ვიქტორ სანეევი: ტურისტებთან ერთად რომში ჩამოვიდა ჩემი მეუღლე ტატიანა, რომელიც ბავშვს ელოდებოდა

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

ნაწილი V: ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

ნაწილი VI: სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა

ნაწილი VII: არჩევანის წინაშე ოლიმპიადის წინ: სიგრძეზე ხტომა თუ სამმხტომი?

ნაწილი VIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: ყოველთვის უნდა ელოდო \"მისტერ X-ის\" გამოჩენას

ნაწილი IX: როგორ ემზადებოდა ვიქტორ სანეევი პირველი დიდი ნახტომისთვის

ნაწილი X: ტაბლოზე მაშინვე ახალი ოლიმპიური და მსოფლიო რეკორდი აინთო - 17,39!

ნაწილი XI: ვიქტორ სანეევი: ფეხბურთელობას ვაპირებდი, თავი მიხეილ მესხი მეგონა... ეზოში კი კონსერვის ქილით ვთამაშობდი

ნაწილი XII: ვიქტორ რას აკეთებ? უთოებს ვხეხავ ქარხანაში!

ნაწილი XIII: ვიქტორ სანეევი: კალათბურთი სიმკვირცხლის განვითარებაში, მოძრაობის კოორდინაციაშიც გეხმარება

ნაწილი XIV: ვიქტორ სანეევი: საშინელება იყო, არავინ იცოდა, როგორ უნდა მემკურნალა

ნაწილი XV: ვიქტორ სანეევი: იმ ორიოდე კვირაში, რომელიც სოხუმში გავატარე, ვიგრძენი...

ნაწილი XVI: ვიქტორ, რეკორდს შინ დაამხობ, სოხუმში, სანეევის თასზე!

ნაწილი XVI: მეც გამაჩნდა სისუსტეები, უცებ როდი გავხდი ის ვიქტორ სანეევი, პირველ იანვარს, ქორწინების დღესაც რომ ვარჯიშობდა

მეხიკოს ოლიმპიური თამაშებისთვის მზადებისას ისეთი სიტუაცია შეიქმნა, რომ ოლიმპიურ გუნდში სამი ადგილისთვის ოთხნი ვიბრძოდით: ალექსანდრე ზოლოტარიოვი, ვლადიმერ კურკევიჩი, ნიკოლაი დუდკინი და მე.

ბევრი მხტომელისგან განსხვავებით, რომელთაც თავიანთი "ანგარიში" აქვთ მეტოქეებთან, არასოდეს დამითვლია, დღიდან ჩვენი მეტოქეობისა, რამდენჯერ მომიგია თუ წამიგია ამა თუ იმ მხტომელთან. გავიმარჯვებდი თუ დავმარცხდებოდი, მხოლოდ იმას ვცდილობდი, მომხდარი ამბის ჭეშმარიტი მიზეზები გამომერკვია. თან წარუმატებლობის დროს, პირველ ხანებში, ნებისმიერს ვადანაშაულებდი, ოღონდ არა საკუთარ თავს, საკუთარ უცოდინარობას. ასე იყო 1967 წელს, საბჭოთა კავშირის ხალხთა სპარტაკიადის შემდეგაც, როცა თავი ყველაზე ძლიერი მეგონა და საპრიზო ადგილს მიღმა კი აღმოვჩნდი. ნიკოლოზ დუდკინის გამარჯვება შემთხვევითობას მივაწერე. მეტოქისა და ამხანაგის ძალის ასეთმა შეუფასებლობამ იქამდე მიმიყვანა, რომ მასთან კიდევ ერთ მნიშვნელოვან შეჯიბრებაში დავმაცხდი. სწორედ მას შემდეგ წავაგე, როცა კიევში, ევროპის თასის გათამაშებაში გავიმარჯე, როცა, მართალი გითხრათ, კონტინენტზე თითქმის უძლიერესი მეგონა თავი. ეს მოხდა 1968 წლის ზამთარში მადრიდში, ევროპის ზამთრის ჩემპიონატზე.

მე გიამბეთ, როგორ ვვარჯიშობდით მეხიკოს ოლიმპიური თამაშების წინ. დაძაბულ მუშაობას თავისი ნაყოფი მოჰქონდა და უკვე ზამთრის შეჯიბრებებში ისე ვიყავით მომზადებული, რომ წინა წლის ზაფხულის მიღწევების გამეორება შეგვეძლო. ჩემი პირადი რეკორდი დუდკინისას სჯობდა, ხოლო გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკისა და პოლონეთის მხტომელები აქ არ ასპარეზობდნენ. ამიტომაც მქონდა საფუძველი გამარჯვებაზე ფიქრისა.

არ შეიძლება ითქვას, თითქოს ნიკოლოზი სუსტ მხტომელად მიმაჩნდა, უბრალოდ, ვფიქრობდი, რომ მასზე ძლიერი ვიყავი. შესაძლოა იმიტომ, წმინდა გარეგნული ფიზიკური მონაცემები მე უკეთესი მქონდა. კოლია ცხრა სანტიმეტრით იყო ჩემზე დაბალი. გამორბენის სისწრაფეშიც ჩამომრჩებოდა. მაგრამ, სამაგიეროდ, ძალისმიერ ვარჯიშებში მარტო მე კი არ მჯობდა, არამედ, ალბათ საერთოდ ყველა სამხტომელს. მძიმე შტანგას ისე "ათვინიერებდა", როგორც წმინდა წყლის ძალოსანი.

ან იქნებ იმიტომ მეგონა კოლია ჩემზე სუსტი, რომ ერთობლივი წვრთნის დროს ხშირად ვუგებდი ცალკეულ სახტომ ვარჯიშებში. ერთი სიტყვით, მადრიდის სტარტებამდე მე ჩემი მეგობრის ძალას არ ვაფასებდი. არადა, უნდა მხსომებოდა, რომ კოლიას ერთი გასაოცარი თვისება ჰქონდა: შეჯიბრების ყველაზე კრიტიკულ მომენტში შეეძლო "აფეთქება". მაშინ, როცა ორ ან სამ ცდაზე ძლივს მიაღწევდა 16-მეტრიან ზღვარს, მერე უცებ, 16,50 მეტრიანი ნახტომით განაცვიფრებდა მეტოქეს. ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, თითქოს ნიკოლაი სპეციალურად აბნევდა მოწინააღმდეგეს, რათა შემდეგ მოულოდნელი დარტყმა მიეყენებინა. მაგრამ, რა თქმა უნდა, ეს ასე არ იყო. უბრალოდ, იგი ძალიან ემოციური გახლდათ, თუმცა კი ცდილობდა ამის დაფარვას.

მადრიდშიც ასე მოხდა. თავდაპირველად ორივე შედარებით სუსტად გამოვედით და ფინალის წინ მე მესამე ვიყავი, ხოლო ნიკოლოზის საერთო შედეგი მხოლოდ 16,12 იყო. მართალია, გასასამართლებლად შეგვიძლია ვთქვათ, რომ დარბაზში ისეთი ატმოსფერო იყო, თავი კორიდაზე გვეგონა. ჩვენი მეტოქე ესპანელი ლუის არეტა აღმოჩნდა, რომელიც, რამდენიმე ათასი თანამემამულის გულშემატკივრობით გამხნევებული, ისე იბრძოდა, როგორც არასდროს. მაგრამ ფინალში დუდკინი თითქოს გამოცვალესო: საკუთარი რეკორდი 15 სანტიმეტრით გააუმჯობესა – 16,71 მეტრზე გადახტა; ისე რომ, ძალიანაც ვეცადე, დავწეოდი, მაგრამ მაინც ვერ მოვახერხე, ორი სანტიმეტრი არ მეყო. მახსოვს, მაშინ პირველად გავიფიქრე: ხომ შეიძლება იგივე განმეორდეს ოლიმპიურ თამაშებზე, როცა მხოლოდ ერთი ცდა დამრჩება-მეთქი. მადრიდში ვერ გამოვიყენე ჩემი შესაძლებლობა, რაშიც საკუთარი თავის გარდა, ვერავის დავადანაშაულებდი. სწორედ მაშინ გახდა ჩემთვის ნათელი, რომ ყველა მეტოქეს სერიოზულად უნდა მოვპყრობოდი, ფარ-ხმალი არ უნდა დამეყარა, მანამ არ უნდა დავმშვიდებულიყავი, სანამ ბოლო მონაწილე თავის უკანასკნელ ცდას არ გამოიყენებდა. მხოლოდ მაშინ და არავითარ შემთხვევაში მანამდე, შემეძლო თავი გამარჯვებულად ჩამეთვალა.

კოლია დუდკინი და მე 1970 წლამდე ვეპაექრებოდით ერთმანეთს. მართალია, მეხიკოს შემდეგ იგი უკვე მხოლოდ ეპიზოდურად უჩვენებდა მაღალ შედეგებს. საერთოდ, 1969 წელს მსოფლიოში ერთადერთმა მე გადავლახე 17-მეტრიანი ზღვარი. ისეთი შთაბეჭდილება შეიქმნა, თითქოს მეხიკოს სტადიონზე გამართული გაშმაგებული ბრძოლის შემდეგ სამხტომელებმა თავისებური ტაიმ-აუტი აიღეს. არაფერი ისმოდა ნელსონ პრუდენსიოსგან, რომელიც ასე მოულოდნელად შევიდა მსოფლიო რეკორდსმენთა ჯგუფში. სპორტული ფორმა დაუქვეითდა ჯუზეპე ჯენტილეს. მხოლოდ ერთხელ გაგვახსენა თავი შორეული ავსტრალიიდან ფეხმარდმა ფილ მეიმ: 16,80-მეტრიანი ნახტომით 1969 წელს მას მსოფლიოში მეორე შედეგი ჰქონდა. სულ უფრო იშვიათად გამოდიოდა ვეტერანი იუზეფ შმიდტი. ვერაფრით გამოიჩინა თავი ამერიკელმა ართურ უოკერმა. საერთოდ დაიკარგა აფრიკის უღრანებში სენეგალელი მანსურ დია. მათი ადგილი მსოფლიოს სპორტულ სარბიელზე დაიკავეს ახალგაზრდა კაროლ კორბუმ, იორგ დრემელმა და ლუის არეტამ, რომელთა შესახებაც უკვე ვისაუბრეთ.

მიუხედავად ამისა, 1970 წელს ცნობილი მექსიკური ფინალის ოთხეული კიდევ ერთხელ შევხვდით ერთ სექტორში. ეს მოხდა წლის ბოლოს, ტურინში, მსოფლიო უნივერსიადაზე. რა თქმა უნდა, ამ შეჯიბრების გარშემო ატეხილი აჟიოტაჟი არ შეედრებოდა ოლიმპიურს, მაგრამ ასპარეზობა მაინც ძალიან საინტერესო გამოდგა: "მოხუცები" – სანეევი, დუდკინი, ჯენტილე, პრუდენსიო – შეეცადნენ სირცხვილი არ ეჭამათ, "ახალგაზრდებმა" კი – დრემელმა, კორბუმ, არეტამ – თავიანთი მომავალი ოლიმპიური უფლებამოსილება წარმოადგინეს. ჩემი შედეგი 17,22 იყო. კოლია 17 მეტრზე გადახტა და დრემელსა და კორბუს მოუგო, ჯენტილემ არეტას აჯობა. მხოლოდ პრუდენსიომ გვიმტყუნა: – ფინალში მერვე ადგილი დაიკავა. გამოგიტყდებით, მაშინ გავიფიქრე, რომ მიუნხენში ბრაზილიელს გაუჭირდებოდა საპრიზო ადგილისთვის ბრძოლა. სამხრეთ ამერიკელებს ისევე უჭირთ ევროპის სტადიონებზე გამოსვლა, როგორც ჩვენ – ოკეანის გაღმა. მაგრამ როგორც შემდეგ გამოირკვა, თურმე შევმცდარვარ – მიუნხენში ნელსონი მაინც დაეუფლა ბრინჯაოს ჯილდოს.

ჩვენი მხტომელებიდან ამ ოლიმპიურ ციკლში ორნი გამოირჩეოდნენ – გენადი ბესონოვი და მიხეილ ბარიბანი. ორივე საინტერესო, უჩვეულო მხტომელები იყვნენ. ისე განსხვავდებოდნენ ერთმანეთისგან, რომ უცხო ადამიანი ვერაფრით იფიქრებდა, მძლეოსნობის ერთსა და იმავე სახეობაში ვარჯიშობენო.

მიშა ბარიბანი მაღალი და ძლიერი იყო. მის მძლავრ ფეხის კუნთებს თვალს შეავლებდით თუ არა, უმალ მიხვდებოდით, მხტომელიაო. მე უკვე ვთქვი, მიშა საკმაო წარმატებით გამოდიოდა-მეთქი ხტომის ყველა სახეობაში. 70-იანი წლების დასაწყისში მან სამმაგ ხტომაზე გაამახვილა ყურადღება და მაშინვე გახდა მიუნხენში გაგზავრების კანდიდატი, მიშას მეტისმეტად ემოციური ხასიათი აქვს. იგი გაჭირვებით იტანდა დიდ, ხანდახან მონოტონურ საწვრთნელ დატვირთვებს და მის მწვრთნელს არტემ აგაეკოვს დიდი ჯაფა დაადგა თავისი ჯიუტი აღსაზრდელის სწორ გზაზე დასაყენებლად. შეჯიბრების დაძაბულ პირობებში ემოციურობა და მგრძნობიარობა ყოველთვის როდი უწევდა კარგ სამსახურს სპორტსმენს. ზოგჯერ მიხეილს არ გამოსდიოდა ნახტომები და აკი იბნეოდა კიდეც.

მაგრამ თუ კარგ სპორტულ ფორმაში იყო და განწყობილებაც არ აკლდა, მაშინ მეტოქეებისა არ ეშინოდა. მე ორჯერ ვიგემე მისგან მწარე მარცხი, თანაც ისეთ წარმომადგენლობით ასპარეზობებში, როგორიც იყო საბჭოთა კავშირის 1972 წლის ჩემპიონატი და მოსკოვის უნივერსიადა-73. მაგრამ მიუნხენში ბარიბანს არ გაუმართლა. აკი მოგახსენეთ, საკვალიფიკაციო შეჯიბრება ძალიან გაჭიანურდა და მან საკმაოდ დიდი ენერგია დახარჯა. ბევრიც ინერვიულა და ძირითად შეჯიბრებაში უკვე ვეღარაფერი გააკეთა. ვერც მონრეალის ოლიმპიურ თამაშებზე მოხვდა მიშა. მხოლოდ მოსკოვის ოლიმპიურ თამაშებში მიიღო მონაწილეობა – ცენტრალური ტელევიზიით მძლეოსანთა ასპარეზობას და, რა თქმა უნდა, სამხტომელთა პაექრობას უძღვებოდა.

გენადი ბესონოვი ყველაზე უფროსი იყო ჩვენ შორის. იგი 1944 წელსაა დაბადებული. მისი მწვრთნელი ვიტოლდ კრეერი იყო. თანაც მან გენასთან მეცადინეობა ჯერ კიდევ მაშინ დაიწყო, როცა თვითონაც მონაწილეობდა შეჯიბრებებში. კრეერი წინდაწინ ემზადებოდა მწვრთნელობისთვის და ყმაწვილების ჯგუში, რომელშიც ბესონოვიც იყო, ცდიდა სამხტომელთა წვრთნის საკუთარ მეთოდს. სწორედ ამ პირველი ჯგუფიდან მოვიდა გენადი დიდ სპორტში. იმას, ვინც კარგად იცნობს სამმაგ ხტომას, საკმარისი იყო ხტომის დროს მხოლოდ შეეხედა ბესონოვისთვის, რომ უშეცდომოდ დაასახელებდა მის მწვრთნელს. მე არ მინახავს კრეერის ნახტომები, მაგრამ კინოფირებითა და ფოტოსურათებით თუ ვიმსჯელებთ, ტექნიკის მხრივ ბესონოვმა ბევრი რამ გადაიღო მისგან.

გენადი მხტომელისთვის არ იყო მაღალი – მხოლოდ 176 სანტიმეტრს აღწევდა და 67 კილოგრამს იწონიდა. ისე მსუბუქად მოწყდებოდა ხოლმე ბილიკიდან, რომ კუტკალია შეარქვეს. გენადის კარგი სპრინტერივით ძალიან წვრილი წვივი ჰქონდა და მის ხტომებს რომ ვუყურებდი, შიში მეუფლებოდა, ვაითუ ვერ გაუძლოს იმ საშინელ დატვირთვებს, რომლებიც სამხტომელებს აქვთ. ბესონოვი უკვე 27 წლისა იყო, თავის პირველ ოლიმპიურ თამაშებზე რომ მოხვდა. ეტყობა, დიდი შეჯიბრებების გამოუცდელობამ იმოქმედა – წარუმატებლად იასპარეზა. მაგრამ თავისი უნდა მივუზღათ ჩემ ამხანაგს. მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ფიზიკური მონაცემები არ ჰქონია,Uიგი გვაოცებდა თავისი შრომისმოყვარეობითა და მიზანდასახულობით. საბჭოთა კავშირს მუდამ მრავლად ჰყავდა ძლიერი მხტომელი და განა ადვილია აქ ოლიმპიელი გახდე!

1973 წელს დაახლოებით ისევე ვვარჯიშობდი, როგორც 1969-ში – ოლიმპიური თამაშების შემდგომი სეზონის აპრობირებული მოდელით. სხვათა შორის, სწორედ მაშინ დამებადა აზრი, სეზონი როგორც პირველთანრიგოსანს, ისე დამეწყო. ისიც მახსოვს, პირველ ვარჯიშზე რომ მივედი, პიჯაკის გადანაკეცზე პირველი სპორტული თანრიგის ნიშანი მქონდა მიბმული. ამხანაგებმა სიცილი დამაყარეს, მაგრამ ხუმრობა იქით იყოს და ამ თამაშის დახმარებით თანდათან შევძელი კარგ ფორმაში შესვლა და რამდენიმე სერიოზული შეჯიბრების მოგება. კერძოდ, "დინამოს" გუნდების საერთაშორისო შეჯიბრებაში, ეგრეთ წოდებულ "დინამიადასა" და სოფიაში გამართულ უნივერსიადაზე 17-მეტრიანი ნახტომები შევასრულე.

სეზონის ბოლოს სოხუმში სანეევის პრიზის ტრადიციული გათამაშება დაიწყო. ეს შეჯიბრება პირველად ჩართეს კალენდარში მექსიკაში გამარჯვების ერთი წლის შემდეგ – 1969 წლის 17 ოქტომბერს. ამ ასპარეზობაში ყველა ასაკის სპორტსმენებს შეუძლიათ მონაწილეობის მიღება, მაგრამ უსათუოდ სამხტომელებს. 1973 წელს ტურნირზე ჩამოვიდა ძლიერი პოლონელი მხტომელი მიხაილ იოახიმოვსკი, რომელსაც მონაწილეებმა, მაყურებლებმა და მსაჯებმა უბრალოდ მიშა დაარქვეს. მართალი გითხრათ, წინა წლებისგან განსხვავებით, ამჯერად არ ვაპირებდი ამ შეჯიბრებაში გამოსვლას (ამ სტარტების რეკორდი დღემდე მე მეკუთვნის – 17,34). მაგრამ რომ გავიგე, უცხოელი სტუმარი ჩამოვიდაო, გადავწყვიტე, საასპარეზოდ მასთან ერთად გავსულიყავი. დაძაბული დუელი გამოდგა: ორივე 17 მეტრს მიღმა გადავხტით და ლამაზი ბრძოლით გავახარეთ მაყურებელი.

ვინაიდან ამ შეჯიბრების დებულებით, მე უკონკურსოდ ვმონაწილეობდი, პირველი პრიზი – უზარმაზარი მანდარინის გვირგვინი იოახიმოვსკის გადაეცა. ასეთი პიზი მას მანამდე არ ენახა და აღფრთოვანებული დარჩა. მეგობრულად დავშორდით ერთმანეთს, რასაც, სხვათა შორის, მიშასთვის ხელი არ შეუშლია, მომდევნო წელს ევროპის ზამთრის ჩემპიონატზე ჩემთვის მოეგო.

სწორედ იოახიმოვსკი და ალბათ, კიდევ კაროლ კორბუ მიმაჩნდა ჩემ ძირითად მეტოქეებად 1974 წლის ევროპის ზაფხულის ჩემპიონატში, რომელსაც რომი მასპინძლობდა. ამ შეჯიბრებისთვის ძალიან გულდასმით ვემზადებოდი, კარგ ფორმაში ვიყავი და ახალი მსოფლიო რეკორდის დამყარებას ვფიქრობდი. კიდევ ერთი, პირადი მიზეზი მქონდა, რის გამოც მინდოდა, რაც შეიძლება კარგად გამოვსულიყავი. ტურისტთა ჯგუფთან ერთად ამ მარადიულ ქალაქში ჩამოვიდა ჩემი მეუღლე ტატიანა. ბავშვს ელოდებოდა, მაგრამ მაინც გადაწყვიტა მოგზაურობა. ჩემი წარუმატებელი გამოსვლით გულს ხომ არ ვატკენდი!

წინა დღეს ყურადღებით გავეცანი სექტორს, რომელზეც უკვე მიმდინარეობდა შეჯიბრება სიგრძეზე ხტომაში და დაუფარავად სიამოვნებით აღვნიშნე, რომ იქ მუდამ ნორმის ფარგლებში (არაუმეტეს წამში 2 მეტრისა) ქრის მსუბუქი ქარი. ძალიან ხელსაყრელი პირობები იყო და თითქოს, ყველაფერი ხელს მიწყობდა მსოფლიო რეკორდის დამყარებაში.

შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ ჩემი იმედგაცრუება, როცა შეჯიბრების დღეს ორგანიზატორებმა გადაწყვიტეს, რომ ჩვენ ორმოს საწინაააღმდეგო მხარეს, სათადარიგო ორმოში უნდა გვეხტუნავა, ისე რომ ზურგის ქარი შემხვედრად იქცეოდა! როგორ არ ვეცადე, მაგრამ 17,23 მეტრზე შორს ვერ გადავხტი. ასეთ პირობებში რეკორდის დასამყარებლად დაძაბული მეტოქეობა უნდა დამხმარებოდა, მაგრამ შეჯიბრება ისე აეწყო, რომ ვერავინ გამიწია კონკურენცია, თუმცა მონაწილეთა შორის იყვნენ კორბუც, იოახიმოვსკიც, დრემელიც. ჩემპიონატში მეორე ადგილზე გამოსულმა კორბუმაც კი ნახევარ მეტრზე მეტით წააგო! ერთი სიტყვით, ვერ მოვახერხე, რომ ოქროს მედალთან ერთად ტატიანასთვის მსოფლიო რეკორდიც მეჩუქებინა!

2204
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;