სანეევი პირველი დიდი ნახტომისთვის

ნაწილი X: ტაბლოზე მაშინვე ახალი ოლიმპიური და მსოფლიო რეკორდი აინთო - 17,39!


ამრიგად, 5 ოქტომბერს გამიკეთეს ოპერაცია. შინ დაბრუნების შემდეგ პირველად 22 ოქტომბერს წავედი სავარჯიშოდ. ასეთი სიჩქარე გასაგებია: მინდოდა დავრწმუნებულიყავი, მიშველა თუ არა ექიმების ჩარევამ და შევძლებდი თუ არა კვლავ დავბრუნებოდი საყვარელ საქმეს.

პირველი შთაბეჭდილება იმედისმომცემი იყო: "აშკარა" ტკივილი არ მიგრძვნია, თუმცა არასასიამოვნო შეგრძნება მაინც მქონდა. მაგრამ, რაც მთავარია, გავიგე, რომ ქირურგიულმა დანამ არ მოშალა ის ნერვულ-კუნთოვანი მექანიზმები, რომელთა წყალობითაც ვმოძრაობ.

ამჯერად აღარ გამიხსენებია ჩემი ჩვეული თამაში, "პირველი თანრიგოსნიდან საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატამდე". არსებითად, ამ პერიოდში ვიყავი კიდეც პირველთანრიგოსანი სხვადასხვა საკონტროლო ვარჯიშებისას ნაჩვენები იმ შედეგებით, რომლებიც 1978 წლის სპორტული სეზონის დამდეგს მქონდა. თავიდან უნდა დამეწყო "ხვნა".

მახსოვდა, რომ მე ოცის კი რა, ოცდათორმეტი წლისა ვიყავი და გადავწყვიტე, ზამთრის სტარტებში არ მიმეღო მონაწილეობა. მთელი ძალები და ყურადღება ფიზიკური თვისებების განვითარებაზე უნდა გამემახვილებინა. კერძოდ, ნახტომის ტექნიკური ნახაზის აღდგენაზე. ვაკეთებდი აღდგენით პროცედურებს – აბაზანებს, მასაჟებს, ფიზიოთერაპიას.

ფეხისთვის რომ ხელახალი ტრავმა ამერიდებინა, დიდი და შეუპოვარი საწვრთნელი მუშაობის შემდეგ განტვირთვის მიზნით "ფანჯრებს" ვაწყობდი ხოლმე. მთელ, ეგრეთ წოდებულ, საერთო ვარჯიშს სტადიონისა და მანეჟის გარეთ – ბუნებაში, პარკების ხეივნებსა და ბალახიან გაზონებში ვასრულებდი. ჩემ არსენალში განსაკუთრებული "საფირმო" ვარჯიშები იყო, რომელთაც შეკრებებზე ყოფნისას არავის ვუჩვენებდი. ეს გახლდათ მძიმე საშუალებები, რომელთაც ამჯერად მწყობრში სწრაფად ჩადგომისთვის სულ უფრო და უფრო ხშირად ვიყენებდი ხოლმე.

ასეთი იყო ვარჯიშები მძიმე შტანგით, სადაც ერთმანეთს მძიმე წონით ღრმა ჩაჯდომებს და მკვეთრ ამოხტომებს ვუნაცვლებდი. ასეთ ვარჯიშებს ახლა სტრესულს ეძახიან. მე კი საერთოდ ყველა ვარჯიშისთვის ვემზადებოდი, რომ ყოველგვარი მოულოდნელობისთვის მზად ვყოფილიყავი. ამიტომ, ნებისმიერ მონაკვეთზე ბოლო გარბენს და ხტომებში უკანასკნელ ცდას ძალის უკიდურესი დაძაბვით ვასრულებდი, არც ტრავმის მიღებას ვერიდებოდი. იქნებ სწორედ ეს დამეხმარა მოსკოვის ოლიმპიურ თამაშებზე ჩემი ბოლო ნახტომის საუკეთესო შედეგის ჩვენებაში.

სპორტსმენები ასაკში რომ შედიან, თანდათან კარგავენ სისწრაფეს. ამიტომ, ყველაზე დიდ ყურადღებას სპრინტერულ რბენაში ვარჯიშს ვაქცევდი. ძალიან დამეხმარა ვალერი ბორზოვთან ურთიერთობა, რომელმაც რამდენიმე მეტად სასარგებლო ვარჯიში მაჩვენა. ძირითადად ეს იყო აღმართსა და დაღმართში რბენა, გარბენები სხვადასხვა დატვირთვით და, რაც მთავარია, კვლავ შევძელი დაბალი სტარტიდან 100 მეტრის 10,6 – 10,5 წამში დაძლევა, ანუ საკუთარი ჩქაროსნული პოტენცია დავიბრუნე.

სახტომ ვარჯიშებში კი, როგორც ყოველთვის, საჭირო ძალას ვიკრებდი და მეცადინეობებზე ჩვეულებრივ დაახლოებით 2 კილომეტრს ვხტოდი. ერთი სიტყვით, 1978 წლის ზაფხულისთვის, როგორც შორეულ 1967 წელს, სახტომ სექტორში დაბრუნებულად მიმაჩნდა თავი. სპორტული სეზონი მაშინდელივით ამიერკავკასიის რესპუბლიკების მატჩში გამოსვლით დავიწყე. კვლავ ძალიან ფრთხილად ვხტოდი, საგულისხმოა, რომ შედეგიც თითქმის ისეთივე ვაჩვენე, როგორც თერთმეტი წლის წინ – 16,34. ზაფხულში კი, ძმები ზნამენსკების მემორიალზე უკვე 17-მეტრიან ზღვარს მივუახლოვდი.

პრაღის ევროპის ჩემპიონატისთვის მზადებისას, მრავალი წლის მანძილზე პირველად წავაწყდი პრობლემას, რომელსაც, მართალი გითხრათ, ჩემი ლიდერობის მანძილზე გადავეჩვიე, ამჟამად საბჭოთა კავშირის ნაკრებში ადგილის მოსაპოვებლად გააფთრებული ბრძოლების გადატანა მომიხდა. ახალგაზრდა მხტომელებს ვექიშპებოდი, რომლებმაც საკავშირო და საერთაშორისო შეჯიბრებებში უკვე კარგი სახელი მოიხვეჭეს. გარდა ანატოლი პისკუნოვისა (მან ლიდერობას გემო გაუგო და არავითარი სურვილი არა ჰქონია, ნებაყოფლობით დაეთმო იგი სექტორში დაბრუნებული ვეტერანისთვის).

ნაკრების კარს ჯიუტად უკაკუნებდნენ გუშინდელი მოზარდი, ამ ასაკობრივ ჯგუფში ევროპის ჩემპიონი, მინსკელი გენადი ვალიუკევიჩი, უკრაინელები – ალექსანდრე ლისიჩონოკი, ალექსეი იაკოვლევი, გენადი კოვტუნოვი და ესტონელი მხტომელი იააკ უუდმიაე.

გუნდი საბოლოოდ კიშინიოვში, "მხტომელის დღის" შეჯიბრებაზე უნდა დაკომპლექტებულიყო, თუმცა კი იმ წელიწადს უფრო სწორი იქნებოდა, ასპარეზობისთვის "მხტომელი ქალის დღე" დაერქვათ. სწორედ მაშინ მქონდა ბედნიერება, დავსწრებოდი ღირსსახსოვარ მოვლენას მძლეოსნობის ისტორიაში – ქალის მიერ შესრულებულ პირველ ნახტომს 7 მეტრის მიღმა. ლიტველმა სპორტსმენმა ვილჰელმინა ბარდაუსკენემ – ახალგაზრდობაში არანაკლებ რთულ გვარს რომ ატარებდა – ავგუსტინავიჩუტეს – სამჯერ შეძლო სანუკვარ მიჯნას გადასცილებოდა და ახალი მსოფლიო რეკორდი დაემყარებინა – 7,07.

გუნდში შერჩევის პრინციპი უაღრესად სპორტული იყო. კრეერმა წინადღით გამაფრთხილა: თუ სამეულში ვერ მოხვდები, პრაღაშიც ვერ წახვალო. კიდევ ერთხელ ვუსვამ ხაზს, რომ მე არ ვბრაზობდი, უბრალოდ, მიუჩვეველი ვიყავი ამას, რაკი მრავალი წლის მანძილზე გარანტირებული მქონდა ნაკრებში ადგილი. მაგრამ, ეტყობა, ყველა სპორტსმენის ცხოვრებაში დგება დრო, როცა ახალგაზრდა ათლეტები მის შევიწროებას იწყებენ და არაფერი საწყენი ამაში არ არის. საბოლოოდ, შეჯიბრებაში მეორე ადგილი დავიკავე, რითაც ევროპის ჩემპიონატზე გამგზავრების უფლება მოვიპოვე.

ნაწილი XI: ვიქტორ სანეევი: ფეხბურთელობას ვაპირებდი, თავი მიხეილ მესხი მეგონა... ეზოში კი კონსერვის ქილით ვთამაშობდი

ნაწილი XII: ვიქტორ რას აკეთებ? უთოებს ვხეხავ ქარხანაში!

ნაწილი XIII: ვიქტორ სანეევი: კალათბურთი სიმკვირცხლის განვითარებაში, მოძრაობის კოორდინაციაშიც გეხმარება

ნაწილი XIV: ვიქტორ სანეევი: საშინელება იყო, არავინ იცოდა, როგორ უნდა მემკურნალა

ნაწილი XV: ვიქტორ სანეევი: იმ ორიოდე კვირაში, რომელიც სოხუმში გავატარე, ვიგრძენი...

ნაწილი XVI: ვიქტორ, რეკორდს შინ დაამხობ, სოხუმში, სანეევის თასზე!

ნაწილი XVI: მეც გამაჩნდა სისუსტეები, უცებ როდი გავხდი ის ვიქტორ სანეევი, პირველ იანვარს, ქორწინების დღესაც რომ ვარჯიშობდა

ნაწილი XVII: ვიქტორ სანეევი: ტურისტებთან ერთად რომში ჩამოვიდა ჩემი მეუღლე ტატიანა, რომელიც ბავშვს ელოდებოდა

ნაწილი XVIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: არ დავიჯერე - ოლივეირამ ჩემი რეკორდი დაამხო...

ნაწილი XIX: ვიქტორ სანეევი მეტოქეებს: შვიდი ბოთლი შამპანური, თუ ნაძლევს წავაგებ!

ნაწილი XX: საიდუმლო, როგორ მოიგო ვიქტორ სანეევმა მონრეალის ოლიმპიადა

ნაწილი XXI: ვიქტორ სანეევი: ქარი მძლეოსნობის ჭირია!

ნაწილი XXII: სოხუმში ყოველი ჩასვლისას მას აუცილებლად ვნახულობდი

პრაღის ევროპის ჩემპიონატი ჩემთვის მხოლოდ კონტინენტის მორიგი პირველობა როდი იყო. იგი სერიოზული და პრესტიჟული ტურნირი გახლდათ. ეს იყო ოლიმპიური ციკლის შუალედში გამართული საკვანძო შეჯიბრება. გადავწყვიტე, თუ პრაღაში წარმატებით გამოვალ, ესე იგი, ჩიტი ბდღვნად ღირს და შემიძლია, ოლიმპიურ თამაშებზეც ვიფიქრო-მეთქი.

თუმცა, ვერ გავიმარჯვე, ფინალურ ასპარეზობაში გარბენისას გულდასაწყვეტმა უზუსტობამ მიმტყუნა, რაც იმის შედეგი იყო, რომ ოპერაციის შემდეგ ჯერ კიდევ არასაკმარისად ვიყავი ნავარჯიშევი. საქმე ისაა, რომ მძლეოსნობის სხვა სახეობის წარმომადგენლებისგან განსხვავებით, ჩვენ, სამხტომელები, მოკლებულები ვართ ვარჯიშებზე ყველა ხტომის მთელი დატვირთვით შესრულებას. ეს სახეობა კი სპორტსმენის საყრდენ-მამოძრავებელ აპარატს ძალიან მკაცრ მოთხოვნებს უყენებს და დიდ სტრესულ ძალდატანებად უჯდება. ყველაფერს ისიც დაემატა, რომ სეზონში ცოტა შეჯიბრება მქონდა.

პრაღაში სწორედ ამან მიმტყუნა. ცუდად ვაკონტროლებდი გარბენის ბოლო, ყველაზე მნიშვნელოვან ნაწილს. მართალია, მე და ტოლია პისკუნოვმა მოვილაპარაკეთ, სექტორში ერთმანეთისთვის გვეკარნახა, მაგრამ ამისგან არაფერი გამოვიდა. 16,93-იანი შედეგით ვლიდერობდი და, ბუნებრივია, ყველა დანარჩენის "სამიზნე" ვიყავი. იმის თქმა სულაც არ მინდა, თითქოს ბიჭებმა შეგნებულად არ მიკარნახეს, როგორ გამომესწორებინა გარბენში შეცდომა. მათ შეიძლება გავუგოთ: ვალიუკევიჩისთვის ასეთი მაღალი რანგის შეჯიბრება პირველი იყო.

1977 წლის ლიდერი პისკულინი მთლიანად ბრძოლაში იყო ჩაფლული. მას ძალიან უნდოდა გამარჯვება და სპორტის დამსახურებული ოსტატის წოდების მოპოვება. ვგრძნობდი, როგორ გულთან ახლოს მიჰქონდათ ამ ბიჭებს, საპატიო წოდებებით გამარჯვებულებს რომ აჯილდოებდნენ (ევროპის ყველა ჩემპიონს ანიჭებდნენ ამ მაღალ წოდებას). და მაინც, ეტყობა დაღლილობის დაძლევა მათ ძალას აღემატებოდა. ანატოლი და გენადი მძიმედ ხტოდნენ, ვერ აჩვენეს თავიანთი საუკეთესო შედეგები. საბოლოოდ პისკულინი ბრინჯაოს პრიზიორი გახდა, გენადიმ კი მეხუთე ადგილი დაიკავა.

შემეძლო უკეთ გამოვსულიყავი? ალბათ შემეძლო. ბოლო ცდაში შევეცადე დავწეოდი და გამესწრო იუგოსლავიელი სრეევიჩისთვის, რომელმაც სულ რაღაც ერთი სანტიმეტრით გამასწრო, მაგრამ შემხვედრ ქარში მოვხვდი და მხოლოდ 16,89-ზე გადავხტი. რა თქმა უნდა, საერთოდ, შედეგით კმაყოფილი ვიყავი, თუმცა ევროპის სამგზის ჩემპიონობაც ძალიან მინდოდა.

პისკულინი და ვალიუკევიჩი რევანშის აღებას თბილისში, საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში ოცნებოდნენ. მაგრამ აქ უკვე არ მინდოდა დათმობა. პირველად ვმონაწილეობდი ჩემ ქალაქში გამართულ ჩემპიონატში. თანამემამულეების მხარდაჭერამ აღმაფრთოვანა და გულთბილი ქომაგობისთვის კარგი შედეგით მინდოდა მეპასუხა.

მართალია, საბჭოთა კავშირის პირველობამდე 18 დღეღა რჩებოდა, მაგრამ გარბენში მოვასწარი კორექტივების შეტანა და სულ ცოტა 17-მეტრიან ნახტომებს ვვარაუდობდი. მართალია, ჩემპიონი გავხდი, მაგრამ ჩემი შედეგი 17,03 მეტრი იყო. აქ ერთმა გარემოებამ შემიშალა ხელი, რისთვისაც მაშინ ყურადღება არ მიმიქცევია. საქმე ისაა, რომ "დინამოს" სტადიონზე ძირითადად დღისით, მზეზე ვვარჯიშობდი და წარმოდგენა არ მქონდა, როგორ შეიძლებოდა ყოფილიყო განათებული სექტორი. სამმაგ ხტომაში შეჯიბრება კი პროგრამით საღამოთი უნდა გამართულიყო. აღმოჩნდა, რომ სტადიონზე ელექტრონის ლამპიონები ისეა განაწილებული, რომ სრულად მხოლოდ ფეხბურთის მინდორი ნათდება, სექტორში კი შედარებით ბნელა.

ადრე ყოველთვის ვფიქრობდი, გარბენის შესრულებისას სახტომ ზოლს არ ვაქცევ-მეთქი ყურადღებას. მაგრამ, თურმე, როცა იგი მართლა არა ჩანს, ეს ძალიან მოუხერხებელია მხტომელისთვის. ბრმად ვასრულებდი ნახტომს, ორიენტაციას სახტომ ზოლთან მდგარ მსაჯზე ვაკეთებდი... წარმომიდგენია, როგორ გაუჭირდებოდა ტოლია პისკუნოვს. იგი ხომ ახლო მხედველია და როგორც შეჯიბრების შემდეგ საუბარში გამოირკვა, სახტომ ზოლს საერთოდ ვერ ხედავდა. სწორედ ამით აიხსნება ის, რომ მან მხოლოდ მეოთხე ადგილი დაიკავა. ვერცხლისა და ბრინჯაოს მედლებს გენადი ვალიუკევიჩი და იააკ უუდმიაე დაეუფლნენ. აი, ასეთ აღმოჩენებს აკეთებ ხანდახან კაცი სპორტული ცხოვრების დაღმართზე. ამ დროისთვის რომ მართლაც კარგ ფორმაში ვიყავი, ათი დღის შემდეგ იაპონიაში ასპარეზობისას გამოჩნდა. დროისა და კლიმატური პირობების განსხვავების მიუხედავად, კვლავ 17 მეტრს მიღმა გადავხტი. ერთი სიტყვით, სეზონი კარგად დავამთავრე.

ბევრი არ მიფიქრია, გადავწყვიტე, 1979 წელს გამემეორებინა სეზონი-78, და არც ზამთრის სტარტებში მიმეღო მონაწილეობა. ფორმის აღდგენას საბჭოთა კავშირის ხალხთა სპარტაკიადისთვის ვვარაუდობდი, რადგან მსოფლიო თასის გათამაშებაში მინდოდა ასპარეზობა. ეს ერთადერთი შეჯიბრება იყო, რომელშიც საერთოდ არ მიმიღია მონაწილეობა. ისევე როგორც 1978 წელს, სექტორში პირველად ამიერკავკასიის რესპუბლიკების მატჩში გამოვედი. კარგი შედეგი ვაჩვენე და იმედით ველოდი სპარტაკიადას. მაგრამ აქ ბედმა მიმუხთლა...

დავით ჭელიძე

გაგრძელება იქნება

3624
მკითხველის კომენტარები / 1 /
Zviadi
0
ახალ თაობას აი ეს უნდა გვქონდეს საზეპიროდ(!) ნებისმიერი კატეგორიის სპორტსმენებს თან, ჩოგბურთელი თუ ფეხბურთელი... ბატონო ვიქტორ! უდიდეს მადლობას გიხდით რომ მოიკრიბეთ ძალა დაწერეთ ეს ყველაფერი ... ეს ფასდაუდებელია დღევანდელი თაობებისთვის
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;