ვიქტორ სანეევი: მილოცავდა უუდმიაე, რაღაცას მეუბნებოდა ოლივეირა, მე კი მხოლოდ საშინელ ტკივილს ვგრძნობდი

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

ნაწილი V: ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

ნაწილი VI: სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა

ნაწილი VII: არჩევანის წინაშე ოლიმპიადის წინ: სიგრძეზე ხტომა თუ სამმხტომი?

ნაწილი VIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: ყოველთვის უნდა ელოდო \"მისტერ X-ის\" გამოჩენას

ნაწილი IX: როგორ ემზადებოდა ვიქტორ სანეევი პირველი დიდი ნახტომისთვის

ნაწილი X: ტაბლოზე მაშინვე ახალი ოლიმპიური და მსოფლიო რეკორდი აინთო - 17,39!

ძალიან მძიმე მდგომარეობაში ვიყავი. ერთი მხრივ, ისე უნდა მევარჯიშა, რომ სპორტული ფორმა ამემაღლებინა, რაც მხოლოდ მძიმე საშუალების დახმარებით იყო შესაძლებელი, მეორე მხრივ – ფეხს უნდა გავფრთხილებოდი. ამ დროს ფსიქოლოგიურადაც მიჭირდა: ნერვული ენერგიაც უნდა შემენარჩუნებინა, მეტოქეებისთვის უნდა დამემალა, რომ ტრავმირებული ვიყავი. ალბათ, ყველაზე სწორი იქნებოდა, ამ დროს ცალკე, მარტო მევარჯიშა, რათა შემთხვევით აზარტს (აზარტს კი ძნელად დაუძვრები ერთობლივ ვარჯიშებში) ახალი ტრავმა არ მოეტანა. მაგრამ თავი მაინც შევიკავე. ერთ-ერთი სახტომი ვარჯიშის დროს ვერ მოვითმინე და ჟენია ანიკინთან გავაბი ბრძოლა ექვსნაბიჯიანი გამორბენით. ალბათ გახსოვთ, რომ ეს ჩემი საყვარელი ტესტია, 16,20-ზე გადავხტი და მუხლი დავიზიანე. ჩემი თავისთვის ეს დაუდევრობა დღემდე ვერ მიპატიებია.

ძველი, გამოცდილი მგელი როგორ ვერ მივხვდი, რომ მთელი ძალები ბოლო ბრძოლისთვის უნდა შემომენახა.

მაგრამ უკან დახევა გვიანი იყო, თანაც ისე ვიყავი უკვე მიჩვეული შეჯიბრებებში მტკივანი ფეხებით გამოსვლას, რომ მნიშვნელობა არ ჰქონდა, ძლიერი ტკივილი მქონდა თუ ნაკლებად მაწუხებდა. მხოლოდ ის მახსოვდა, რომ ბოლო ცდაში (ფინალში რომ მოვხვდებოდი, ამაში ეჭვიც არ მეპარებოდა და ამაზე არც ვფიქრობდი) მთელი ძალები უნდა მომეკრიბა და არ მეფიქრა, რა მომივიდოდა.

სწორედ ამ განწყობილებისა და აზარტის შესანარჩუნებლად გადავწყვიტე, ისევე, როგორც მონრეალში, ადრეულად გადავსულიყავი ოლიმპიურ სოფელში. ჩემი წინათგრძნობა და შინაგანი შეგრძნება, რომლებსაც სრულებით ვენდობი ოლიმპიური სტარტებისთვის მზადების დღეებში, მკარნახობდნენ, დროა ოლიმპიური სოფლის ცხოვრებით მეცხოვრა, სადაც სუფევს ხმაური, აზარტი და უამრავი ხალხი ირევა. ნერვული ენერგიის დაზოგვა არ მჭირდებოდა.

ჩემი სურვილი კრეერს გავანდე. იგი მირჩევდა, არ წავსულიყავი. ეს გასაგებიცაა, რადგან, რა თქმა უნდა, ამ საპასუხისმგებლო დღეებში მას უნდოდა, ყველანი ირგვლივ ვყოლოდით. მაგრამ რადგან შეჯიბრებაში მე უნდა მიმეღო მონაწილეობა, მევე უნდა გადამეწყვიტა. ასე აღმოვჩნდი ოლიმპიურ სოფელში სხვა მხტომელებზე ადრე: ჩავედი სპრინტერებთან ერთად, რომლებიც ტრადიციულად ხსნიან ოლიმპიურ გარბენებს.

ოთახში ჩემთან ერთად ცხოვრობდნენ ახალგაზრდა (თუმცა, ჩემთვის ახლა ყველა ახალგაზრდა იყო გუნდში) ნიკოლოზ სიდოროვი და ათჭიდელი სერგეი ჟელანოვი.

ჩვენთან ერთად ჩამოვიდა სიმაღლეზე მხტომელი საშა გრიგორიევიც. მაგრამ მას ბოლო ვარჯიშებში რაღაც არ გამოსდიოდა, ნერვიულობდა და ისევ პოდოლსკში დაბრუნდა. ისე რომ, კვლავ სამნი დავრჩით. პრაქტიკულად ვარჯიშები აღარ გვქონდა. ვცდილობდი, სტადიონზე მოგვიანებით მივსულიყავი ხოლმე, როცა ხალხი ნაკლები იყო. კრეერი კი, რომელიც თამაშების გახსნამდე ცოტა ხნით ადრე ჩამოვიდა, რა თქმა უნდა, დილიდან საღამომდე სტადიონზე მორიგეობდა, მეტოქეებს ადევნებდა თვალს, ცდილობდა ძალთა თანაფარდობა განესაზღვრა. ოლივეირას თვალს არ აშორებდა.

ვერაფერს იტყვი, ბრაზილიელი მართლაც კარგი იყო. ამჯერად სიგრძეზე ხტომას არ აპირებდა. მხოლოდ სამმაგი და მხოლოდ გამარჯვება – ეს ამოვიკითხე მეტოქის თვალებში. ოქროსთვის საბრძოლველად მზად რომ იყო, იმითაც მივხვდი, რომ გამოვჩნდი თუ არა, ჟოაომ სტადიონი მაშინვე დატოვა. მისი მწვრთნელი ტოლედო დარჩა და მთელი ჩემი ვარჯიში ნახა. მართალია, თავდაპირველად არ ვაპირებდი, მაგრამ რამდენიმე კარგი ნახტომის შესრულება მაინც მომიხდა. უბრალოდ, კონკურენტის მწვრთნელისთვის უნდა შთამენერგა, რომ ჯანმრთელი ვიყავი.

კიდევ ერთი, ბოლო გამოცდა რჩებოდა. თამაშების გახსნის დღეს სტადიონზე უნდა შემომეტანა ოლიმპიური ჩირაღდანი და იქ მეორე ოლიმპიური ჩემპიონისთვის, კალათბურთელ სერგეი ბელოვისთვის გადამეცა. იმას, ვისაც ამ ცერემონიალში მონაწილეობა არ მიუღია, ვერ წარმოიდგენს, რა ძალასა და სულიერ მღელვარებას ითხოვს იგი ადამიანისგან. რეპეტიციაში მონაწილეობაც კი უდიდესი დაძაბულობაა. ეს დიდი პატივიცაა და დიდი პასუხისმგებლობაც.

მაშინდელი ყოველი ნაბიჯი და გულისცემაც მახსოვს. თვით ის შეგნება, რომ წმიდათაწმიდა ცეცხლით მორბიხარ ასი ათასი მაყურებლის, მსოფლიოს საუკეთესო სპორტსმენთა თვალწინ, რომ ამ წუთებში შენ შემოგცქერის სპორტის მილიარდი მოყვარული ყველა კონტინენტიდან, ჯერაც განუცდელ და სიტყვით რომ ვერ გადმოსცემ, ისეთ გრძნობას ქმნის, რომლის ყველაზე უშულო მონაწილეც შენა ხარ.

ნაწილი XI: ვიქტორ სანეევი: ფეხბურთელობას ვაპირებდი, თავი მიხეილ მესხი მეგონა... ეზოში კი კონსერვის ქილით ვთამაშობდი

ნაწილი XII: ვიქტორ რას აკეთებ? უთოებს ვხეხავ ქარხანაში!

ნაწილი XIII: ვიქტორ სანეევი: კალათბურთი სიმკვირცხლის განვითარებაში, მოძრაობის კოორდინაციაშიც გეხმარება

ნაწილი XIV: ვიქტორ სანეევი: საშინელება იყო, არავინ იცოდა, როგორ უნდა მემკურნალა

ნაწილი XV: ვიქტორ სანეევი: იმ ორიოდე კვირაში, რომელიც სოხუმში გავატარე, ვიგრძენი...

ნაწილი XVI: ვიქტორ, რეკორდს შინ დაამხობ, სოხუმში, სანეევის თასზე!

ნაწილი XVI: მეც გამაჩნდა სისუსტეები, უცებ როდი გავხდი ის ვიქტორ სანეევი, პირველ იანვარს, ქორწინების დღესაც რომ ვარჯიშობდა

ნაწილი XVII: ვიქტორ სანეევი: ტურისტებთან ერთად რომში ჩამოვიდა ჩემი მეუღლე ტატიანა, რომელიც ბავშვს ელოდებოდა

ნაწილი XVIII: ვიქტორ სანეევის ავტობიოგრაფია: არ დავიჯერე - ოლივეირამ ჩემი რეკორდი დაამხო...

ნაწილი XIX: ვიქტორ სანეევი მეტოქეებს: შვიდი ბოთლი შამპანური, თუ ნაძლევს წავაგებ!

ნაწილი XX: საიდუმლო, როგორ მოიგო ვიქტორ სანეევმა მონრეალის ოლიმპიადა

ნაწილი XXI: ვიქტორ სანეევი: ქარი მძლეოსნობის ჭირია!

ნაწილი XXII: სოხუმში ყოველი ჩასვლისას მას აუცილებლად ვნახულობდი

ნაწილი XXIII: ლეგენდარული ვიქტორ სანეევი: ეს იყო საიდუმლო, რომლითაც მოვიგე ოლიმპიადა

ნაწილი XXIV: ვიქტორ სანეევი: მწვრთნელი მირჩევდა, თავად მეთქვა უარი თამაშებში მონაწილეობაზე

გამოგიტყდებით, გადავეცი თუ არა სერგეის ჩირაღდანი, ისეთივე გრძნობა დამეუფლა, როგორც უკანასკნელი ნახტომის შემდეგ მექსიკის ოლიმპიურ თამაშებზე. სერიოჟაც უკიდურესად დაძაბულიყო. ჩირაღდანთან ერთად მან ჩემი თითიც მოიმწყვდია ხელში და ვერაფრით ვეღარ გაშალა. თუმცა, ეს წუთიერი შეფერხება დამსწრეთაგან არავის შეუნიშნავს... კიდევ კარგი, ჩემ გამოსვლამდე ექვსი დღე რჩებოდა და ასეთი დაძაბულობის შემდეგ კიდევ შევძლებდი ძალების აღდგენას.

საკვალიფიკაციო შეჯიბრებამ ჩემთვის იოლად ჩაიარა. ნორმატივი პირველივე ცდაზე შევასრულე. საღამოს უკანასკნელად მივაკითხე ექიმებს და რამდენიმე პროცედურა ჩავიტარე. ამის შემდეგ საკუთარ თავს ვუთხარი: „მორჩა, უკანასკნელად ხტები. ხვალ აღარ შეიცოდებ შენს ფეხს“. მართალი გითხრათ, შეჯიბრების წარმატებით დამთავრების დიდი იმედი არა მქონია. ერთ რამეში კი ვიყავი დარწმუნებული, რომ თავს ვუბრძანებდი – გადახტი! მაგრამ შეასრულებდნენ კი ფეხები ამ ბრძანებას?

ვცდილობდი შინაგანად მძაფრი ბრძოლისთვის მოვმზადებულიყავი. სტარტამდე ოთხიოდე საათით ადრე პირველად დავრჩი ოთახში მარტო და წერილებისა და დეპეშების გადაკითხვა დავიწყე. ასიოდე ნაცნობი თუ უცნობი წარმატებას მისურვებდა მეოთხე ოლიმპიადაზე. ეს ნდობა ძალას მმატებდა. ესე იგი, სხვასაც სჯეროდა, რომ კარგად შემეძლო ასპარეზობა.

ყველა წერილი წავიკითხე, ძილი მომერია. ვცდილობდი, არ დამეძინა: ვფიქრობდი, რომ ნამძინარევი ასპარეზობისთვის სათანადოდ ვერ განვეწყობოდი. მაგრამ მერე გამახსენდა, რა იქნებოდა სტადიონზე და მივხვდი, რომ ძილი მაშინვე გამიფრთხებოდა. გაფიქრება და ძილი ერთი იყო. ბატონმა ვიტოლდმა გამაღვიძა, მძინარეს რომ მომისწრო, ისეთი გაკვირვებული სახე ჰქონდა, რომ გამეცინა.

სტადიონზე საკუთარ თავს ვუნერგავდი, რომ ფეხი არ მტკიოდა, მხოლოდ მეჩვენებოდა. მაგრამ ისე მტკიოდა, რომ მიუხედავად ნემსისა, მოთელვა ვერ შევძელი. მაშინ გადავწყვიტე: რაც იქნება, იქნება, სექტორში, ზედ ხტომების წინ ვივარჯიშებ-მეთქი. ასეც გავაკეთე. მოთელვისას არც ერთი ნახტომი არ შემისრულებია, არც ერთი! ფეხს ვუფრთხილდებოდი.

იმედი მაქვს, არ მიწყენთ, ასე დაწვრილებით რომ ავღწერ ჩემ უკანასკნელ შეჯიბრებას. წილისყრით ბოლო ვხტებოდი, ეს კი, როგორც უკვე ვთქვი, ზედმეტი შანსი იყო. ფსიქოლოგიურადაც ისე ვემზადებოდი ბოლო ნახტომისთვის, როგორც მანამდე არასდროს. მოულოდნელად, შეჯიბრება საკმაოდ მშვიდად დაიწყო. დიდი ბრიტანეთის წარმომადგენელი, ზანგი კეიტ კონორი, რომლისგანაც ბევრს მოველოდით, მხოლოდ 16,32-ზე გადახტა, ხოლო უუდმიაემ სახტომ ზოლს დააბიჯა. ოლივეირა კი წინ გავიდა – 16,96. მის შემდეგ ჟენია ანიკინი ხტებოდა. ეტყობა, ოლიმპიური თამაშების დებიუტანტი „გადაიწვა“, სრულებით არ ჰგავდა საკუთარ თავს.

შედეგიც მხოლოდ 16,12 მეტრი იყო. მე პირველ ცდაზე შემხვედრი ქარის (2,33 მეტრი წამში) პირდაპირ ვხტებოდი, მაგრამ მაინც 16,86 ვაჩვენე. ფინალი გარანტირებულია, ოღონდ ფეხმა გამიძლოს-მეთქი, ვფიქრობდი.

მეორე ცდა. რადგან ფინალში მონაწილეობა უკვე განაღდებული მქონდა, ყურადღებით ვადევნებდი თვალს მეტოქეებს. სწორედ ამ ცდაზე შეიძლებოდა მენახა საპრიზო ადგილების შესაძლო პრეტენდენტი.

შეჯიბრებამდე მედლების ყველაზე უფრო რეალურ მაძიებლებად უუდმიასეს, ოლივეირასა და ანიკინის გარდა კონორი და ორი ავსტრალიერი – იან კემპბელი და კენეტ ლორაუელი მიმაჩნდა, რომლებსაც 17-მეტრიანი ნახტომები ჰქონდათ.

პირველი ნახტომის შემდეგ ყველაზე საშიში კემპბელი ჩანდა, რომელიც ძალიან შორს გადახტა, მაგრამ „ნაბიჯის“ დროს გაქნეული ფეხით მეოთხედ შეეხო გრუნტს, რაც წესებით აკრძალულია. მე ვნახე, როგორ განიცდიდა ავსტრალიელი თავის წარუმატებლობას. მთავარი იყო, მცნობოდა შეძლებდა თუ არა იგი კიდევ ერთხელ შორს გადახტომას. ლორაუეი, ანიკინის მსგავსად, პირველ ცდაზე 16,12 მეტრზე გადახტა.

შემთხვევითობაა, უბრალოდ, დროებითი წარუმატებლობაა, თუ ავსტრალიელი არ არის ფორმაში? ამ კითხვებზე მეორე ცდას უნდა გაეცა პასუხი.

კონორი თავის პირველ შედეგს 30 სანტიმეტრამდე ზრდის, მაგრამ ეს არ არის საშიში. კემპბელი უქარო ამინდში მხოლოდ 16,72-ზე გადახტა. მაშასადამე, პირველმა ცდამ მეტისმეტად ბევრი ემოციები „წაიღო“. იააკ უუდმიაე სუფთად გადახტა – 16,83. ეს არის ნახტომი ფინალისთვის. მას შეუძლია გაცილებით შორს გადახტეს.

ისიც ხომ თამაშების დებიუტანტია და ღელავს. მივდივარ მასთან და ვეუბნები, რომ არ დაიძაბოს, როცა არეკნის ზოლთან მიირბენს. იააკი მადლობის ნიშნად თავს მიქნევს: მივხვდიო. ლორაუეი ზურგის ქარის დროს 16,44 მეტრზე გადახტა, ისე რომ, მისი მეტოქეობისა წესით აღარ უნდა მეშინოდეს. ოლივეირამ არეკნის ზოლს დააბიჯა. ჟენია ანიკინი კი სულ მოიშალა – მხოლოდ და მხოლოდ 15,75... ახლა ჩემი ჯერიც დადგა.

ყურადღებით ვაკვირდებოდი მეტოქეებს და ვერ განვეწყვე ამ ნახტომისთვის, მაგრამ გუნება არ შემცვლია. წინ კიდევ ოთხი ცდა მელოდა.

უუდმიაე ბრწყინვალედ ასრულებს მესამე ნახტომს – მას 17,35-იანი შედეგი აქვს და ლიდერობს. ამან წააქეზა ოლივეირა, იგი ზუსტად და შორს ხტება – 17,22. მე მესამე ადგილზე დავრჩი, თუმცა 17 მეტრს მიღმა გადახტომა მოვახერხე – 17,04. ისე რომ, სექტორში მხოლოდ რვა ფინალისტი დავრჩით.

მეოთხე ცდას არ შეუცვლია ლიდერთა განლაგება. სამივემ დავაბიჯეთ არეკნის ზოლს. მხოლოდ კეიტ კონორმა გააუმჯობესა წინა შედეგი და მეოთხე ადგილზე გადაინაცვლა. მისი შედეგი იყო 16,87. მაშინ კი მივხვდი, ჩემი პროგნოზი იმის შესახებ, რომ ლიდერების შედეგი 17,50-17,60-ის ფარგლებში იქნებოდა, მეტისმეტად ოპტიმისტური იყო. განუწყვეტლივ უბერავდა შემხვედრი ქარი, რაც სპორტსმენებს ართმევდა დიდ ძალას, ნერვებს და სანტიმეტრებს. ვცდილობ განვეწყო მეხუთე ნახტომისთვის ისე, თითქოს უკანასკნელი იყოს. ახლა შეიძლება გადაწყდეს შეჯიბრების ბედი. ამას მკარნახობს მთელი ჩემი გამოცდილება.

სტარტზე დიდხანს ვდგავარ, ქარი კი გადარეულივით ქრის. არეკნის ზოლამდე რამდენიმე ნაბიჯიღა მქონდა დარჩენილი, რომ ქარში ისე ჩავეფლე, როგორც ბალიშში (მერე ოქმიდან ამოვიკითხე, რომ სწორედ იმ წამში შემხვედრი ქარის სიჩქარემ უმაღლეს წერტილს მიაღწია – 2,46 მეტრი წამში). ჩემი შედეგი მხოლოდ 17,07 იყო.

იმის მიხედვით, თუ რა ძალ-ღონე დავხარჯე და ტექნიკურადაც, ეს იყო ჩემი საუკეთესო ნახტომი ოლიმპიადაზე. ქარი რომ არა...

ვერც ერთმა მეტოქემ ვერ შეძლო შედეგის გაუმჯობესება. ოლივეირაც და კემპბელიც ფინალურ ცდებში ჩაფლავდნენ – არეკნის ზოლს დააბიჯეს. იააკი ორჯერ გადასცდა 17 მეტრს, მაგრამ არც მას მიუმატებია რაიმე საუკეთესო შედეგისთვის. ყველამ დაამთავრა შეჯიბრება და მეხიკოს მსგავსად მხოლოდ მე დამრჩა ბოლო შანსი.

ბოლო ნახტომის სტარტზე ვიდექი და მთელ ძალებს ვიკრებდი. გავაუმჯობესებ, აუცილებლად გავაუმჯობესებ, ჯანდაბას, თუნდაც შუაზე გადამიტყდეს ფეხები, მაინც გავაუმჯობესებ შედეგს! ყველა წარმატებას მისურვებდა. ტრიბუნიდან შეძახილები მესმოდა: „მიდი, ვიქტორ, 17,40! მეოთხე მედალი გაარტყი! გაიხსენე მეხიკო!“ მესმოდა ეს და გულისყური მაინც ვერ მოვიკრიბე. ახლა კიდევ დამრჩა... 20 წამი... 10... 5... დროა! მოვწყდი ადგილიდან და ქარს ვეძგერე.

რაც კი რამ ენერგია გამაჩნდა, ერთბაშად მოზღვავდა ამ ნახტომის დროს. ჩავერჭე ქვიშაში და ვიგრძენი, რომ ვერ ვდგებოდი. არ შემიძლია და რა ვქნა! „ვიქტორ, ადექი, – ვეუბნები საკუთარ თავს, – ადექი! ოთხით ხომ არ ამობობღდები ორმოდან“. ავდექი და ორივე ფეხის კოჭლობით ძლივს მივაღწიე მერხთან. მერე რა მოხდა, ცუდად მახსოვს. მილოცავდა უუდმიაე, რაღაცას მეუბნებოდა ოლივეირა, მე კი მხოლოდ საშინელ ტკივილს ვგრძნობდი ორივე მუხლში. ტაბლოზე ენთო ჩემი უანასკნელი შედეგი 17,24 – ვერცხლის მედალი.

მერე, მე, უუდმიაე და ოლივეირა საპატიო კვარცხლბეკზე ვიდექით. მაყურებლები გვესალმებოდნენ.

ფლაგშოტზე აღიმართა ორი საბჭოთა და ერთი ბრაზილიური ალამი. აჟღერდა საბჭოთა ჰიმნი. თან მიხაროდა, თან სევდა მომერია. უკან მრჩებოდა სპორტთან მეგობრობის მეოთხედი საუკუნე და ჩემი ოთხი ოლიმპიური თამაშები. წინ კი მთელი სიცოცხლე მედო.

ამ ჩემ ბოლო ნახტომებს და მეოთხე ოლიმპიური თამაშების ვერცხლის მედალს რომ გავიხსენებ, ზოგჯერ ასეთი კითხვით მივმართავ ხოლმე საკუთარ თავს: „ნეტა რა მოხდებოდა, შემხვედრი ქარი რომ არ ყოფილიყო ბოლო ცდის დროს?.."

დავით ჭელიძე

გაგრძელება იქნება

2810
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;