სოხუმში ყოველი ჩასვლისას მას აუცილებლად ვნახულობდი

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

ნაწილი V: ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

ნაწილი VI: სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა

ნაწილი VII: არჩევანის წინაშე ოლიმპიადის წინ: სიგრძეზე ხტომა თუ სამმხტომი?

ნაწილი VIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: ყოველთვის უნდა ელოდო \"მისტერ X-ის\" გამოჩენას

ნაწილი IX: როგორ ემზადებოდა ვიქტორ სანეევი პირველი დიდი ნახტომისთვის

ნაწილი X: ტაბლოზე მაშინვე ახალი ოლიმპიური და მსოფლიო რეკორდი აინთო - 17,39!

ნაწილი XI: ვიქტორ სანეევი: ფეხბურთელობას ვაპირებდი, თავი მიხეილ მესხი მეგონა... ეზოში კი კონსერვის ქილით ვთამაშობდი

ნაწილი XII: ვიქტორ რას აკეთებ? უთოებს ვხეხავ ქარხანაში!

ნაწილი XIII: ვიქტორ სანეევი: კალათბურთი სიმკვირცხლის განვითარებაში, მოძრაობის კოორდინაციაშიც გეხმარება

ნაწილი XIV: ვიქტორ სანეევი: საშინელება იყო, არავინ იცოდა, როგორ უნდა მემკურნალა

ნაწილი XV: ვიქტორ სანეევი: იმ ორიოდე კვირაში, რომელიც სოხუმში გავატარე, ვიგრძენი...

ნაწილი XVI: ვიქტორ, რეკორდს შინ დაამხობ, სოხუმში, სანეევის თასზე!

ნაწილი XVI: მეც გამაჩნდა სისუსტეები, უცებ როდი გავხდი ის ვიქტორ სანეევი, პირველ იანვარს, ქორწინების დღესაც რომ ვარჯიშობდა

ნაწილი XVII: ვიქტორ სანეევი: ტურისტებთან ერთად რომში ჩამოვიდა ჩემი მეუღლე ტატიანა, რომელიც ბავშვს ელოდებოდა

ნაწილი XVIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: არ დავიჯერე - ოლივეირამ ჩემი რეკორდი დაამხო...

ნაწილი XIX: ვიქტორ სანეევი მეტოქეებს: შვიდი ბოთლი შამპანური, თუ ნაძლევს წავაგებ!

ნაწილი XX: საიდუმლო, როგორ მოიგო ვიქტორ სანეევმა მონრეალის ოლიმპიადა

ნაწილი XXI: ვიქტორ სანეევი: ქარი მძლეოსნობის ჭირია!

მე არ ვაპირებდი მშობლიური ქალაქიდან გადასვლას და არც მწვრთნელის მიტოვება მიფიქრია, რომელმაც სპორტის ოსტატი „გამხადა“. კრეერმა შემოგვთავაზა თავისი გეგმა – სოხუმში ვარჯიში კერსელიანის მეთვალყურეობით უნდა დამეწყო, ხოლო სასწავლო-საწვრთნელ შეკრებებზე თვით კრეერის ხელმძღვანელობით ვივარჯიშებდი. ეს ბატონი აკოფისთვის საკმაოდ მოულოდნელი იყო. ბევრი სპორტული დამრიგებელი ვიცი, რომლებიც აქტიურად ეწინააღმდეგებიან მუშაობის ასეთ ფორმას. უფრო მეტიც, თავიანთი მოწაფის შეკრებიდან დაბრუნების შემდეგ ასეთი მწვრთნელები მხოლოდ თავიანთი საკუთარი გეგმების მიხედვით მუშაობდნენ, წვრთნის სისტემაში სიახლეების შეტანისთვის ხშირად აშკარად მკაცრად აკრიტიკებდნენ ნაკრები გუნდების მწვრთნელებს.

ჩემი პირველი მწვრთნელი სხვაგვარი გამოდგა. საბჭოთა კავშირის ნაკრების ხელმძღვანელის წინადადება ისე მიიღო, როგორც აუცილებელი და ყოველმხრივ უწყობდა ხელს ერთობლივ მუშაობას.

კერსელიანი და კრეერი არ ყოფილან გულითადი მეგობრები: იგრძნობოდა ასაკობრივი განსხვავება, ჩვეულებებიც სხვადასხვა ჰქონდათ, გემოვნებაც, ცხოვრებაზე შეხედულებაც. მაგრამ საქმისთვის, რომელსაც თავს სწირავდნენ, გაცილებით მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა ის, რომ დროის ამ მონაკვეთში მათ შეძლეს თანამოაზრენი გამხდარიყვნენ. ორივენი ერთგულებდნენ სპორტს, მძლეოსნობას, სამხტომს; ორივეს სურდა, რაც შეიძლება უკეთ გაეკეთებინა საერთო საქმე – დახმარებოდნენ თავიანთ მოწაფეს ოლიმპიურ კვარცხლბეკზე ასვლასა და სამშობლოსთვის მსოფლიო რეკორდის დაბრუნებაში.

კერსელიანის კიდევ ერთი თვისება მინდოდა აღმენიშნა – მისი არაჩვეულებრივი შრომისუნარიანობა. ეს თვისება, ჩვეულებრივ, ჩვენ საუკეთესო სპორტულ პედაგოგებს ახასიათებთ. იგი დილიდან საღამომდე სულ სტადიონზე ტრიალებდა. ასე მგონია,შესაძლებელი რომ ყოფილიყო, იქვე გაათევდა ღამეს და ეს თვისება ჩვენც, მის მოწაფეებს გადმოგვეცემოდა. ბატონი აკოფის ჯგუფში სხვადასხვა თანრიგის, შესაძლებლობის, ტემპერამენტის ათლეტები იყვნენ. მაგრამ ერთ რამეში ერთსულოვანნი ვიყავით – ჩვენ შორის არავინ ყოფილა უსაქმური. ყოველ შემთხვევაში, დარწმუნებული ვარ, თუ რამემ ხელი შემიწყო, რომ საბჭოთა კავშირის ნაკრების შემადგენლობაში სწრაფად შევჩვეოდი ახალ, უფრო მაღალ საწვრთნელ დატვირთვებს, ეს გახლდათ ის, რომ ბევრ შრომას ვიყავი მიჩვეული. ეს ჩვევა კი კერსელიანმა ჩამინერგა.

ბატონ აკოფს ჭეშმარიტი, უსაზღვრო სიყვარულით უყვარდა სპორტის ჩვენი სახეობა – მძლეოსნობა და ბუნებრივი იყო მისი ასეთი მუდმივი სწრაფვა მუშაობისკენ. ეს სიყვარული მან შეძლო თავისი აღსაზრდელებისთვისაც შთაენერგა. მე დღესაც მისი მადლიერი ვარ. სწორედ მასთან მოვხვდი, სოხუმში რომ დავბრუნდი. მაშინ კალათბურთში ვვარჯიშობდი. ყველამ იცის, თამაშები რომ უფრო ემოციურია, ვიდრე სპორტის ნებისმიერი სახეობა. და აკოფ კერსელიანის ნაცვლად სხვა პედაგოგი რომ ყოფილიყო, ეჭვი მეპარება კალათბურთს ჩამოვშორებოდი.

უკვე ვთქვი, ჩვენი მუშაობის დასაწყისში ბატონი აკოფის ყურადღება და მზრუნველობა არასდროს გადასცილებია-მეთქი ზღვარს, რომლის იქით წვრილმანი მეურვეობა იწყება. იგი ხშირად გვაძლევდა დამოუკიდებელ დავალებებს და შორიდან გვადევნებდა თვალს, როგორ ვართმევდით თავს ამ ამოცანას. წვრთნის იმ მონაკვეთში, როცა მწვრთნელის თვალყურის დევნება არ იყო აუცილებელი, იგი ბედის ანაბარა გვტოვებდა ხოლმე და უმცროსი ასაკის ჯგუფთან გადადიოდა, სადაც მისი დასწრება აუცილებელი იყო.

საინტერესო ის არის, რომ ბატონი აკოფი ყველაზე უფრო მაშინ მიწევდა მეურვეობას, როცა უკვე გამოცდილი სპორტსმენი გავხდი. ეს, ალბათ, ერთი გარემოების გამო მოხდა: იმ დროს საწვრთნელი შეკრებებისა და ხშირი შეჯიბრებების გამო იშვიათად ვიყავი ხოლმე შინ და ვენატრებოდი, გვერდიდან არ მიშორებდა, აინტერესებდა ჩემი წვრთნის ყველა წვრილმანი და საზღვარგარეთის შეჯიბრებებში გამოსვლების პერიპეტიები.

სტადიონზე ხომ ერთი ნაბიჯითაც არ მცილდებოდა. უმწვრთნელოდ ყოფნას რომ ვიყავი მიჩვეული, ხშირად სტადიონზე მყოფ რომელიმე მწვრთნელს ან სპორტსმენს ვთხოვდი, ესა თუ ის ტექნიკური ელემენტი გაეკონტროლებინათ. უნდა გამოვტყდე, ზოგჯერ პრაქტიკული მოსაზრებით ვაკეთებდი ამას. ცნობილია, რომ მოწაფესთან ძალიან ხშირი ურთიერთობის დროს მწვრთნელის თვალი ეჩვევა მის მოძრაობებს და ზოგჯერ იმ ადამიანმა, ვინც შედარებით იშვიათად ან საერთოდ პირველად გიხილა, შეიძლება ისეთ დეტალს მიაქციოს ყურადღება, რასაც ისინი უკვე ვეღარ ამჩნევენ. ტყუილად კი არ ამბობენ, შორიდან უფრო ჩანსო. ჰოდა, ამ „გარეშე“ ხალხს ვთხოვდი (თუნდაც ნახტომის გაზომვას), მწვრთნელი ბრაზდებოდა.

– უკვე აღარ ვვარგივარ? – ეჭვით მეტყოდა იგი, – ღმერთო შენით, ისეთი ბებერი ჯერ არა ვარ, რომ რულეტის დაჭერა არ შემეძლოს ან ნახტომის დანახვა და შეცდომის შემჩნევა. სულ წახვედი ხელიდან, ვიქტორ!

განა შემეძლო ამ შენიშვნაზე გაბრაზება? მე ხომ ვიცოდი, რომ ეს მხოლოდ ერთ-ერთი ფორმა იყო სიკეთისა და ჩემდამი ზრუნვისა, სიკეთისა და ზრუნვისა უფროსი მეგობრის მხრივ.

ავსტრალიაში გადაბარგებამდე, ჩვენ იშვიათად ვხვდებოდით ერთმანეთს, მაგრამ როცა არ უნდა ჩავსულიყავი სოხუმში, აუცილებლად მოვინახულებდი ბატონ აკოფს, და იგი, ისევე, როგორც წარსულ წლებში, ამაღელვებლად და დაწვრილებით გამომკითხავდა, როგორ ვცხოვრობ თბილისში, რას ვაკეთებ, და ვითომ გაკვრით, მაგრამ საკმაოდ დაჟინებით შემეკითხებოდა: არ არის დრო, რომ შენს პატარა ბიჭს, სანდროს მძლეოსნობაში დააწყებინო ვარჯიშიო? ალბათ მას მაშინაც უნდოდა მეორე სანეევის აღმოჩენა.

ვიტოლდ კრეერთან ჩემი ნაცნობობა, თუ შეიძლება ასე ითქვას, დასწრებულ-დაუსწრებლად შედგა. ეს მოხდა ლესელიძეში შეკრების დროს, სადაც ჩვენი სპორტსმენები ტოკიოს XVIII ოლიმპიური თამაშებისთვის ემზადებოდნენ. მათ შორის კრეერიც იყო, რომელიც იმხანად სამმაგ ხტომაში მელბურნისა და რომის თამაშების ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი გახლდათ. ბუნებრივია, ვარჯიშებზე ყველაზე მეტად მხტომელებს ვადევნებდი თვალს. ის დღეც მახსოვს, პირველად რომ ვნახე კრეერი. ჩვენ ხტომებში ვასპარეზობდით, სტადიონის მოპირდაპირე მხარეს კი სპორტსმენები საკონტროლო შეჯიბრებებში გამოდიოდნენ 100 მეტრ რბენაში.

ერთ-ერთ გარბენში კრეერი იღებდა სტარტს. გავოცდი, 100-მეტრიანი მონაკვეთი მხოლოდ 11,5 წამში რომ გაირბინა. „ეს როგორ – ვფიქრობდი, - სპორტის დამსახურებული ოსტატი 100 მეტრს მხოლოდ 11,5 წამში გარბის და 16,71 მეტრზე ხტება (ასეთი იყო მაშინ კრეერის საკავშირო რეკორდი სამმაგ ხტომაში). მე კი 100 მეტრს უფრო სწრაფად გავრბივარ, მაგრამ 16 მეტრზეც ვერ ვხტები?“ ახალგაზრობის გამო არ ვიცოდი, რომ ჩქაროსნული თვისებების უკმარისობას, რომლებიც თანდაყოლილია ხოლმე და წვრთნითაც ბევრი არაფერი გამოდის, კრეერი უზარმაზარი ძალისმიერი დატვირთვითა და ინდივიდუალურ მონაცემებთან თუ შესაძლებლობებთან ბრწყინვალედ შერწყმული დახვეწილი ტექნიკით აძლევდა კომპენსაციას. მოგვიანებით ვნახე ვიტოლდის საწვრთნელი ნახტომები; და მუდამ გაოცებული ვრჩებოდი იმ მიზანსწრაფვით, როგორითაც ასრულებდა იგი ყოველ, ნამდვილად ყოველ ვარჯიშს, ყოველ ნახტომს.

კრეერი კი მაშინ სულ არ მიცნობდა და მე მგონი, არ აქცევდა ყურადღებას იმ მრავალრიცხოვან ჭაბუკ სპორტსმენს, რომლებიც სტადიონზე ჩვენი გამოჩენილი მძლეოსნების სანახავად მოდიოდნენ. მართალია, შემდგომ თავის წიგნში „ვეძებ თანამზრახველებს“, რომელიც მეხიკოში გამარჯვებას ეძღვნებოდა, ბატონი ვიტოლდი იგონებს, რომ ჩემი გვარი მან 1963 წლიდან იცოდა, როცა ჩვენ ლამის ერთსა და იმავე შეჯიბრებაში გამოვდიოდით ლესელიძეში, მაგრამ იმასაც ამბობს, რომ იმ დროს იგი უფრო მეტად თავის მეტოქეებს უყურებდა, ვიდრე იმ მხტომელებს, რომლებიც ძლივს მიღოღავდნენ 13 მეტრიან ნიშნულამდე.

ჩემი, როგორც სპორტსმენის შესახებ, რომელსაც მომავალში ძალუძს საბჭოთა კავშირის ნაკრები გუნდის ინტერესების დაცვა, კრეერს შეატყობინა ჩვენი მოზარდთა გუნდის ექიმმა ვიქტორ ბურკოვსკიმ. ოდესღაც ბურკოვსკი და კრეერი ერთად ვარჯიშობდნენ და მეგობრები იყვნენ. შემდეგ ბურკოვსკიმ სამედიცინო ინსტიტუტი დაამთავრა და სპორტული პროფილის ექიმი გახდა. იგი ჩვენთან ერთად იყო ჭაბუკთა ჩემპიონატზე, ვარშავაში, ჩემი ნახტომები მოეწონა და მოგვიანებით, მოსკოვში, ჩემ შესახებ ელაპარაკა ბატონ ვიტოლდს.

იმის თაობაზე, თუ როგორ აეწყო ჩვენი შემდგომი ურთიერთდამოკიდებულება, თავში უკვე გესაუბრეთ, სადაც წვრთნაზე გიამბობდით.
ეს თავი მიუნხენში ჩემი გამოსვლით მთავრდება. 1973 წლიდან მე მნიშვნელოვნად ვუკელი სასწავლო-საწვრთნელ შეკრებებზე ჩასვლას. ჯერ ერთი, ოჯახს მოვეკიდე, მეორეც, თბილისში ვარჯიშის პირობები არაფრით ჩამოუვარდებოდა იმ ქალაქების პირობებს, სადაც ეს შეკრებები ტარდებოდა და მესამეც – გაცილებით გამოცდილი გავხდი, უკეთესად ვერკვეოდი წვრთნის ტექნიკისა და მეთოდიკის რთულ საკითხებში და შემეძლო დიდხანს მევარჯიშა დამოუკიდებლად. ამა თუ იმ სეზონში მზადების სტრატეგიას ჩვენ ძველებურად ერთად განვიხილავდით ხოლმე და კრეერიც ძველებურადვე მიგზავნიდა გეგმა-წერილებს.

მაგრამ მაინც, ამ დროიდან მოყოლებული, უფრო დამოუკიდებლად ვვარჯიშობდი. მწვრთნელთან ერთად მხოლოდ ვარჯიშის ჩონჩხს, სტრუქტურასა და მიმართულებას ვისახავდით, ხოლო თითოეული ვარჯიშის კონკრეტულ შინაარსა თუ საკვირაო საწვრთნელ ციკლს ჩემი მდგომარეობის შესაბამისად თვითონ ვადგენდი.

მონრეალის ოლიმპიადის შემდეგ, ისევე როგორც მიუნხენის შემდეგ, მსოფლიო რეკორდის დამყარებაზე ვოცნებობდი. თვით ის ფაქტი, რომ ახლა რეკორდი 17,89 იყო, არ მაშფოთებდა, თუმცა, რა თქმა უნდა, მესმოდა, რომ 18 მეტრთან მიახლოებული შედეგის საჩვენებლად მრავალი გარემოების თავმოყრა იყო აუცილებელი, საჭირო იყო ყველა საკონტროლო ვარჯიშში ამემაღლებინა შედეგები, მთლიანად მომერჩინა ტრავმა, საუკეთესო სპორტულ ფორმაში ვყოფილიყავი და შუამთიანეთში ძლიერი მეტოქეების პირისპირ დავმდგარიყავი. საბჭოთა კავშირის სპორტკომიტეტის თავმჯდომარესაც კი გავუგზავნე წერილი, რომელშიც ვთხოვდი, მეხიკოში ასპარეზობის შესაძლებლობა გამოენახათ.

მაგრამ 1977 წლის დამდეგისთვის ყველა ეს ოცნება და გარჯა ზედმეტი გამოდგა. ჩემი სპორტული ფორმა თანდათან უმჯობესდებოდა, როცა კვლავ ამტკივდა ფეხი, ისე ამტკივდა, რომ ხტომებზე ფიქრიც არ შეიძლებოდა. მოუთმენელი ტკივილები დამეწყო და ისეთი გრძნობა მქონდა, თითქოს ტერფში ერთი ძვალი განუწყვეტლივ ეხახუნებოდა მეორეს. სიარულის დროსაც კი იძულებული ვხდებოდი, როგორღაც გვერდზე გადმომეღრიცა ტერფი და როგორმე მიწაზე დამებიჯებინა. ამას ისიც დაემატა, რომ ამტკივდა აქილევსის მყესების იოგები.

მაშინ კი გადავწყვიტე ოპერაციის გაკეთება. ძალიან დამეხმარა საკავშირო სპორტკომიტეტი, ფინეთში მომიხერხა გამგზავრება ამ ტიპის ტრავმების საუკეთესო სპეციალისტთან. 1977 წლის 5 ოქტომბერს ჰელსინკში გამიკეთეს ოპერაცია.

საბედნიეროდ, ამ დროისთვის საბჭოთა კავშირის ნაკრებში ძალიან საიმედო დუბლიორი გამოჩნდა. ლენინგრადელი მწვრთნელის გიორგი უზლოვის მოწაფემ ანატოლი პისკულინმა, შეიძლება ითქვას, იმ სეზონის მთელი სიმძიმე თავის მხრებზე გადაიტანა. 1977 წელს ანატოლი 25 წლის იყო. 1971 წელს საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი გახდა, რის შემდეგაც მუდმივად აუმჯობესებდა შედეგებს. ამ მხტომელის წარმატების საფუძველი, რომელსაც დიდი ფიზიკური მონაცემები არ ჰქონია, უდავოდ იყო უზარმაზარი შრომისმოყვარეობა, სპორტისა და სამმაგი ხტომის ერთგულება, რაც მას მწვრთნელმა შთაუნერგა. ხოლო დაძაბულმა ვარჯიშებმა ძალოსნური თვისებები და კარგი ტექნიკა განუვითარა. ამ რთულ, შეჯიბრებებით დატვირთულ სეზონში პისკულინმა გაიმარჯვა საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში, ევროპის თასის გათამაშებასა და სოფიის უნივერსიადაზე და სამჯერ შეძლო 17-მეტრიანი ზღვარის გადალახვა! ეს სეზონი საუკეთესო გამოდგა მის ხანგრძლივ სპორტულ ცხოვრებაში. მეც გულწრფელად ვხარობდი ჩემი ძველი მეტოქისა და ამხანაგის წარმატებებით. ნიკოლოზ დუდკინის შემდეგ ქვეყნის ნაკრებ გუნდში ასეთი საიმედო პარტნიორი არ მყოლია. გარდა ამისა, ანატოლი ძალიან თავმდაბალი ბიჭი იყო. სხვებისგან იმით განსხვავდებოდა, რომ იცოდა დაკვირვებული მუშაობა, სწვდებოდა სამმაგი ხტომის საიდუმლოებების სიღრმეებს, მუდმივად შეცდომების გაანალიზების ცდაში იყო და შეუპოვრად იბრძოდა მათი გამოსწორებისთვის. ვფიქრობ, არ შევცდები, თუ ვიტყვი, რომ მის მწვრთნელსაც გაუმართლა, ასეთი მოწაფე რომ შეხვდა: ხომ დიდი სიამოვნებაა ასეთ სპორტსმენთან მუშაობა!

489
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;