ვიქტორ, რეკორდს შინ დაამხობ, სოხუმში, სანეევის თასზე!

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

ნაწილი V: ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

ნაწილი VI: სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა

ნაწილი VII: არჩევანის წინაშე ოლიმპიადის წინ: სიგრძეზე ხტომა თუ სამმხტომი?

ნაწილი VIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: ყოველთვის უნდა ელოდო \"მისტერ X-ის\" გამოჩენას

ნაწილი IX: როგორ ემზადებოდა ვიქტორ სანეევი პირველი დიდი ნახტომისთვის

ნაწილი X: ტაბლოზე მაშინვე ახალი ოლიმპიური და მსოფლიო რეკორდი აინთო - 17,39!

ნაწილი XI: ვიქტორ სანეევი: ფეხბურთელობას ვაპირებდი, თავი მიხეილ მესხი მეგონა... ეზოში კი კონსერვის ქილით ვთამაშობდი

ნაწილი XII: ვიქტორ რას აკეთებ? უთოებს ვხეხავ ქარხანაში!

ნაწილი XIII: ვიქტორ სანეევი: კალათბურთი სიმკვირცხლის განვითარებაში, მოძრაობის კოორდინაციაშიც გეხმარება

ნაწილი XIV: ვიქტორ სანეევი: საშინელება იყო, არავინ იცოდა, როგორ უნდა მემკურნალა

ნაწილი XV: ვიქტორ სანეევი: იმ ორიოდე კვირაში, რომელიც სოხუმში გავატარე, ვიგრძენი...

და აი, კვლავ ოლიმპიური თამაშების დედაქალაქში ვარ. XX ოლიმპიური თამაშები გფრ-ის ერთ-ერთ უდიდეს ქალაქ მიუნხენში იმართებოდა. უკვე ნაცნობი ალიაქოთი ოლიმპიური სოფლისა. შეხვედრები ძველ მეგობარ-მეტოქეებთან და პროგნოზები, პროგნოზები, პროგნოზები... მეხიკოს სახელგანთქმული ოლიმპიური ფინალის რვა მონაწილიდან მიუნხენში ხუთნი ჩავედით: მანსურ დია, ჯუზეპე ჯენტილე, ართურ უოკერი, ნელსონ პრუდენსიო და მე. მედლების მაძიებელთა რიცხვში ჩართეს, აგრეთვე, მრისხანე იორგა დრემელი, კაროლ კორბუ და კუბელი მსოფლიო რეკორდსმენი პერეს დუენიასი. ერთი სიტყვით, შესაფერისი საზოგადოება იყო: ყველას შედეგი აღემატებოდა 17 მეტრს!

ბუნებრივია, ამ თამაშის დროს მე: "პროგნოზებში" არ ვმონაწილეობდი. ვცდილობდი, ვარჯიშებზეც შემეკავებინა თავი, სადაც საყოველთო აჟიოტაჟის, აგზნებულობის ატმოსფეროში ხანდახან გამოუცდელი ახალბედები "იწვიან". სწორედ აქ, ოლიმპიადისწინა სტარტების საწვრთნელ შეჯიბრებაზეა ხოლმე (რომლებიც გააფთრებულ შეჯიბრებას გვაგონებენ) ასე ადვილი ფიზიკური და ნერვული ენერგიის გამოშრეტა, ტრავმის მიღება.

ასეთ დღეებში, ყველაზე საპასუხისმგებლო წეჯიბრების წინ ყველა წვრილმანი, მზადების ყველა დეტალი მნიშვნელოვანია.

ისიც კი საყურადღებოა, ვისთან ერთად ცხოვრობ ოთახში. ბრწყინვალე მეზობლები მყავდა – ვალერი ბორზოვი, ჩემპიონი 100 მეტრზე რბენაში და ევგენი არჟანოვი, ვერცხლის მედლის მფლობელი 800-მეტრიან დისტანციაზე. ვალერისთან ერთად ერთ დღეს მიწევდა გამოსვლა. დარწმუნებული ვიყავი, რომ იგი მოიგებდა 200 მეტრზე რბენას, მე კი ფინალურ შეჯიბრებაში გავიდოდი. ვალერის გამარჯვებაში ეჭვი არ მეპარებოდა. როგორც სპორტსმენები ამბობდნენ, ბორზოვი ისეთ ფორმაში იყო, რომ მისი დამარცხება შეუძლებლად მიაჩნდათ. ჩემთვისაც კი არაფერს უნდა შეეშალა ხელი ოლიმპიური საკვალიფიკაციო ნორმატივის შესრულებაში. თუმცა ერთი დაბრკოლება კიდევ იყო...

წილისყრის საკვალიფიკაციო შეჯიბრების ყველა მონაწილე ორ ჯგუფად დაგვყვეს. მე მეორეში მოვხვდი. სექტორში გასვლის დრო მოვიდა, მაგრამ მსაჯები გვაყოვნებდნენ. თურმე პირველი ჯგუფის შეჯიბრება მთელი 35 წუთით გაგრძელებულიყო. იქაც, რა თქმა უნდა, მოულოდნელობისგან არავინ ყოფილა დაზღვეული: გენა ბესონოვი აღელდა და ვერ შეასრულა ნორმა. ჯენტილემ და უოკერმა ოლიმპიური "უფლებამოსილება" დათმეს, მსოფლიო რეკორდსმენმა დუენიასმა სიცოცხლეში პირველად ვერ შეძლო ოლიმპიური ზღვარის გადალახვა. მიშა ბარიბანიც როგორღაც მოეშვა და დიდი გაჭირვებით მოხვდა ძირითად შეჯიბრებაში.

ჩემი ჯერიც დადგა. მწვრთნელებთან ერთად გადავწყვიტეთ, რომ განსაკუთრებული დაძაბულობის გარეშე გადავმხტარიყავი, მაგრამ ისე, რომ ნორმატივი შემესრულებინა და მეტოქეებიც "დამეფრთხო". ამისთვის კარგი მოთელვა იყო საჭირო და ნახტომი დამაჯერებლად, ტექნიკურად უნდა შემესრულებინა. ყველაფერი კარგად აეწყო. იოლად გადავხტი 16,85-ზე. მეტოქეები აფორიაქდნენ, სექტორში ამოძრავდნენ, მაგრამ ვერავინ შეძლო ამ შედეგის გაუმჯობესება. პირველი რაუნდი მოვიგე. მეორე დღე რას მომიტანდა?

მომდევნო დღეს თითქოს ყველაფერი ისე მიდიოდა, როგორც ოთხი წლის წინ. მე სექტორში ვარ, ბატონი ვიტოლდი და ბატონი აკოფი – ტრიბუნაზე არიან. ჩემ გვერდით კი ძველი მეტოქეები – პრუდენსიო, დია და მხოლოდ დუდკინის მაგივრადაა ბარიბანი. უკვე მეორე ოლიმპიური ცდის დროა. მონაწილეობის გეგმა დეტალურადაა შემუშავებული – "პირველი დარტყმის ვარიანტი". თითქმის დრემელის წინ ვხტები. ის კი ყველაზე სახიფათო მოწინააღმდეგეა. უნდა შევეცადო, პირველი ნახტომით გავაოგნო. ამიტომ ძალიან გულმოდგინედ ვემზადები. რაც არ უნდა იყოს, მათ შორის ერთ-ერთი ყველაზე გამოცდილი მე ვარ.

ამჯერად ბარათი არ მჭირდება: ყველაფერი მახსოვს და ყველა მოძრაობა ავტომატიზმამდე მაქვს დაყვანილი. ესეც გამოცდილებაა. მივქრივარ გარბენის ბილიკზე, ფართოდ ვალაჯებ მიწაზე და ნახტომში "ვფეთქდები". არის! 17 მეტრი, 35 სანტიმეტრი! ორიოდე გოჯი დამაკლდა მსოფლიო რეკორდამდე. მაგრამ დასაწყისი კარგია.

მეტოქეები აშკარად შეშფოთდნენ. არავის შეეძლო პირველ ნახტომში 17 მეტრს მიღმა გადახტომა. მაგრამ ამან არ უნდა დამამშვიდოს, ახლა გონს მოეგებიან და გაიჭრებიან-მეთქი, ვფიქრობდი. ასეც მოხდა. მეორე ცდაზე დრემელი 17 მეტრს მიღმა გაფრინდა – 17,02. ჩემი საპასუხო ნახტომია 17,19 და, როგორც იტყვიან, დენთს მშრალად ვინახავ. იორგმა ჯერ აშკარად ვერ გვაჩვენა ყველაფერი, რისი გაკეთებაც შეეძლო. გულსატკენი მხოლოდ ის იყო, რომ ფინალში ვერ მოხვდა ბარიბანი – მისი შედეგი საკმაოდ დაბალი იყო – 16,30.

ფინალი იწყება. ან მე გავიზარდე და მიმაჩნია, რომ ჩვენ დროს... ან კიდევ დაძაბულობის მხრივ ის შეჯიბრება მეხიკოს ნამდვილად ვერ უტოლდება. ძლივს მოვასწარი ამის გაფიქრება და, აჰა, ბატონო, დრემელი 17,31 ნიშნულზე ეშვება, იქვე, ჩემი ნახტომის გვერდით. მე კი უკანასკნელი ცდა მრჩება... ძალას ვიკრებ. გამორბენი მძლავრი და სწრაფი გამომივიდა. ნახტომი – მსოფლიო რეკორდს მიღმაა. რა ხდება? მსაჯმა წითელი ალამი ასწია. არეკნის ზოლს დავაბიჯე. ახლა ისღა მრჩება, თვალი ვადევნო დრემელის ნახტომს.

მაგრამ იორგმა უკვე ყველაფერი შეალია მეხუთე ნახტომს. ბოლო ცდაში წონასწორობა დაკარგა, ნახტომი შემოაბრუნა და შედეგი მხოლოდ 15,34-ია. პრუდენსიომ კი გაზარდა – 17,05. იგი მესამეა. ბრაზილიელი სიხარულს ვერ მალავს: მეორე ოლიმპიური ჯილდო მოიპოვა. დრემელი დანაღვლიანებული მილოცავს, მე?.. რა თქმა უნდა, ბედნიერი ვარ. ბედნიერები არიან მწვრთნელებიც და მაინც საწყენია, რომ მსოფლიო რეკორდი ხელუხლებელი დარჩა. არადა, ხომ სულ ახლოს ვიყავი! ბატონი ვიტოლდი მიმიხვდა და წყნარად მითხრა: "ვიქტორ! უცნაური კაცი ხარ. შენ ხომ ოლიმპიური თამაშები მოიგე! დიდებული საქმე გააკეთე, რეკორდს კი შინ დაამხობ, სოხუმში, სანეევის თასზე".

და აი, როგორც ოთხი წლის წინ, მე ისევ ავედი კვარცხლბეკის უმაღლეს საფეხურზე. ეს წამები სამუდამოდ რჩება მეხსიერებაში. ბედნიერებისა და სიამაყის წამები.

...ათი დღის შემდეგ სოხუმში გამოვედი სტარტზე. პირველმა ხუთმა ნახტომმა წარმატება არ მომიტანა, თუმცა ყოველ ცდაზე 17-მეტრიან ზღვარს მიღმა ვეშვებოდი. ერთი ნახტომი მრჩებოდა. როგორ არ გამეხსენებინა მეხიკო? მე ხომ ბოლო ნახტომში შევძელი გამარჯვების მოპოვება! და აქ, მშობლიური სოხუმის სექტორში შევეცადე ის ოთხი წლის წინანდელი ბრძოლის დაძაბულობა გამეხსენებინა. თუ პირველ ცდებზე მხოლოდ დუენიასის მსოფლიო რეკორდს ვებრძოდი, ახლა თავი შთავაგონე, რომ... ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვან შეჯიბრებას ვიგებდი. თვითშეგნება იმდენად ძლიერი აღმოჩნდა, რომ როცა გამორბენის საწყისი ადგილისკენ მივდიოდი, უკან მოვიხედე კიდეც: ის მოწინააღმდეგე სადღა არის, ვისაც უნდა მოვუგო-მეთქი? ნახტომი სწრაფი და გააფთრებული გამოვიდა. დავეშვი თუ არა, ტაში ატყდა, მაგრამ მაშინვე შეწყდა. ეტყობა მაყურებლებს შეეშინდათ, ხელი არ შეელათ მსაჯებისთვის შედეგის ზუსტად გაზომვაში. შეჯიბრების მთავარმა მსაჯმა შარიანად გადაამოწმა განაზომის სიზუსტე, მხოლოდ მისმა ღიმილმა მიმახვედრა, ოცნება ამიხდა – 17 მეტრი, 44 სანტიმეტრი! მაშ ასე! მსოფლიო რეკორდი კვლავ ჩვენ ქვეყანაში დაბრუნდა!

დავით ჭელიძე

გაგრძელება იქნება

2150
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;