თავები უნდა გაგორდეს - ევოლუცია ვეღარ გვიშველის, რევოლუცია გვჭირდება!

ვროთასები ახლახან დაიწყო. მოგეხსენებათ, ევროპულ ტურნირებში ოთხი ქართული გუნდი ჩაება. სამმა მათგანმა პირველი ბარიერი ვერ დაძლია.

უეფას გულმოწყალების გამო მაინც დაგვრჩა ორი მონაწილე, ორივე - ევროპალიგაზე.

შედეგი, რბილად რომ ვთქვათ, ძალიან ცუდია. ერთ წარმომადგენელს ევროთასებზე ნებისმიერ შემთხვევაში შევინარჩუნებდით. დაგვრჩა ორი. ამისთვის დიდზე დიდი მადლობა "ჩიხურას". ეს გუნდი ერთხელაც ახტა საკუთარ თავზე მაღლა...

რატომ შევცვალეთ სისტემა?

საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციამ ეროვნული ჩემპიონატის ჩატარების სისტემა რომ შეცვალა, მაშინვე გამოუჩდნენ ამ ნოვაციას საკმაოდ წონადი ოპონენტები. უნდა გითხრათ, რომ მაშინ ამ სტრიქონების ავტორი სიახლეს გარკვეული იმედით შეხვდა. ვიფიქრე, გაზაფხული-შემოდგომის მოდელზე გადასვლა ჩვენს გუნდებს წარმატებულ ასპარეზობაში შეეშველებოდა.

"ჩიხურას" გმირობის ამბავს კიდევ დავუბრუნდებით. მოდი, საჩხერელთა წარმატებას სისტემას ნუ მივაწერთ. სოსო ფრუიძის გაწვრთნილ გუნდს ადრეც ჩაუდენია საგმირო საქმე. მაშინ ჩემპიონატის სისტემა შეცვლილი არ იყო, "ჩიხურამ" კი ასპარეზობას "ბეითარზე" აშკარად ძლიერი "ბურსასფორი" ჩამოაცილა. რა თქმა უნდა, "ჩიხურას" წარმატებას აქვს კონკრეტული მიზეზი და ამ მიზეზს აუცილებლად მივუბრუნდებით.

სისტემის ცვლილების დედააზრი ის იყო, რომ სათამაშო ტონუსთან ერთად გუნდებს სტაბილური შემადგენლობა უნდა შეენარჩუნებინათ. მხოლოდ ფაქტს დავწერთ: ევროთასებზე გასული ოთხი ქართული გუნდიდან ორმა ძირფესვიანად გადაახალისა შემადგენლობა. მართალია, ორივე გაძლიერდა, მაგრამ რამდენიმე დღის მოსული ფეხბურთელი, რა მაღალი დონისაც უნდა იყოს ის, გუნდს სარგებლობას რომ ვერ მოუტანს, ეს ცხადზე ცხადია.

რატომ ორიოდე დღით ადრე?

"სამტრედიაზე" ლაპარაკი ძალიან რთულია. გუნდს ახალი ფეხბურთელები რომ არ დამატებოდნენ, "ტობოლთან" მატჩებში, ალბათ, კიდევ მეტ გოლს გაუშვებდა.

საკლუბო მენეჯმენტის პრობლემა სამტრედიულ კლუბში აშკარად დგას. გუნდი ბოლო დროს სულ უკან-უკან მიდის და საქართველოს ჩემპიონატში ბოლოსწინა ადგილზეა. ისიც იმიტომ, რომ ფოთის "კოლხეთს" ქულები დააკლეს.

ახლა ძალიან საინტერესოა, გააგრძელებს თუ არა გია ცეცაძე მწვრთნელობას "სამტრედიაში". ცეცაძის დაბრუნება იმერულ კლუბს მოუხდა და სამომავლოდ კიდევ უფრო უნდა მოუხდეს, მაგრამ აქ არის ერთი მომენტი - ცეცაძე საქართველოს ახალგაზრდული ნაკრების მთავარი მწვრთნელია და თავიდანვე ისე იყო დაანონსებული, რომ მას "სამტრედია" ევროთასებზე ასპარეზობისას უნდა გაეწვრთნა.

როცა გუნდის მთელი შემადგენლობა იცვლება ევროთასების დაწყებამდე ორიოდე დღით ადრე, ეს უკვე არასერიოზულია. ვფიქრობთ, ეს ის შემთხვევაა, როცა კომენტარიც კი ზედმეტია. არადა, "სამტრედია" ოდნავ უკეთესი რომ ყოფილიყო, ძალიან უსახური "ტობოლის" ბარიერს ალბათ გაივლიდა. ამ გუნდში ფეხბურთს მხოლოდ ორი კაცი თამაშობდა და ორივე - ქართველი.

"ტორპედოშიც" არაერთი ახალი ფეხბურთელი მივიდა. მათ სათამაშო კლასი ეტყობათ, მაგრამ უმოკლეს ხანში ახალ კლუბთან ადაპტაცია ძალიან ძნელია. ეს ნათლად გამოჩნდა "შერიფთან" საპასუხო შეხვედრაში, როცა ჩვენი ჩემპიონი აშკარად დაჩაგრა მოლდოვის საუკეთესო გუნდმა.

მეორეც, უპრიანი იქნებოდა, სლოვაკი და სურინამელი ფორვარდები ქუთაისურ კლუბში "შერიფთან" მატჩამდე გამოჩენილიყვნენ. რა თქმა უნდა, ისინი ევროპალიგაზე ითამაშებენ და ეს უკვე კარგია, მაგრამ ჩემპიონთა ლიგაზე "ტორპედოს" დიდებული შანსი ჰქონდა და...

ამ ჩემპიონთა ლიგაზე "ტორპედოს" ბევრი რამ აკლდა, მაგრამ ყველაზე მეტად - კვალიფიციური ფორვარდი. ლევან კუტალია ნამდვილად არ არის გამოკვეთილი ფორვარდი. ამდენად, ძალიან კარგი იქნებოდა, ორი ახალი ფორვარდიდან ერთი მაინც დაემატებინათ "შერიფთან" მატჩამდე.

რა სჭირს დინამოს?

საიდანაც გინდა მიუდექი და როგორც გინდა, გაზომე - ქართული საკლუბო ფეხბურთის ფლაგმანი არის თბილისის "დინამო" და მისი კარგად თუ ავად ყოფნა მნიშვნელოვნად განსაზღვრავს იმას, თუ როგორი არის და როგორი იქნება ჩვენი ფეხბურთი.

"დინამო" სლოვაკურ "დუნაისკა სტრედასთან" დამარცხდა. როცა გუნდი მარცხდება იმ დაბის დესპანთან, რომლის მოსახლეობაც სულ რაღაც 23 ათასი კაცია, ეს უკვე საგანგაშოა. არადა, მეორე მხრივ, გასაკვირი და ზესენსაციური არაფერი მომხდარა.

"დინამო" დღეს უფრო ბავშვების გუნდია, ვიდრე კაცების. ამ ბავშვებმა მაგრად მოინდომეს, მაგრამ მაინც დამარცხდნენ საშუალოზე დაბალი კლასის ევროპულ გუნდთან, რომლის უპირატესობაც ის არის, რომ ზრდასრული ფეხბურთელებით არის დაკომპლექტებული.

რომან ფიფიამ ამ წლების განმავლობაში ერთი ისეთი საქმე გააკეთა, საშვილიშვილოდ რომ ეყოფა - ვგულისხმობთ "დინამოს" აკადემიის გამართულ მუშაობას. "დინამომ" მკვეთრად გამოკვეთა გეზი - წარმოაჩინოს ნიჭიერი ფეხბურთელები და გაყიდოს ისინი ევროპულ კლუბებში. ეს გეზი სწორია.

სამწუხაროდ, ქართული კლუბები, თავისი საფეხბურთო რაობიდან გამომდინარე, ფეხბურთელების გაყიდვაზე უნდა იყვნენ ორიენტირებულები, მაგრამ ზომიერების დაცვა ყოველთვის საჭიროა.

იგივე "აიაქსი" და ზაგრების "დინამოც" ასე იქცევიან, მაგრამ ნიჭიერ ფეხბურთელებში აღებული თანხით რამდენიმე გამოცდილ ფეხბურთელს მაინც ყიდულობენ, რომ ევროთასებზე თამასა ძალიან დაბლა არ დაუშვან და სახე არ დაკარგონ.

"დინამო" კი მხოლოდ ყიდის და არავის ყიდულობს, გამონაკლისების გარდა. არადა, მიზეზი, რომ საქართველოს ჩემპიონატში არავის უნდა თამაში, არ გამოდგება.

თუ, ვთქვათ, გორის "დილამ" შეძლო ასე თუ ისე ღირსეული ლეგიონერების მოძებნა, "დინამოს" ეს რატომ უნდა გაუჭირდეს? საიდუმლო არავისთვისაა, რომ თუნდაც ინფრასტრუქტურით თბილისურ კლუბს ჩვენთან დღეს ვერავინ დაეტოლება და, ალბათ, არც ახლო მომავალში შეიცვლება სიტუაცია.

მარტივი ჭეშმარიტებაა, რომ დღევანდელ ფეხბურთში ფული თუ არ დახარჯე, ისე ვერაფერს მიაღწევ. რა თქმა უნდა, არავინ ითხოვს "დინამომ" გადაუხვიოს არჩეულ გზას. უბრალოდ, საჭირო იყო და არის რამდენიმე გამოცდილი ფეხბურთელის დამატება. ასე რომ ყოფილიყო, თავი შემიძლია დავდო - კახა კაჭარავას გუნდი "დუნაისკა სტრედას" ბარიერს აუცილებლად დაძლევდა.

კარგი, შეიძლება დაველოდოთ მომავალ წელს, მაგრამ რატომღაც მგონია, რომ თუ ასე გაგრძელდა, ზაფხულისა და ზამთრის სატრანსფერო პერიოდში გუნდს დატოვებენ გამორჩეული ფეხბურთელები და ვიტრიალებთ ასე ერთ წრეზე.

რატომ მოიგო ჩიხურამ?

ხანდახან, ფეხბურთში მიზეზის პოვნა მარტივია. "ჩიხურას" მაგალითი თვალწინ გვაქვს და მასზე მსჯელობა ძალიან იოლია. აქ გადამწყვეტი არ ყოფილა სისტემის ცვლილება. ჩვენ ვნახეთ და ერთხელაც დავრწმუნდით, რომ სტაბილურობას შედეგი მოაქვს.

ვნახეთ, რომ წარმატების მიღწევა შესაძლებელია იმ პირობებშიც კი, თუ საქართველოს კვალობაზე თუნდაც საშუალო კონტინგენტს წლების განმავლობაში შეინარჩუნებ. თან, გყავს კვალიფიციური მწვრთნელი, რომელსაც აქვს თავისი ხელწერა. თუნდაც ისეთი, კრიტიკოსები რომ მრავლად ჰყავს...

რევოლუციის დროა!

ქართულ საკლუბო ფეხბურთში არსებულ მძიმე მდგომარეობას გულშემატკივარი მწვავედ ეხმაურება. გული მეწვება, როცა სოციალურ ქსელებში გავრცელებულ არაერთ ფოტოს ვხედავ, სტადიონებს ტექნიკა რომ ხნავს. იმ ფოტოების წარწერის შინაარსს თავად მიხვდებით და ამაზე ახლა სიტყვას აღარ გავაგრძელებ.

ფეხბურთის განვითარების სახელმწიფო პროგრამას კი კიდევ უფრო მოუმრავლდნენ მოწინააღმდეგეები და ისინი სვამენ ერთადერთ კითხვას, რომელზე პასუხის მოძებნაც ერთობ რთული საქმეა - რაში და რატომ იხარჯება ჩვენი ფული?

ფაქტია, ასე გაგრძელება აღარ შეიძლება და ამ შემთხვევაში გადამწყვეტი სიტყვა საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციამ უნდა თქვას. ევოლუცია არ გვიშველის, ახლა რევოლუციის დროა და რა ვუყოთ, რომ რევოლუცია გვარიანად მტკივნეული პროცესია - გადატანითი მნიშვნელობით რომ ვთქვათ, ბევრი თავი გაგორდება და ბევრი სისხლი დაიღვრება, მაგრამ სხვა გამოსავალი რომ აღარ არის?!

ახლა აღარ დავწერ იმაზე, რომ ფეხბურთის ფედერაციამ უნდა გაამკაცროს კონტროლი სახელმწიფოს ფულზე. ეს ისედაც ყველამ იცის. მე ასე მგონია: ჩვენი ფეხბურთის მამებმა უნდა ჩაიდინონ რაღაც ისეთი, რაც აქამდე ჩვენში არავის გაუკეთებია.

გამოსავლად კი ეს მესახება: საქართველოს ჩემპიონატის უმაღლეს ლიგაში უნდა ითამაშონ მხოლოდ კერძო კლუბებმა. დღეს ჩვენს საკლუბო ფეხბურთში ფულის ჩადება აღარავის უნდა, მაგრამ ამ ვითარებაშიც კი მოიძებნება ათამდე კერძო ინვესტორი.

მეორე ნაბიჯი უნდა იყოს ის, რომ ამ კერძო ინვესტორმა სეზონზე კონკრეტული თანხის დახარჯვის ვალდებულება უნდა აიღოს. ჩვენ ახალ ველოსიპედს ნამდვილად არ გამოვიგონებთ. ეს მეთოდი აპრობირებულია წამყვან უცხოურ საფეხბურთო ქვეყნებში. ვინც დანაპირებს ვერ შეასრულებს, უნდა წავიდეს.

მხოლოდ ასე თუ შევძლებთ იმას, რომ ჩვენს ჩემპიონატში შეიქმნას მეტ-ნაკლები კონკურენცია. ბოლოს და ბოლოს, საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის მიერ გაკეთებულ ახალ სტადიონებს მიხედვა სჭირდება და მეტი არაა ჩემი მტერი, ამ ფორმაციის ხელმძღვანელთა უმრავლესობამ ამ სტადიონებს მიხედოს...

მომავლის თერთმეტი არა და...

გამჭრიახობა არ მეყო, ბოლომდე გამეგო, რა არის "მომავლის 11". უფრო ზუსტად, თითქმის გავიგე, მაგრამ მანამდე, იქნებ, პროფესიული ფეხბურთის ლიგა დაგვებრუნებინა ქართულ საკლუბო ფეხბურთში.

დასხდებოდნენ კერძო ინვესტორები ლიგის ხელმძღვანელობასთან ერთად და საჭირბოროტო საკითხებს განიხილავდნენ - მე შენ გეტყვი და, სათქმელ-სალაპარაკო არაფერია...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2267
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები