სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა

ნაწილი I: [VIDEO] რატომ ახსენა ბრაზილიელმა ოლივეირამ ჟურნალისტების პროვოკაციულ შეკითხვაზე ვიქტორ სანეევი?

ნაწილი II: ვიქტორ სანეევი: წაგება თავმოყვარეობასა და პატივმოყვარეობას გვიცხოველებს

ნაწილი III: აი, მიზეზი, რატომ იკარგებიან უფროსებში გადასვლის შემდეგ მოზარდები, რომლებსაც დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ

ნაწილი IV: საკითხი ასე იდგა: შევძლებდი თუ არა შიშის დაძლევას და ვაიძულებდი თუ არა თავს მთელი ძალით ხტომას

ნაწილი V: ამ მეთოდს მაშინ იყენებენ, როცა ბრძოლის სიმძაფრის ხელოვნური განელება სურთ

სპარტაკიადაზე რომ ჩამოვედი, გავიგე, ზოლოტარიოვს ტრავმა მიეღო და ვერ იასპარეზებდა... ვიფიქრე, საპატიო კვარცხლებისკენ ვეღარაფერი გადამეღობება-მეთქი. განა მე არა მაქვს ჩემ მოწინააღმდეგეებზე უფრო მაღალი შედეგები? განა მე არ დავადასტურე ჩემი ძალა ევროპის საუკეთესო მხტომელებთან შეჯიბრებებში? განა ვერ შევძლებ კრავჩენკოს, კურკევიჩისა, დუდკინის დამარცხებას, მე ხომ ზნამენსკების მემორიალზე, დაღლილმა, ყველა მათგანს მოვუგე?

ასე, ან დაახლოებით ასე ვფიქრობდი მაშინ, ისიც აღსანიშნავია, რომ ჩვენი რესპუბლიკის გუნდის ინტერესებისთვის ხტომების ორ სახეობაში მიწევდა გამოსვლა.

პირველ დღეს სიგრძეზე ვხტებოდი. აი, როგორ მოუთხრო ამ შეჯიბრების შესახებ მკითხველებს ჩვენმა ჟურნალმა "ლიოგკაია ატლეტიკამ":
"საღამოს შეჯიბრება ვ. სანეევის ბრწყინვალე ნახტომით დაიწყო – 7,80. გამოწვევა მიღებულია, მაგრამ მის შემდეგ გამოსულმა ი. ტერ-ოვანესიანმა იგი მიიღო – 7,92, რომელიც სპარტაკიადის ახალი უმაღლესი მიღწევა იყო. სანეევი ცდილობს შედეგის გაუმჯობესებას, მაგრამ ვერ ახერხებს. ხუთი დარჩენილი ცდიდან მხოლოდ ერთია 8 მეტრის ფარგლებში. ტერ-ოვანესიანმა კიდევ ორჯერ შეასრულა კარგი ნახტომი და კვლავ დაამტკიცა, რომ ქვეყანაში უძლიერესი მხტომელია".

მე მხოლოდ იმას დავუმატებ, რომ ი. ტერ-ოვანესიანის ორივე კარგი ნახტომი ჩემს პირველ ცდაზე შორი იყო. ერთი სიტყვით, ჩვენმა სახელგანთქმულმა მხტომელმა ყოველმხრივ მაჯობა. რაც შეეხება იმ, რვამეტრიან ნახტომს, როდესაც არეკნის ხაზს გადავაბიჯე, ჯერ ერთი ასეთი, "თვალით" გაზომვა ყოველთვის ძალიან მიახლოებითია, მეორე მხრივ, საერთოდ არ მეგულება მხტომელი, რომელიც, თუ არეკნის ხაზს ყურადღებას არ მიაქცევს, თავის პირად რეკორდზე შორს არ ხტებოდეს!

სავსებით ნათელია, რომ მე აქ ტაქტიკურად ძალზე ცუდად გავითვალე. თუ გავითვალისწინებთ, რომ სამმაგი ხტომისთვის უნდა მოვმზადებულიყავი, მაშინ სიგრძეზე ხტომაში პირველივე ცდაზე ნაჩვენები კარგი შედეგის შემდეგ უარი უნდა მეთქვა დანარჩენ ცდებზე და ყურადღება სამხტომზე გამემახვილებინა, რადგან ჩემი ვალი გუნდის წინაშე უკვე მოხდილი მქონდა. მაგრამ საქმეც ისაა, რომ სამხტომში დაძაბული ბრძოლისთვის არ ვემზადებოდი. დარწმუნებული ვიყავი, ოქროს მედალი გარანტირებული მაქვს-მეთქი! არც იმას ვითვალისწინებდი, რომ დილას, სიგრძეზე ხტომების წინ საკვალიფიკაციო ნორმა უნდა შემესრულებინა და გარდა ამისა, იგივე "კვალიფიკაცია" სამხტომშიც მიმეღო.

სამხტომელთა შეჯიბრება სპარტაკიადის ბოლო დღეს გაიმართა. უკვე "კვალიფიკაციის" შემდეგ დაღლა ვიგრძენი, ფერად-ფერადი პერსპექტივები აღარ მესახებოდა. ბრძოლა მართლაც რომ მძაფრი გამოდგა. ალექსანდრე ზოლოტარიოვის არყოფნამ "გააღიზიანა" ჩვენი მოწინავე მხტომელები, გამარჯვებისთვის თითოეული მთელი ძალ-ღონით იბრძოდა, და სულაც არ აპირებდა ფავორიტებისთვის რაიმეს დათმობას, ფავორიტად კი ბევრი (და მე თვითონაც) ვიქტორ სანეევს მიიჩნევდა. აი, რას წერდა ჟურნალი "ლიოგკაია ატლეტიკა" სამმაგ ხტომებში შეჯიბრების დამთავრების შემდეგ:
"ახალგაზრდა მოსკოველის, ნიკოლაი დუდკინის გამარჯვება რამდენამდე მოულოდნელი იყო. ფავორიტები ვიქტორ სანეევი და ვლადიმერ კურკევიჩი იყვნენ. ფინალისტებიდან მხოლოდ ვიქტორ სანეევმა აჩვენა 16-მეტრიანი სერია. მაგრამ რაღაც ნაპერწკალი, აღმაფრენა არ ეყო, ალბათ სიგრძეზე ხტომამ დაღალა სპორტსმენი".

რაც შეეხება დაღლას, რა თქმა უნდა, ეს სიმართელსთან ახლოს იყო – სიგრძეზე ხტომას ჩემთვის უკვალოდ არ ჩაუვლია. მაგრამ მთავარი მაინც ის იყო, რომ ბრძოლისთვის მზად არ ვიყავი. საკმაოდ გვიან მივხვდი, მეტოქეებს ჩემზე ნაკლები ამბიციური განზრახვები რომ არ ჰქონდათ.. სამი ნახტომის შემდეგ კიდევ დამრჩა მედლის იმედი, მაგრამ დუდკინის ნახტომმა (16,56) მხოლოდ მეოთხე ადგილი მარგუნა. ძალიან გულდაწყვეტილი ვიყავი, საშინლად აღგზნებულმა, უკეთესი რომ ვერაფერი მოვიფიქრე, ჩემი წარუმატებლობისთვის ჯავრი მსაჯებზე ვიყარე.

რატომ შევჩერდი ასე დაწვრილებით ამ ხუთ სტარტზე, რომლებმაც ზედიზედ ხუთი დამარცხება მომიტანეს? იმიტომ, და ამას ახლაც სრულიად გულწრფელად ვაღიარებ, რომ იმ გაკვეთილების გარეშე, რომლებიც მეტოქეებმა და სპორტულმა ცხოვრებამ ჩამიტარეს, ვეღარასოდეს შევძლებდი გამარჯვებას. რა თქმა უნდა, იმას არ ვამბობ, თითქოს ძალიან დავჭკვიანდი და მომავალში მეტი შეცდომა არ დამიშვია-მეთქი. მაგრამ ის კი უეჭველია, რომ სწორედ წაგებები გახდა ჩემი დაოსტატების, ტაქტიკური სიმწიფის, ფსიქოლოგიური მომზადების კარგი სკოლა.

ეს ახლა შემიძლია თითქმის აუღელვებლად ვიმსჯელო დიდი ხნის წინანდელ დღეებზე. მაშინ კი სასოწარკვეთილი ვიყავი. მართალია, კიდევ ერთი სტარტი რჩებოდა, სადაც მთელი სეზონის წარუმატებლობის რეაბილიტაცია შემეძლო. ეს იყო ევროპის თასი, რომელიც სექტემბერში კიევში უნდა გამართულიყო. მაგრამ ამ პრესტიჟულ შეჯიბრებაზე გამოსვლის მცირე შესაძლებლობა მქონდა. საქმე ისაა, რომ თასის ფორმულა მარტივია. თითოეულ სახეობაში გუნდიდან მხოლოდ ერთი სპორტსმენი გამოდის. ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ თასის გათამაშებაში მონაწილეობის პრეტენდენტებს შორის, თუ ჩავლიდით, რომ ალექსანდე ზოლოტარიოვს მოუშუშდებოდა ტრავმა, მე მხოლოდ მეხუთე ვიყავი!

რა თქმა უნდა, გადამწყვეტი სიტყვა ვიტოლდ კრეერს რჩებოდა. თასის წინ ხანმოკლე საწვრთნელ შეკრებაზე მან ორნი დაგვტოვა – საშა ზოლოტარიოვი და მე. ეს ჩვენი პირადი მიღწევების შედეგად მოხდა, რომელიც გუნდში მოხვედრის სხვა პრეტენდენტების შედეგებზე მაინც მაღალი აღმოჩნდა. კრეერი ვარაუდობდა, რომ დასვენების შემდეგ მეც და საშაც კვლავ საუკეთესო ფორმაში შევიდოდით. არანაკლებ მნიშვნელოვანი იყო ისიც, რომ ევროპის თასზე ორივეს კვლავ მოგვიწევდა რიუკბორნთან და შმიდტთან შეხვედრა, რომელთაც უკვე კარგად ვიცნობდით.
თასამდე ერთი დღეღა რჩებოდა, კრეერი კი სდუმდა, არაფერს გვეუბნებოდა, რომელი ჩვენგანი გავიდოდა კიევში სტარტზე. ორივე კარგად ვგრძნობდით თავს, ოღონდ საშას ვარჯიშისას ცოტათი მაინც სტკიოდა ზურგი. მე კარგად დავისვენე და ისევე ვიყავი მონდომებული, როგორც ამ მდიდარი მოვლენებით სავსე წლის დამდეგს. აკი კარგი შედეგიც ვიწინასწარმეტყველე.

შეჯიბრების წინა საღამოს კრეერმა ხუმრობით გვითხრა, კოსმონავტთა მზადების მეთოდიკით შევვიარაღდი და მონაწილეობას ის მიიღებს, ვინც სტარტამდე კარგად დაიძინებსო. მაშინ ვფიქრობდი, რომ მართლა ზედ სტარტის წინ უნდა-მეთქი ამ საკითხის გადაწყვეტა. მაგრამ, რა თქმა უნდა, ვცდებოდი. მწვრთნელს უკვე ყველაფერი გადაწყვეტილი ჰქონდა. მან გაითვალისწინა, რომ საშა მთლად გამოჯანმრთელებული არ იყო, საწვრთნელი შედეგებიც მე უკეთესი მქონდა. გარდა ამისა, სპარტაკიადაზე სკანდალური ჩავარდნის შემდეგ საკუთარი ღირსების აღდენის სურვილით ვიწვოდი და სტარტზე გასვლა მე მომანდო. კრეერმა იცოდა ჩემი საკმაოდ სწრაფად ფეთქებადი ხასიათის ამბავი და ბოლომდე, უკანასკნელ წუთამდე ხელუხლებელი დატოვა დენთი.

მოთელვის წინ გავიგე, რომ სექტორში მე უნდა გავსულიყავი. მაგრამ კრეერის გეგმით, მეტოქეების დასაბნევად ორივენი ერთად გაგვიყვანა მოთელვაზე. მხოლოდ მსაჯების გამოძახების შემდეგ გაიგეს კონკურენტებმა, ვინ მიიღებდა მონაწილეობას საბჭოთა გუნდის შემადგენლობაში. მე მგონი, მოწინააღმდეგეებს გაუხარდათ კიდეც, საქმე რომ ასე შეტრიალდა. მაინც, როგორც არ უნდა ყოფილიყო, ზოლოტარიოვის შედეგი – 16,92 მაინც ძალიან აფიქრებდათ. ჩემში ისინი სუსტ მოწინააღმდეგეს ხედავდნენ, რადგან თასის გათამაშების ყველა მონაწილის პირადი რეკორდი ჩემსაზე მაღალი იყო. მათი მხიარული გამოცოცხლება რომ დავინახე, როგორც ბატონი ვიტოლდი ვარაუდობდა, წამში "ავენთე".

თასის გათამაშებაში გუნდური ბრძოლა ისე წარიმართა, რომ მე აუცილებლად უნდა დამეკავებინა პირველი ადგილი. მხოლოდ ეს შედეგი აძლევდა სსრ კავშირის გუნდს შეჯიბრებაში გამარჯვების გარანტიას. მაგრამ, საბედნიეროდ, გუნდურ ქულებს არ ვითვლიდი და არც არაფერი ვიცოდი ამის შესახებ. კრეერმა კი საჭიროდ არ მიიჩნია, პასუხისმგებლობის ზედმეტი ტვირთით დავემძიმებინე. მხოლოდ ეს მითხრა: "შეგიძლია და უნდა გაიმარჯვო", – რაც, რა თქმა უნდა, სავსებით ემთხვეოდა ჩემ სურვილს.

მეტოქეები გამოცდილი მხტომელები იყვნენ, მაგრამ აღარც მე ვიყავი ის პირტიტველა ბიჭი, რამდენიმე თვის წინ რომ იხილეს მათთან მატჩებზე. იმ სკოლამაც მომცა გამოცდილება, რომელიც ამ დაძაბულ სეზონში გავიარე ექსტერნად. ეს იმითაც იგრძნობოდა, რომ წარჩინებუდ საზოგადოებაში სულაც არ დავკარგულვარ. მშვიდად და, შეიძლება ითქვას, საქმიანად ვასპარეზობდი. დროულად ვრეაგირებდი ტრიბუნაზე მჯდომ კრეერის ნიშანზე, გამორბენს ვხვეწდი. და აი, უკვე მეორე ცდაზე ნახტომი გამომივიდა – 16,67. ეს ჩემი პირადი მიღწევა და საკმაოდ მაღალი შედეგი იყო. მეტოქენი მოულოდნელობისგან დაიბნენ და მათგან საუკეთესომ – რიუკბორნმა მეოთხედი მეტრი წააგო ჩემთან.

სპორტული ხასიათის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით იღბლიანად დამთავრდა ჩემთვის ეს მართლაც ყველაზე მნიშვნელოვანი სეზონი, რომლის შემდეგ გავიგე, რომ ბრძოლისა და გამარჯვების წყურვილი იმ მრავალი ფაქტორით უნდა განმტკიცდეს, რომელთაც მოიცავს სპორტული ოსტატობის მცნება; სეზონი, რომლის შემდეგაც მეხიკოს ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობაზე ოცნებამ სრულიად რეალური სახე მიიღო.

დავით ჭელიძე

გაგრძელება იქნება

269
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;