ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

...გაგრძელება

მართალი გითხრათ, შეჯიბრების საბოლოო შედეგები იმდენად არ მაღელვებდა, რამდენადაც შეუპოვარი ბრძოლისთვის განვაწყობდი საკუთარ თავს. ამასთან, რა თქმა უნდა, გულში მოგებაზეც ვოცნებობდი. 1966 წლის წარუმატებლობები ჩემზე ფსიქოლოგიურად არ მოქმედებდა, არც მეტოქეების მეშინოდა. უბრალოდ, არ ვიცნობდი მათ! მაგრამ სინამდვილე შეუბრალებელი აღმოჩნდა. ვერც ერთ ამ შეჯიბრებაში ვერ შევძელი გამარჯვება.

პირველი შეხვედრა გდრ-ის მძლეოსნებთან კარლ-მარქს-შტადტში და პირველი იმედგაცრუება. დასაწყისში განგაშის საბაბი არ მქონია: ერთ-ერთ პირველ ცდაში თითქმის მივუახლოვდი ჩემ საუკეთესო მიღწევას – 16-36-ზე გადავხტი. მაგრამ შემდეგ დავმშვიდდი, დავივიწყე ბორზენკოს მიერ ვარშავაში ჩატარებული გაკვეთილი. აქ კი გაცილებით გამოცდილი მეტოქე მყავდა. 1966 წლის ევროპის პირველობაზე ჰანს-იურგენ რიუკბორნი ვერცხლის მედალს დაეუფლა და მისი პირადი რეკორდი – 16,66 – ჩემსაზე მაღალი იყო. იგი ყოველ ცდაზე თანამიმდევრულად უმატებდა ნახტომების სიგრძეს და საბოლოოდ 16,50-ზე "გაფრინდა".

მეორე გენმანელმა მხტომელმა კლაუს ნოიმანმა კი საშა ზოლოტარიოვს მოუგო. ეს ნიშნავდა, რომ მიკრომატჩი ანგარიშით 4:7 წავაგეთ (შეგახსენებთ: სამატჩო შეხვედრაში I ადგილისთვის ათლეტი 5 ქულას იღებს, II – სამს, III – ორს, IV – ერთ ქულას). თანაც ამ დამარცხების გამო მთელი პასუხისმგებლობა მე მაწვებოდა, რადგან საშაზე ადრე შევედი სპორტულ ფორმაში და ბატონი ვიტოლდი ფიქრობდა, რომ პირველ შეხვედრებში სწორედ მე გავუმართავდი ბრძოლას მეტოქეებს. ზოლოტარიოვი ჩვენი ტურნეს მსვლელობის დროს უნდა შესულიყო ფორმაში. მაგრამ ლიდერობა, თუნდაც დროებით, ვერ შევძელი.

ორი კვირის შემდეგ პარიზში, ცნობილ "კოლომბოს" სტადიონზე ფრანგ მხტომელებს შევხვდით. მე მათ სრულებით არ ვიცნობდი და წარმოიდგინეთ ჩემი განცვიფრება, როცა მისასალმებელი სიტყვების შემდეგ ერთ-ერთმა მათგანმა, ერიკ ბატისტამ, კრეერის შესახებ მკითხა. აღმოჩნდა, რომ ისინი ჯერ კიდევ 11 წლის წინათ – 1956 წელს გამოდიოდნენ ერთად რუმინეთის ღია ჩემპიონატსა და მელბურნის ოლიმპიურ თამაშებში. ისინი თითქმის თანატოლები იყვნენ, მაგრამ ვინაიდან იმხანად საფრანგეთს ძლიერი მხტომელები არ ჰყავდა, ერიკიც დიდხანს გამოდიოდა ქვეყნის ეროვნული ნაკრების სახელით, თუმცა 16 მეტრზეც ვერ ხტებოდა.

რა გასაკვირია, ფრანგებს რომ მოვუგეთ 8:3, მაგრამ პირადი რეკორდის გაუმჯობესების მიუხედავად (16,44), ამჯერადაც მეორე ადგილზე აღმოვჩნდი. განვლილ ორ კვირაში საშამ საგრძნობლად გაზარდა შედეგი და პირადი მიღწევაც (16,70).
ამ შეჯიბრებაში სწორედ ზოლოტარიოვთან მოგებისთვის განვაწყობდი თავს, რადგან ფრანგები კონკურენციას ვერ გამიწევდნენ. მაგრამ ბრძოლა არ გაჩაღდა. საშამ 16,70-მეტრიანი ნახტომის შემდეგ უარი თქვა დანარჩენ ცდებზე. ეს იმდენად მოულოდნელი იყო, რომ დავიბენი.

აბსტრაქტული შედეგის წინააღმდეგ ბრძოლის გამოცდილება არ მქონდა. შემდგომში არაერთხელ მინახავს, შეჯიბრების დროს როგორ ტოვებდნენ მეტოქეები ცდებს. ხანდახან ათლეტისთვის უბრალოდ აუცილებელია სულის მოთქმა შემდგომი ხტომის წინ (განსაკუთრებით ხანმოკლე სამატჩო შეხვედრებში, როცა სექტორში სულ ოთხი მონაწილე ეჯიბრება ერთმანეთს). ზოგჯერ კი ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ.

მეტოქე შენ ნახტომს ელოდება, რომელიც მისთვის თავისებური გამაღიზიანებელია, ნახტომი კი არა ჩანს. ხშირად ეს აბნევს მოწინააღმდეგეებს. ზუსტად ისე, როგორც მე დამემართა "კოლომბოზე". სხვათა შორის, ამ მეთოდს ხშირად იყენებს მოსკოვის ოლიმპიადის ჩემპიონი სიგრძეზე ხტომაში, გდრ-ის სპორტსმენი ლუტც დომბროვსკი. ასე მაგალითად, მოსკოვში, ლიდერი რომ გახდა, თავისი მესამე ნახტომი გამოტოვა და მხოლოდ მერე გადახტა 8,54-ზე, რაც იმ დროისთვის მსოფლიო მძლეოსნობის ისტორიაში რობერტ ბიმონის ნახტომის (8,90) შემდეგ მეორე შედეგი იყო.

ერთი კვირის თავზე ხოჟუვში პოლონელ მძლეოსნებს შევხვდით. ეს ჩვენი პრინციპული ორთაბრძოლა იყო. პოლონეთის გუნდის სახელით მსოფლიოს რეკორდსმენი და ოლიმპიური თამაშების ორგზის ჩემპიონი იუზეფ შმიტდტი გამოდიოდა, რომლის მსოფლიო რეკორდი 1960 წლამდე ხელუხლებელი რჩებოდა. მაშინ შმიდტი 17,03-ზე გადახტა და ამ ხნის მანძილზე მსოფლიოში ერთადერთი სპორტსმენი იყო, რომელსაც 17-მეტრიანი ზღვარი დანებდა. მეორე პოლონელი მხტომელი იან იასკულსკიც ძლიერი იყო, ერთი წლით ადრე იგი 16,76-ზე გადახტა. ამრიგად, პოლონელების შედეგები ჩვენსას სჯობდა.

ბუნებრივია, მოთელვისას ყურადღებით ვაკვირდებოდი იუზეფ შმიდტს, თუმცა კრეერის მონაყოლით მის შესახებ უკვე ბევრი რამ ვიცოდი. ისინი სახტომ სექტორებში დიდხანს ექიშპებოდნენ ერთმანეთს მრავალ საერთაშორისო შეჯიბრებაში, მატჩში, ევროპის ჩემპიონატში, ორ ოლიმპიადაში.

შმიდტის ნახტომის ტექნიკა მართლაც ძალიან განსხვავდებოდა ჩვენი ტექნიკისგან. საქმე ისაა, რომ იუზეფი ძლიერი სპრინტერი (იგი 100 მეტრს 10,3 წამში ფარავდა) და სიგრძეზე მხტომელი იყო (7,96) და თავის მწვრთნელთან ერთად ხტომის ტექნიკის საკუთარი ვარიანტი შექმნა, რომელიც სწრაფ გამორბენსა და ნახტომის ყველა ფაზის ძალიან სწრაფ "გავლაზეა" დაფუძნებული. ეს საშუალებას აძლევდა ბოლო აკვრამდე შეენარჩუნებინა მაღალი სიჩქარე. შმიდტი თავის ვარჯიშს უამრავი მხტომელისგან განსხვავებით სულ სხვაგვარად აგებდა. იგი მეტს მუშაობდა სისწრაფესა და ნაკლებს – ძალისმიერი თვისებების განვითარებაზე.

ჩვენ მწვრთნელებს და მათ შორის კრეერსაც მიაჩნდათ (ეტყობა, არცთუ უსაფუძვლოდ), რომ სწორედ ფეხების ძალის არასაკმარისი განვითარება იყო პოლონელი მხტომელის შეცდომა, რის გამოც იგი მთლიანად ვერ იყენებდა თავის ჩქაროსნულ პოტენციალს. შემთხვევითი არ არის, რომ ჩვენ დროში მხტომელები, რომლებიც შმიდტისებურ სისწრაფეს ავითარებენ, 17,40-ზე შორს ხტებიან. ამავე დროს იუზეფს მსოფლიოს რეკორდსმენისა და ოლიმპიური ჩემპიონის ავტორიტეტი ჰქონდა.

მოთელვაზე, ზოლოტარიოვისა და ჩემგან განსხვავებით, შმიტდი თითქმის არ ასრულებდა ხტომით ვარჯიშებს. როგორც სპრინტერი, ისე ვარჯიშობდა, მერე კი ფრენის ძალიან დაბალი ტრაექტორიით რამდენიმე ნახტომს აკეთებდა. ჩვენ მისკენ ვიხედებოდით, თან ისე ვვარჯიშობდით, როგორც ჩვენთან არის მიღებული, უშეღავათო ბრძოლისთვის ვემზადებოდით.
მე და საშას ერთი საერთო ამოცანა გვქონდა – პოლონელებისთვის უნდა მოგვეგო, მაგრამ მიზნის მისაღწევად სხვადასხვა გზა ავირჩიეთ. მან ჯერ კიდევ პარიზში იგრძნო, ფორმაში რომ შევიდა და სსრ კავშირის რეკორდის (16,71) გაუმჯობესება გადაწყვიტა, რომელიც 1961 წლიდან კრეერს ეკუთვნოდა. მე კი ვფიქრობდი, როგორმე ერთ-ერთ ცდაზე მეჩვენებინა უკეთესი შედეგი. საქმე ისაა, რომ ასე ხშირად ასპარეზობას არ ვიყავი მიჩვეული და ისიც ასეთ მაღალ დონეზე. გამოგიტყდებით, უკვე ვგრძნობდი ერთგვარ დაღლილობას.

საერთო ამოცანა "ფრიადზე" შევასრულეთ. ამას ერთმა ფსიქოლოგიური სახის გარემოებამაც შეუწყო ხელი. ახლა უკვე ძნელი სათქმელია, მართლა ასე იყო თუ არა, მაგრამ მოგვეჩვენა, თითქოს მეტოქეები როგორღაც ზედმეტად თავდაჯერებულნი ასპარეზობდნენ. ჩვენ კი საფრანგეთში ნაჩვენები შედეგების შემდეგ, სხვა თუ არაფერი, კონკურენტებზე სუსტად არ მივიჩნევდით თავს და ამიტომ მეტი პატივისცემით მოპყრობას ვითხოვდით. მაგრამ პოლონელ მხტომელებს ყოყლოჩინობაზე არც კი უფიქრიათ. ეს ჩვენ ვმუხტავდით საკუთარ თავს, რათა პირველივე ნახტომებისთვის მზად ვყოფილიყავით.

მაგრამ ასე იყო თუ ისე, პირველი ცდა ორივეს გამოგვივიდა. საშას შედეგი 16,92 იყო. ეს არა მარტო ჩვენი ქვეყნის ახალი რეკორდი, არამედ მეორე იყო შმიდტის მსოფლიო რეკორდის შემდეგ. მე მხოლოდ ერთი სანტიმეტრი დამაკლდა პირად რეკორდამდე და მეორე ადგილი დავიკავე. ეტყობა, შმიდტსა და იასკულსკის ასეთმა დასაწყისმა თავგზა აუბნია და პრაქტიკულად უბრძოლველად დამარცხდნენ.

ერთი კვირის შემდეგ ისევ მოსკოვში გამოვედით, ძმები ზნამენსკების მემორიალზე. მართალი გითხრათ, ორივე ძალიან დავიღალეთ და ჩვენი შედეგების გაუმჯობესება ვერ შევძელით. საშამ უკეთესად იასპარეზა – 16,79 მეტრი, მე კი არც მიცდია პირველი ადგილისთვის ბრძოლა, 16,55-ით მეორე ადგილზე დავრჩი, გავუსწარი ვლადიმერ კურკევიჩს, ნიკოლაი დუდკინს და ტოკიოს ოლიპიური თამაშების პრიზიორს ვიქტორ კრავჩენკოს, რომელსაც მიუხედავად მისი წლოვანებისა (26 წლისა გახლდათ), ვეტერანად მიგვაჩნდა. აშკარა იყო, რომ ჩვენ ხუთს მოგვიწევდა სსრ კავშირის ხალხთა სპარტაკიადის სამი ჯილდოს გათამაშება. ამ შეჯიბრებამდე კი ორ კვირაზე ცოტა მეტი რჩებოდა.

დავით ჭელიძე

გაგრძელება მომდევნო კვირას

1866
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;