ზაზა ფაჩულია: მოედანზე თუ ვერ აზროვნებ, წარმატებას ვერ მიაღწევ!

გამოცემა "დაიმ მეგეზინმა" გამოაქვეყნა ინტერვიუ ზაზა ფაჩულიასთან, რომელშიც ქართველი ცენტრი ბევრ საინტერესო თემას ეხება

- "გოლდენ სტეიტთან" კონტრაქტი ბევრმა ვეტერანმა გააფორმა, რომლებიც კიდევ ერთი ბეჭდის მოგებას გეგმავენ.

- ყველაფერი ინტერესით იწყება, ხომ? "უორიორსის" ხელმძღვანელობამ გამოიჩინა ინტერესი ჩემდამი, განმიხილავდნენ პირველ ვარიანტად ცენტრის პოზიციაზე. ეს დიდი პრივილეგიაა, დიდი პატივია, წარმოუდგენელია, არ დააფასო. ამასთან, ვაანალიზებდი იმასაც, ვის გვერდით მიწევდა და მომიწევდა თამაში.

კიდევ ერთი მოტივაცია - "გოლდენ სტეიტში" დარჩენის შემთხვევაში მექნებოდა კიდევ ერთი შანსი ლიგის მოგებისა. მწვრთნელი სტივ კერი მიმაჩნია ერთ-ერთ ყველაზე დიდებულ ადამიანად, ვისთანაც მიმუშავია.

მასთან საუბრის შემდეგ კიდევ ერთხელ გავაცნობიერე, რომ "გოლდენ სტეიტი" არის დიდებული ადგილი, სადაც თავს კვლავ კომფორტულად ვიგრძნობდი, დავტკბებოდი ცხოვრებით, თამაშით და მივიღებდი დიდ გამოცდილებას.

როდესაც კონტრაქტს ვაფორმებ, ყოველთვის ვითვალისწინებ ოჯახის აზრს. იმდენად საინტერესო წელი გავატარე ოკლენდში, რომ ჩემი ოჯახის წევრებსაც ჰქონდათ აქ დარჩენის სურვილი.

- რჩება შთაბეჭდილება, თითქოს, კონტრაქტის გაფორმებისას საჩემპიონო მედლის მოგება უმნიშვნელო მიზეზთაგანი იყო...

- ბეჭედი, რა თქმა უნდა, დიდი მოტივაციაა. გადაწყვეტილების მიღებაზეც იმოქმედა. თუმცა კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია, რომ ისეთ კალათბურთელებთან მიწევს ურთიერთობა, როგორებიც არიან კარი, დურანტი, ტომპსონი, გრინი, იგუოდალა, ლივინგსტონი... დევიდ ვესტი, ახალგაზრდები... ასევე მთავარი მწვრთნელი, სტივ კერი. გუნდის მენეჯერი ბობ მეიერსი, რომელიც თავის საქმეში ერთ-ერთი საუკეთესოა.

როდესაც ვეტერანი ხარ, კონტრაქტის გაფორმებამდე უამრავ ნიუანსზე ფიქრობ. კალათბურთი მთავარია, მაგრამ თვალს თუ კარგად გაახელ, ბევრ საინტერესოს აღმოაჩენ, მიხვდები, რომ აქ ცხოვრება, აქაური ცხოვრების წესი მშვენიერია.

- ბევრის აზრით, "გოლდენ სტეიტი" მსოფლიოში ყველაზე სახალისო კალათბურთს თამაშობს.

- არაერთ გუნდში მითამაშია, რომელთაგან ყველაზე ნიჭიერი კალათბურთელებით დაკომპლექტებული სწორედ "უორიორსია". ჩემი თანაგუნდელები მსოფლიოში საუკეთესოები არიან.

როდესაც "გოლდენ სტეიტის" წინააღმდეგ ვთამაშობდი, ამ გუნდის თამაშს ტელევიზიით ვიყურებდი, მიკვირდა - ასე თავისუფლად თამაშობენ, ერთობიან და თამაშებს როგორღა იგებენ-მეთქი?!

თუმცა მათ მონახეს კავშირი პროფესიონალიზმსა და გართობას შორის. ამ საქმეში დიდი წვლილი მიუძღვით მწვრთნელებსა და საერთოდ ორგანიზაციას. არც ის უნდა დაგვავიწყდეს, რომ, როდესაც საჭიროა საქმისადმი სხვაგვარი მიდგომა, ყველამ კარგად იცის, როგორ მოიქცეს.

"გოლდენ სტეიტის" ვარსკვლავებს მსოფლიოში საუკეთესო თვითრწმენა, თავდაჯერება აქვთ. სწორედ ეს ეხმარებათ თამაშის ერთი სტილიდან მეორეზე გადართვაში, თავდაჯერება რომ არა, მოედნის ნებისმიერი წერტილიდან ვერ სტყორცნიდნენ, ვერც ჩააგდებდნენ.

ყველამ კარგად იცის თავისი როლი, გუნდიც იგებს თამაშებს და ჩემპიონატებს. კარგად ვიცით, ვინ არიან მსროლელები, ყველა აფასებს მათ და ვცდილობთ მაქსიმალურად დავეხმაროთ.

მაგრამ, როდესაც მოდიხარ, გუნდში, რომელიც ყველაფერს იგებს, ბევრი რამ სამსხვერპლოზე უნდა დადო. თუ ასე არ მოიქცევი, გუნდში საკუთარი თავის პოვნა გაგიჭირდება

პიროვნულს გუნდსა და თანაგუნდელზე წინ არავინ აყენებს. ესაა მნიშვნელოვანი. მეც ასე ვარ. ყველას ჰქონდა მნიშვნელოვანი როლი სხვა კლუბებში, ზოგი მეტს აგდებდა, მეტს ხსნიდა, მეტი წუთები ჰქონდა. მაგრამ, როდესაც მოდიხარ, გუნდში, რომელიც ყველაფერს იგებს, ბევრი რამ სამსხვერპლოზე უნდა დადო. თუ ასე არ მოიქცევი, გუნდში საკუთარი თავის პოვნა გაგიჭირდება.

"გოლდენ სტეიტში" ერთი რამ კარგად გავიაზრე - მოგება ყველაფერია! არავინ უყურებს სტატისტიკას, არავის ეხსომება შენი კარიერის რეკორდი. სამაგიეროდ, ყველას ეცოდინება ვინაა ჩემპიონი.

- სეზონის დასაწყისში აღნიშნეთ, რომ ახალ სეზონში "უორიორსი" გაცილებით უკეთესი იქნება, ვიდრე შარშან. 28 მატჩი უკვე მოისტუმრეთ. მართლდება წინასწარ ნათქვამი?

- დღეს რთულია თქმა უკეთესები ვართ თუ არა, მაგრამ მჯერა, რომ შეგვიძლია ვიყოთ გაცილებით ძლიერები. არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ეს გუნდი ფინალებში ზედიზედ სამჯერ იყო.

იმედი მაქვს, მეოთხედაც მოვახერხებთ ამას. ასე რომ, სეზონს განვიხილავთ როგორც მარათონს, 100 მატჩი უნდა გავმართოთ. შეიძლება ვინმეს აღმოხდეს - "ღმერთო ჩემო, რამდენი მატჩი?" ან "ეს მეოცეა, კიდევ 80 დაგვრჩა!" ასეთ დროს ძალიან რთულია ყველა მატჩზე ერთნაირად კონცენტრირებული გახვიდე.

თუმცა ერთის თქმა თამამად შემიძლია: "გოლდენ სტეიტი" უმატებს, წინ მიდის. გარედან შეიძლება სხვანაირად ჩანდეს, მაგრამ მე ვხედავ, რა ენერგიას ვდებთ, როგორ ვმუშაობთ, რომ ეტაპობრივად წინ ვიაროთ, მოვუმატოთ.

მოვა პლეი ოფის დროც და სწორედ მაშინ უნდა ვითამაშოთ საუკეთესო კალათბურთი. მერწმუნეთ, თუ ჩემპიონი გახდები, არავის ემახსოვრება როგორ დაიწყე სეზონი, ცუდად თუ კარგად. ყველა პლეი ოფსა და ფინალებზე ილაპარაკებს.

სადღეისოდ რამდენიმე კალათბურთელი ტრავმების გამო ვერ ვეხმარებით, მაგრამ ესეც რთული სეზონის დამახასიათებელია. მთავარია, საქმეს გონივრულად მივუდგეთ, გავიაზროთ, რა გვჭირდება პროგრესისთვის. ბოლო მატჩებში შესანიშნავად გამოვიყურებოდით დაცვაში. იმედი მაქვს, ასევე განვაგრძობთ.

- "გოლდენ სტეიტის" გასახდელში ვინ არის ყველაზე ხალისიანი?

- ერთის გამორჩევა რთულია. ნიკ იანგმა დიდი ხალისი შემოიტანა გასახდელში. განსხვავებული პიროვნებაა. ზოგი ჩემი გუნდელი აქამდეც იცნობდა, თუმცა მე მასთან პირველი სეზონია ვთამაშობ და შთაბეჭდილება უკვე მოახდინა.

- კალათბურთელი, რომელიც არასაკალათბურთო თემებზე სხვებზე მეტს ლაპარაკობს.

- ანდრე იგუოდალა. დევიდ ვესტსაც უყვარს სხვა საკითხებზე ლაპარაკი. ორივეს უყვარს ბევრი კითხვა და ყოველდღიურად ახალ-ახალი ამბებით მოდიან. ჩემთვის ყოველთვის საინტერესოა ანდრესთან და დევიდთან სადილად წასვლა, ვლაპარაკობთ პოლიტიკაზე, ბიზნესზე, ტექნოლოგიებზე, მეცნიერებაზე. კარგად ინფორმირებულები არიან.

- ვისი მეურვეობაა ყველაზე სახალისო ვარჯიშებისას?

- დრეიმონდ გრინის. არ იცი მისგან რას უნდა ელოდე. სწორედ ესაა საინტერესო. მას უყვარს "თრეშ თოქინგი" (თამაშისას ლაპარაკი). ყოველთვის საინტერესოა, ვარჯიშებზე მის გვერდით დგომა, როდესაც ლაპარაკობს. თუ არ ლაპარაკობს, კიდევ უფრო საინტერესოა - გიჩნდება შეკითხვა, რა სჭირს, რატომ არ ლაპარაკობს?

- საუკეთესო მსროლელი რომელია: ტომპსონი, კარი თუ დურანტი?

- რთული შეკითხვაა. არ მგონია, ვინმეს ჰქონდეს ამ შეკითხვაზე ამომწურავი პასუხი. შემიძლია ამ ბიჭებზე საინტერესო რამ გითხრათ: ვარჯიშების შემდეგ სტეფი და კევინი პერიმეტრიდან ტყორცნებზე ბევრს მუშაობენ.

ხშირად მინახავს, როგორ ეჯიბრებიან ერთმანეთს: პერიმეტრის ხუთი წერტილიდან 5-5-ჯერ სტყორცნიან. ერთი 25-დან 24 სამქულიანს თუ ჩააგდებს, ამით მეორეს ბიძგს აძლევს, რომ იყოს კიდევ უკეთესი, ერთიც არ ააცილოს მიზანს. კარი და დურანტი ერთმანეთს ძალიან ეხმარებიან...

ამიტომაც არიან დიდებული მსროლელები. ჩვენი გუნდისთვის შეტევა იმიტომაცაა იოლი, რომ ერთი კაციც რომ დარჩება თავისუფალ პოზიციაში, პასს თუ არ დაუგვიანებ, დარწმუნებული უნდა იყო, რომ ჩააგდებს. ეს ეხება როგორც დურანტსა და კარის, ასევე ტომპსონს.

- საქართველოში საკალათბურთო აკადემია გაქვთ. როგორ მიმდინარეობს ახლადგახსნილი აკადემიის შენება?

- ჩემი აკადემიით ნამდვილად აღფრთოვანებული ვარ. ძალიან მაღელვებს მისი მუშაობა. სხვათა შორის, მობილურში მაქვს აპლიკაცია, რომლის მეშვეობითაც პირდაპირ ეთერში შემიძლია ვუყურო, როგორ ვარჯიშობენ ბავშვები.

საქართველომ 2015 წელს ოლიმპიურ ფესტივალს უმასპინძლა. სწორედ მაშინ გარემონტდა კომპლექსი, რომელშიც ახლა ჩემი აკადემიის ბავშვები ვარჯიშობენ. რამდენიმე წლის წინ შემოვიდა ზარი პრემიერ მინისტრისგან - გვინდა ეს შენობა აკადემიისთვის გადმოგცეთო.

მანამდე ინტერვიუებშიც მაქვს ნათქვამი, რომ ჩემი მიზანი იყო აკადემიის შექმნა, ოღონდ კარიერის დასრულების შემდეგ. თუმცა, როგორც ხედავთ, ყველაფერი დაგეგმილზე ადრე დაიწყო. გადავწყვიტე გამომეყენებინა შანსი და ამეღო პასუხისმგებლობა ზაზა ფაჩულიას აკადემიაზე.

ამჟამად იქ 700-მდე ბავშვი ვარჯიშობს. 5-დან 20-წლამდე ასაკისანი. 700 ბავშვი დიდი პასუხისმგებლობაა. მითუმეტეს, თუ გავითვალისწინებთ, რომ, საქართველო პატარა ქვეყანაა. გვყავს სერბი, სლოვენიელი და ამერიკელი მწვრთნელები. მათთან ერთად 10 ქართველი სოპეციალისტი მუშაობს.

ვმონაწილეობთ ასაკობრივ ჩემპიონატებში. ამ წელს ვაპირებთ ჩვენი გუნდების საერთაშორისო ასპარეზზე გაყვანას, სადაც საშუალება ექნებათ სხვა ქვეყნის ძლიერ კლუბებთან თამაშის და გამოცდილების მიღებისა.

ისიც მესმის, რომ ყველა მათგანი პროფესიონალი კალათბურთელი ვერ გამოვა. გვაქვს ინგლისურის, მათემატიკის გაკვეთილები... გვყავს ფსიქოლოგი, ექიმები... ყველაფერი მაღალ დონეზეა. ყოველ წელს ახალ-ახალი ჩემპიონები გვყავს.

ძალიან საინტერესოა ახალგაზრდების პროგრესისთვის თვალის მიდევნება. ვცდილობთ, თითოეულს ხელი შევუწყოთ შესაძლებლობების მაქსიმალურად გამოვლენაში.

- პატარა კალათბურთელებს ახლახან სან ფრანცისკოშიც შეხვდით...

- ბავშვებთან ურთირთობა ყოველთვის მსიამოვნებს. როდესაც სამშობლოში ჩავდივარ, შინ ჩანთებს ვალაგებ და აკადემიაში გავრბივარ. მშობლები გენდობიან, შენს აკადემიაში მოჰყავთ... ეს დიდი პასუხისმგებლობაა.

პატარებს ყოველთვის ვეუბნები, რომ მადლობლები უნდა იყვნენ მშობლების, რომლებსაც ესმით, რაოდენ მნიშვნელოვანია სპორტი ბავშვების აღზრდაში.
როგორც უკვე აღვნიშნე, ყველა დიდი სპორტსმენი ვერ გამოვა, მაგრამ კალათბურთი მათ ასწავლის გუნდურობას, დისციპლინას, პროფესიონალიზმს, სპორტის სიყვარულს. გაიჩენენ ბევრ მეგობარს.

ისინი, რომლებიც ბოლომდე მიჰყვებიან და თან შესაბამისი ნიჭი აღმოაჩნდებათ, ითამაშებენ ევროპაში, NBA-ში... ეს დიდებული საქმე იქნება მათთვის, მათი ოჯახებისთვის, ქვეყნისთვის.

ჩემთვის საამაყო იქნება თითოეული ასეთი სპორტსმენის აღზრდა. ამავე დროს, ისიც გვესმის, რომ სწავლა აუცილებელია. კალათბურთი მსოფლიოში ძალიან პოპულარულია და დიდი კონკურენციაა.

ამ კონკურენციას ვინც ვერ გაუძლებს ხომ უნდა მიაღწიოს სხვა სფეროში წარმატებას? საამისოდ სწავლა დაეხმარება.

აზროვნება კალათბურთშიც საჭიროა. თუ მოედანზე ვერ აზროვნებ, წარმატებას ვერ მიაღწევ. საუკეთესო ვერ იქნები. კალათბურთი სწრაფი თამაშია და გონებაც უნდა მიჰყვეს, სწრაფი გადაწყვეტილებები მიიღო.

განათლება გაცილებით გიადვილებს მიზნების მიღწევას, ვიდრე ფიზიკური ღონე.

სან ფრონცისკოშიც ძალიან საინტერესო იყო პატარებთან ურთიერთობა. მათ გამოცდილება გავუზიარე და მათგანაც ბევრი დადებითი მივიღე.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1638
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები