ვიქტორ სანეევი: იმ ორიოდე კვირაში, რომელიც სოხუმში გავატარე, ვიგრძენი...

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

ნაწილი V: ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

ნაწილი VI: სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა

ნაწილი VII: არჩევანის წინაშე ოლიმპიადის წინ: სიგრძეზე ხტომა თუ სამმხტომი?

ნაწილი VIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: ყოველთვის უნდა ელოდო \"მისტერ X-ის\" გამოჩენას

ნაწილი IX: როგორ ემზადებოდა ვიქტორ სანეევი პირველი დიდი ნახტომისთვის

ნაწილი X: ტაბლოზე მაშინვე ახალი ოლიმპიური და მსოფლიო რეკორდი აინთო - 17,39!

ნაწილი XI: ვიქტორ სანეევი: ფეხბურთელობას ვაპირებდი, თავი მიხეილ მესხი მეგონა... ეზოში კი კონსერვის ქილით ვთამაშობდი

ნაწილი XII: ვიქტორ რას აკეთებ? უთოებს ვხეხავ ქარხანაში!

ნაწილი XIII: ვიქტორ სანეევი: კალათბურთი სიმკვირცხლის განვითარებაში, მოძრაობის კოორდინაციაშიც გეხმარება

ნაწილი XIV: ვიქტორ სანეევი: საშინელება იყო, არავინ იცოდა, როგორ უნდა მემკურნალა

როცა 1969, 1970 1971 წლების შეჯიბრებაში ჩემ შედეგებზე ვწერ, წინასწარ ვგრძნობ ოპონენტის კანონიერ შეკითხვას: "ამ ხნის მანძილზე რატომ არც ერთხელ არ მოხერხდა მეხიკოში დამყარებული მსოფლიო რეკორდის (17,39) გაუმჯობესება?" მე ხომ ჯერ არ შემპარვია "სპორტული სიბერე".

საკონტროლო ვარჯიშებში ჩემი შედეგები არა თუ არ დაქვეითებულა, გაიზარდა კიდეც. გაუმჯობესდა ტექნიკა და საკმაო გამოცდილებაც დაგროვდა. 4 წლის მანძილზე რომ ვერ შევძელი საკუთარი მსოფლიო რეკორდის გაუმჯობესება, სავსებით გასაგებია. მე თვითონ არაერთხელ დამისვამს ეს კითხვა საკუთარი თავისთვის და ამიტომაც მზად ვარ საპასუხოდ.

ჯერ ერთი, მეცნიერებმა გამოითვალეს, რომ მეხიკოს განსაკუთრებით ხელსაყრელი პირობები აქვს რეკორდების დასამყარებლად სპრინტერულ რბენაში და იმ სახეობებში, სადაც შედეგი დიდად არის დამოკიდებული სისწრაფეზე. ამას ის ფაქტიც ადასტურებს, რომ სწორედ მეხიკოში დამყარდა მსოფლიო რეკორდები 100, 200 და 400 მეტრზე რბენაში, სიგრძეზე ხტომაში ქალებსა და ვაჟებს შორის და სამმაგ ხტომაში. თანაც, 100, 400 მეტრზე რბენასა და სიგრძეზე ხტომაში ამერიკელების ლი ევანსისა და რობერტ ბიმონის მიერ დამყარებული რეკორდები დღემდე არ დამხობილა, თუმცა მას შემდეგ უკვე თხუთმეტი წელი გავიდა! და ჩემმა ოლიმპიურმა რეკორდმაც – 17,39 – უკვე სამი ოლიმპიური თამაშები "გადაიტანა". სხვათა შორის, სამხტომელმა ჟოაო კარლოს დე ოლივეირამაც 1975 წელს მეხიკოში დაამყარა მსოფლიო რეკორდი – 17,89.

მეორე მხრივ, საერთო აღიარებით, ისეთი დაძაბული ბრძოლა, როგორიც 1968 წელს მექსიკის სამმაგი ხტომის სექტორში იყო, დღემდე არსად განმეორებულა. და სად, თუ არა ასეთ ბრძოლაში შეიძლება დამყარდეს მსოფლიო რეკორდები?

ვფიქრობ, 1969-1970 წლებში გარკვეულ პირობებში შემეძლო 17,40 მეტრზე შორს გადავმხტარიყავი. ამ წლებში ხომ დაბლობში მდებარე სტადიონებზე ორჯერ ვაჩვენე რეკორდთან მიახლოებული შედეგი – 17,34 და ხშირად 17-მეტრიანი ნიშნულის მიღმა ვეშვებოდი, მაგრამ რეკორდის დასამყარებლად ხელსაყრელი პირობებიც იყო საჭირო – კარგი, თბილი ამინდი, მსუბუქი (წამში 2 მეტრი სიჩქარის ფარგლებში) ქარი და, რა თქმა უნდა, ტარტანი, რომელზეც იმ წლებში იშვიათად გამოვდიოდი, უფრო ხშირად წიდოვან ან რეზინობიტუმის (უბრალოდ რომ ვთქვათ, ასფალტის) სექტორებში მიხდებოდა ხტომა.

გარდა ამისა, ამ წლებში საზღვარგარეთელ მხტომელებს სინამდვილეში მარტო ვებრძოდი, ძალიან ხშირად გამოვდიოდი და თითქმის ყოველთვის ფიზიკური და ნერვული გადაღლილობის ზღვრამდე ვიყავი მისული. ამოსუნთქვის საშუალება არ მქონდა, მსოფლიო რეკორდის დასამყარებლად სპეციალურ მომზადებასაც ვერ ვახერხებდი.

მაგრამ სწორედ მას შემდეგ, რაც 1972 წლის ზამთარში თითქმის 17 მეტრზე გადავხტი, მეტოქეებისთვის "სიურპრიზის" მომზადებას ვვარაუდობდი, – ზედ მიუნხენის ოლიმპიადის წინ – გუნებაში ახალი მსოფლიო რეკორდის დამყარებაზე ვფიქრობდი.

გაზაფხული თითქოს კარგად დაიწყო. საკონტროლო მაჩვენებლების მიხედვით რეკორდის დასამყარებლად მზად ვიყავი, მაგრამ პირველსავე საერთაშორისო შეჯიბრებაზე მიღალატა ფეხმა. გდრ-ის გუნდთანაც წავაგე მატჩი, მერე იტალიის საერთაშორისო შეჯიბრებაშიც დავმარცხდი. საბჭოთა კავშირის პირველობა ახლოვდებოდა, მაგრამ მოგებაზე ვინღა ფიქრობდა. ტრავმა – აი, რა მქონდა საფიქრალი. რეგულარული ვარჯიში არ შემეძლო, და აი შედეგიც – მორიგი მარცხი სსრ კავშირის ჩემპიონატში. მეხუთე ცდაზე მიხეილ ბარიბანმა გამისწრო, იგი 16,79-ზე გადახტა.

ჩემი შედეგი ოთხი სანტიმეტრით ნაკლები გამოდგა და როგორც მეხიკოში, აქაც ერთი ცდა მრჩებოდა. მაგრამ მაშინ ოლიმპიური თამაშები იყო! აქ ბოლო წამს გადავწყვიტე, რისკი არ გამეწია და უბრალოდ გავირბინე სექტორში. ფეხს გაუფრთხილდი, მაგრამ მაინც მტკიოდა. ვარჯიშები არ აეწყო.

მწვრთნელებიც და მეც ვნერვიულობდით. ოლიმპიადამდე თვეზე ოდნავ მეტი რჩებოდა... მეტი გულგასატეხი რაღა გინდა! უკვე მერამდენედ ვბრუნდებოდი ვარჯიშიდან დროზე ადრე: ისევ მარცხი. შევიდოდი ოთახში, სკამზე დავაგდებდი ჩემ მარტივ სპორტულ აღჭურვილობას და ჩვეული მოძრაობით უკვე მერამდენედ ვიწყებდი უთავბოლო სრესისგან გაწითლებულ ფეხზე მასაჟის კეთებას. ტერფი მტკიოდა, მტეხდა.

პოდოლსკში, შეკრებაზე, სიგრძეზე მხტომელ ლეონიდ ბორკოვსკისთან ერთად ვცხოვრობდი. ლიონია მხიარული, გულმაგარი კაცია, ყოველთვის ცდილობდა ჩემ გამხნევებას ხუმრობით ან კეთილი სიტყვით. ხედავდა, როგორ ვიტანჯებოდი და შეძლებისდაგვარად მეხმარებოდა. იმ დღეს კი სევდის გასაქარვებლად ყველა შეკრებასა და მგზავრობაში ნაცადი თანამგზავრი – გიტარა აიღო და განზრახ ხმამაღლა გამოაცხადა:

- ოლიმპიური ჩემპიონის, სსრ კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატის ვიქტორ სანეევის თხოვნით დაუმსახურებელი არტისტი ლეონიდ ბორკოვსკი

შეასრულებს თავის სიმღერას "სათადარიგო ფეხი".
ნუ ეხუმრები სამხტომს – სამი ნახტომით სხარტით
კისერს მოიტეხს ყველა, რაც უნდა იყოს მარდი.
მარცხენა ფეხით ისკუპებ – ქუსლი რაღაცას ურევს,
მარჯვნივ – გძვრება ყურები, ვერ იმორჩილებ ყურებს,
ესეც ჯანდაბას, ფეხს ვეძებ, ფეხი ვიშოვნო ნეტავ,
ჩემი დასუსტდა, სახსრებში მტეხს და ვერ ვხმარობ მეტად.
კენგურუს ფეხი რომ მომცა, მარდი, სწრაფი და მძლავრი,
არ გავხდებოდი ჩხირივით ჩემპიონობის ჯავრით,
და ჰა, დაირხა ხმები, თურმე მიშოვნეს ფეხი,
რკინის ქუსლით და სპილენძის ტერფით, ნამდვილი მეხი,
არ ვიტყუები – მენისკი მოჰყვა ნამდვილი თითბრის,
თეძო მთლიანად ლეგირით დაწებებული თითქმის.

ეს სიმღერა არაერთხელ მომისმენია და იგი სპეციალურად ჩვენთვის, სამხტომელებისთვის იყო დაწერილი. პოეტური ხარვეზების მიუხედავად, ჩვენ მოგვწონდა და რაც მთავარია ესადაგებოდა საერთო განწყობილებას. ლეონიდი მღეროდა, მე კი ვფიქრობდი: რა მეშველება, ნუთუ ეს წყეული ფეხი არ მომცემს ოლიმპიურ თამაშებზე გამოსვლის საშუალებას, იქამდე ხომ ერთი ხელის გაწვდენაა? და მაშინ გადავწყვიტე – შინ უნდა გავემგზავრო, დედასთან, ზღვასთან, მთებთან. თუ მათაც ვერ მიშველეს, მაშინ "დამიდგა აღსასრული და ეგ არის".

...ადრე ბეტონზე ვხტოდით და ვქროდით,
ტარტანზე უფრო შორს ვიფრენთ, ისე,
კბილთა ღრჭიალით, ტკივილით, კვნესით,
რომ დავიბრუნოთ რეკორდი ისევ.

გაისმა სიმღერის დამაგვირგვინებელი აკორდი. "გმადლობ, ლიონია, – ვუთხარი მე, – ახლა კი დროა აეროპორტისკენ გავსწიო. ბატონ ვიტოლდს გადაეცი: თუ ყველაფერი რიგზე იქნება, გფრ-ში წინასაოლიმპიადო კვირეულზე გაგზავრებამდე ორი დღით ადრე ჩამოვალ. თუ ვერ ჩამოვედი, ესე იგი, მშვიდობით, ოლიმპიურო თამაშებო.

ახლა მეც ვერ გეტყვით, ყველაზე უფრო რამ მიშველა: დედის სასწაულმოქმედმა მალამომ, რომლითაც დილა-საღამოს მორჩილად ვიზელდი ფეხს, სრულმა დასვენებამ, თუ მართლაც თავადვე მოშუშებულმა ტრავმამ? მაგრამ უკვე ორიოდე კვირაში, რომელიც მე სოხუმში გავატარე, ვიგრძენი, რომ სრულ წესრიგში ვიყავი. რა თქმა უნდა, ფეხი ცოტ-ცოტა მაინც მტკიოდა, მაგრამ ასეთ ტკივილს უკვე შეჩვეული ვიყავი და არ მაწუხებდა. დავბრუნდი მოსკოვში და როცა ბატონმა ვიტოლდმა მკითხა, როგორა ხარო, ვუპასუხე: ანტეოსივით მეც მშობლიური სოხუმის მიწის მადლით განვიკურნე-მეთქი.

გახარებული კრეერი ამყვა ხუმრობაში და ასე მითხრა: ცუდი არ იქნება, გფრ-ში წინასაოლიმპიადო შეჯიბრებაში რომ მიიღო მონაწილეობა და მეტოქეებს აჩვენო სეირი. ნახონ, ვისთან ექნებათ საქმე ოლიმპიურ თამაშებზეო. ასეც გავაკეთეთ.

მოთელვაზევე ვიგრძენი, საქმე კარგად იქნებოდა და მსოფლიო რეკორდის დამხობას შევძლებდი. მაგრამ დახეთ უბედურებას: თამასიდან ორმომდე სულ 11 მეტრია და პირველ ცდაზე "ნახტომისა" და ნაბიჯის შემდეგ ქვიშაში აღმოვჩნდი. შეჯიბრების ორგანიზატორებმა სასწრაფოდ დაადეს ქვიშას ხის დაფა და რეზინი, მაგრამ ეს საყრდენი არასაიმედო გამოდგა. რა უნდა მექნა, უნდა შევგუებოდი. თუმცა, ასეთ პირობებშიც კი ხუთჯერ გადავხტი 17 მეტრს მიღმა. საუკეთესო ნახტომი 17,25 იყო. როგორც ჩანს, არ შევმცდარვარ. გამორბენისას ეს გაუთვალისწინებელი, უსიამოვნო შემთხვევა რომ არა, მართლაც შევძლებდი მსოფლიო რეკორდის დამყარებას. ეს წინასაოლიმპიადო რეპეტიცია, რა თქმა უნდა, ყველაზე უფრო მე მჭირდებოდა. ახლა ვიცოდი, რომ მხოლოდ მოგებისთვის უნდა მებრძოლა.

1151
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;