ფაჩულია CNN-ში: მეგობრები ომობდნენ... ვერ ვეხმარებოდი...

2008 წელი. 8 აგვისტო. "დინამოს" დიღმის ბაზა. საქართველოს ნაკრების ღია ვარჯიშის შემდეგ კალათბურთზე არავინ ლაპარაკობდა. ყველა ერთმანეთს უზიარებდა ტელევიზიით თუ რადიოთი მოსმენილს - ქართული ჯარები ცხინვალისკენ დაიძრნენ... როკის გვირაბსაც მიაღწიეს...

ნაკრების ვარჯიშს არ ესწრებოდა ზაზა ფაჩულია, რომელიც ამერიკაში იყო და ავსტრიაში აპირებდა გუნდთან შეერთებას. იგორ კოკოშკოვის გაწვრთნილმა ეროვნულმა ერთი ფეხით გაასწრო უკრაინაში - მეორე დღეს საჰაერო მიმოსვლა შეწყდა. ქართულ ცას რუსული თვითმფრინავები დაეპატრონნენ.
საქართველოს ნაკრების კაპიტანი კი, ატლანტაში, CNN-ის სტუდიაში მიიწვიეს.

- სპორტსმენი ვარ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში არ ვერევი. მანამდე ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი, რომ თუნდაც ერთხელ მოვხვდებოდი CNN -ზე. სპორტზე საუბარი მიყვარს, პოლიტიკაზე კი იძულებული ვიყავი მელაპარაკა, რადგან იმ მომენტში ჩემს ქვეყანას ყოველი მხრიდან მხარდაჭერა სჭირდებოდა და მეც ვეცადე, რითაც შემეძლო, იმით დავხმარებოდი. CNN -ის ხელმძღვანელობამ იცის, რომ საქართველოში ცნობილი სპორტსმენი ვარ და ჩემი აზრი ბევრისთვის იქნებოდა საინტერესო. ამიტომაც მიმიწვია სტუდიაში, რაზეც უარი არ მითქვამს.

პირდაპირი ჩართვა "ჯორჯიელმა" ასე დაასრულა:

- მოსამართლე არ ვარ, მტყუან-მართალი გამოვარკვიო, მხოლოდ მშვიდობა მსურს.

ზაზას მხოლოდ ტელევიზიიდან როდი დაუკავშირდნენ, ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებზე სააგენტო "ასოშეიტედ პრესისა" და გაზეთ "ატლანტა კონსტიტუშენის" ჟურნალისტებიც ესაუბრნენ. ამ ორი გამოცემის ნაზავი ასეთი გამოვიდა:

"მაშინ, როცა საქართველოში ომი მძვინვარებდა, ზაზა ფაჩულია ამერიკაში იყო. ტკივილს გრძნობდა. რუსეთის ჯარის გამო მას არ შეეძლო სამშობლოში გამგზავრება, თუმცა ახლობლები საქართველოში ჰყავდა.

- დედაჩემი, ბიძაშვილები, პაპა-ბებოები, მეგობრები... ომის დროს ყველა საქართველოში იყო. ეს განსაკუთრებით რთულია, როცა ისეთ სპეციფიკურ ქვეყანაში ცხოვრობ, როგორიც ჩემი სამშობლოა. საქართველო პატარაა და ყველა ერთმანეთს იცნობს. მთელი ქვეყანა ჩემი ოჯახია.

ყველაზე ნერვიული ზაფხული სწორედ 2008-ში ჰქონდა:

- საქართველო 15 წლის ასაკში დავტოვე, ჯერ თურქეთში ვთამაშობდი, შემდეგ - ამერიკაში. ოჯახსმოწყვეტით ცხოვრება ყველგან რთული იყო, მაგრამ ეს ზაფხული ყველაზე მძიმე გამოდგა. სხვებზე რომ აღარაფერი ვთქვათ, ჩემი მეგობრები ფრონტის ხაზზე იყვნენ. მე არ შემეძლო მათ დავხმარებოდი. მეტისმეტად რთული გრძნობა იყო. ჩემს გარშემო ბევრი რამ შეიცვალა.

იოლი წარმოსადგენია ქართველი ცენტრის მდგომარეობა, როცა ის ტელევიზიით ადევნებდა თვალს, როგორ შედიოდა რუსეთის ჯარი საქართველოში და წვავდა ყველაფერს. 3.5 მილიონიანი ქვეყნისთვის ეს დიდი დარტყმა იყო.

- საქართველო-რუსეთის ომის პერიოდში ატლანტაში ვიყავი. ერთ დღეს ზაზა ოფისში შემოვიდა... თვალზე ცრემლი შევნიშნე, ძალიან შეწუხებული იყო, ცდილობდა გამოსავალი მოენახა, ბევრი ვისაუბრეთ, - იხსენებს "ატლანტა ჰოქსის" მწვრთნელი მაიკ ვუდსონი.

"ატლანტას" ცენტრს გასული სეზონი გავახსენეთ, კევინ გარნეტთან ჩხუბი, პლეი ოფის თამაშები, მაგრამ თავში მაინც ომი უტრიალებდა:
- ახლა სიტუაცია ცოტა დარეგულირდა, ხალხი აღარ იხოცება.

ზაზას ძალიან სურს, რომ რუსეთმა ხელშეკრულება შეასრულოს და ჯარი საქართველოს საზღვრებს გარეთ გაიყვანოს. ამასობაში ევროკავშირის პატრული კონფლიქტის ზონაში უკვე შევიდა.

- რუსული ჯარები ისევ ჩემს ქვეყანაში არიან. ვიცი, რომ მათი გაყვანა 10 ოქტომბრისთვის უნდა დასრულდეს. მე მხოლოდ ის შემიძლია, ამ თარიღს დაველოდო და იმედი დავიტოვო, რომ შეთანხმება შესრულდება... არ ვიცი, რა მოხდება. ყველაზე მეტად იცით რა მაინტერესებს? – დაბომბვის შემდეგ ერთი სახლი თუ გადარჩა დაუწვავი, - ღელავს ზაზა.

კალათბურთით უნდა გვეჩვენებინა მსოფლიოსთვის, რომ დაბომბვების მიუხედავად ქართველები კვლავაც ცოცხლები ვართ.

ქართველ კალათბურთელს გაჭირვების ჟამს გვერდში დაუდგნენ ამერიკელი მეგობრები.

- დიდი მხარდაჭერა ვიგრძენი. საქართველოს თემაზე ხშირად მესაუბრებოდნენ თანაგუნდელები, მწვრთნელები, ფანები... ყველა გვქომაგობდა და სურდათ, რომ სიტუაცია კალაპოტში მალე ჩამდგარიყო. მათ მხოლოდ ჩემი მდგომარეობა კი არ აღელვებდათ, აინტერესებდათ რა ხდებოდა საქართველოში და როგორ უნდა დავბრუნებულიყავი.

"ატლანტას" ფორვარდი მერვინ უილიამსი:

- ზაზა დიდ პატივისცემას იმსახურებს იმის გამო, თუ როგორ იქცეოდა მის ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენების დროს. მან ურთულესი პერიოდი გამოიარა. წარმოიდგინეთ, როგორ მოიქცეოდით მაშინ, თქვენს ქვეყანაში უცხო ტანკები რომ სეირნობდნენ და არ იცოდეთ, როგორაა თქვენი ოჯახი.

"ატლანტას" ცენტრი მართალია, შინ ვერ ჩავიდა, მაგრამ ევროპაში მოვარჯიშე საქართველოს ნაკრებს შეუერთდა და მასთან ერთად ევროპის ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპზე ოთხი მატჩიც გამართა. სამი მოიგო, ერთი წააგო - შვედეთთან, 2 ქულის სხვაობით.

- გამოგიტყდებით, ომის დროს კალათბურთის თამაში ჩემთვის მეორეხარისხოვანი იყო. აგვისტოში გაცილებით მნიშვნელოვანი ამბები მოხდა. ამ სიტყვებით კალათბურთს ჩრდილს ნამდვილად არ ვაყენებ, მაგრამ ხალხის დაკარგვა, მათი სახლების ნგრევა გაცილებით მნიშვნელოვანია, ვიდრე თამაში. თუმცა კალათბურთით უნდა გვეჩვენებინა მსოფლიოსთვის, რომ დაბომბვების მიუხედავად ქართველები კვლავაც ცოცხლები ვართ. სწორედ ამიტომ, ჩემთვის ეროვნულ ნაკრებში თამაში ბევრს ნიშნავს.

იგი იქვე ამბობს, რომ პოლიტიკოსთა გავლენა მოსახლეობაზე არ მოქმედებს, რუს ხალხზე უარყოფითი კუთხით არ საუბრობს. იმასაც ამბობს, რომ ომს

მასსა და ანდრეი კირილენკოს ურთიერთობაში არაფერი შეუცვლია:

- მეგობრობაზე არაფერი მოქმედებს. დარწმუნებული ვარ, ანდრეიც ისე ფიქრობს, როგორც მე. მასაც მშვიდობა სურს. ეროვნებას მნიშვნელობა არ აქვს, მთავარი ადამიანის სიცოცხლეა."

 

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2049
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები