თავისუფალი ჭიდაობა. ასეთი იყო სეზონი

ორპოლუსიანი ნაკრები
შეუძლებელია კამათი იმაზე, რომ საქართველოს თავისუფალი სტილით მოჭიდავეთა ნაკრები ერთ-ერთი უძლიერესია მსოფლიოში. კი, ჩავარდნები მასაც აქვს, ყველა წონა არაა თანაბრად ძლიერად დაკომპლექტებული, მაგრამ ვლადიმერ ხინჩეგაშვილისა (61) და გენო პეტრიაშვილის (125) დარ ფალავანს მსოფლიოს ნებისმიერი ნაკრების მწვრთნელი ინატრებდა! კაცმა რომ თქვას, ბევრს არც სხვას დაიწუნებენ - გუნდში ხომ მსოფლიოს ჩემპიონი ზურაბ იაკობიშვილი (70), ევროპის ფინალისტები - ბექა ლომთაძე (57), ელიზბარ ოდიკაძე (97) და სხვები არიან, მაგრამ ეს დუეტი მკვეთრად გამოკვეთილი ლიდერია თავის წონაში. იმდენად მკვეთრად, რომ მსოფლიოს ჭიდაობის ფავორიტებიც შეიძლება ვუწოდოთ. საინტერესოა, რომ ორივე გორელია და ღმერთმა ნუგზარ სხირელს დიდხანს შეაძლებინოს მუშაობა, ასეთებს კიდევ აღზრდის!

თხოვნა გორელებთან
ოღონდ გორელებთან ხუმრობით ერთი თხოვნაც გვექნება: იქნებ ქომაგებიც დაგვინდონ და ამდენს ნუ გვანერვიულებენ, საჭიდაო სტილი იმგვარად შეიცვალონ, რომ შეინარჩუნონ მოპოვებული ანგარიში, ნუ გაფლანგავენ მიღწეულ უპირატესობას, თორემ ამ დაწინაურება-გათანაბრება-დაწინაურებით, ვაიდა, ერთხელაც ვინმე ქომაგი შეიწირონ. მართალია, ასეთ დრამატულად და გარდამავალი უპირატესობით მიმდინარე პაექრობებს ჩვენები უმეტესად იგებენ, მაგრამ ახლა გულშემატკივარსაც ჰკითხეთ... ადრე ამ მხრივ უფრო ხინჩეგაშვილი გვანერვიულებდა, თუმცა ის დაბრძენდა, სამაგიეროდ კი პეტრიაშვილის ჯერი დადგა... გავიხსენოთ მისი ფინალური ორთაბრძოლა მსოფლიოს ჩემპიონატის ფინალში თურქ ტაჰა აკგულისთან: ჩამორჩენა, გათანაბრება, 4 ქულით დაწინაურება და მერე ისევ გათანაბრება... მართალია, ყველაფერი ჰეფი ენდით დამთავრდა, მაგრამ აბა იკითხეთ, რა დაუჯდა ეს ტელევიზორს მიჯაჭვულ ქომაგთა არმიას... პეტრიაშვილს მსგავს ვითარებაში ხშირად უმართლებია თავი, მეგონა, დრო იწურებოდაო, რაც საკმაოდ სიმპტომური მომენტია: ის ისევე უნდა დაეჩვიოს ტაბლოს კონტროლს, როგორც თავის დროზე ილეთები შეისწავლა.

როდის "დაჭმუჭნის" მახოვს
ამ სეზონში ორივე გორელმა დიდ წარმატებას მიაღწია: ხინჩეგაშვილი კარიერაში მესამედ გახდა ევროპის ჩემპიონი, პეტრიაშვილმა კი მსოფლიოს ტრიუმფი იზეიმა პირველად. ხინჩეგაშვილს არაფერი ჰქონდა დასამტკიცებელი, გენოსთვის კი ეს მართლაც ძალიან დიდი წარმატება იყო, რადგან ფინალში ძნელ ბრძოლაში, მაგრამ მაინც დაამსხვრია მითი თურქი ტაჰას დაუმარცხებლობის შესახებ. თან დაამტკიცა, რომ მასთან შარშან ევროპის ჩემპიონატზე მოგებაც არ ყოფილა შემთხვევითი. ამ წარმატებით ის მძიმე წონის უპირველეს ფავორიტებში ჩაეწერა, თუმცა ძველ ლიდერთაგან ჯერ კიდევ ვერ მოიგო ზოგიერთის გული, ზოგს კვლავაც ეპარება ეჭვი მის შესაძლებლობებში. მაგალითად, რუსთა ყაბარდოელი მსოფლიოს სამგზის ჩემპიონი (სხვათა შორის, მან ბერძენ-რომაელებში ორჯერ მსოფლიოზე ბრინჯაოც მოიპოვა) და ოლიმპიური პრიზიორი ბილიალ მახოვი ხშირად იმეორებს, რომ პეტრიაშვილის შედეგების მიუხედავად, აკგული მიაჩნია წონის მთავარ ფავორიტად და თავის უპირველეს კონკურენტად... სავარაუდოდ, ის მანამ არ აღიარებს ჩვენებურს, ვიდრე პეტრიაშვილი რომელიმე ტურნირზე თუნუქივით არ "დაჭმუჭნის".

იაკობიშვილის გარდასახვა
ამათთან ერთად, ჩინებული სეზონი ჰქონდა ყვარლელ ზურაბ იაკობიშვილსაც (65), ვისაც წლევანდლამდე ნაკრებში მთავარ ტურნირებზე მედალი არ ჰქონდა, ახლა კი ადგა და ჯერ ევროპაზე მოიპოვა ბრინჯაო, ხოლო მსოფლიოზე პირდაპირ ოქროზე "გაისროლა"! მასზეა ნათქვამი, საჭირო დროს საჭირო ადგილზე აღმოჩნდაო: მსოფლიოზე წონის რამდენიმე ლიდერი არ ჭიდაობდა - ვინ ტრავმების, მავანი კი ზედა წონაში გადაბარგების გამო, ეს შანსი კი ყველაზე უკეთ იაკობიშვილმა გამოიყენა. ის ნელ-ნელა მიიწევდა მწვერვალისკენ და წინა სეზონებში ევროპა-მსოფლიოზე რამდენჯერმე ბრინჯაოსთვისაც კი იჭიდავა. ამდენად, ეს წარმატებაც ლოგიკურია. მით უფრო, ჭიდაობის ხარისხიც საგრძნობლად გააძლიერა. თუმცა უკვე თავადაც გადაინაცვლა ახალ წონაში, სადაც ადაპტაციას დრო დასჭირდება ანუ უახლოეს სეზონში მისი "ჩავარდნა" ნუ გაგვიკვირდება.

სასწორის პინასავით ნაკრები
სადღეისოდ გიორგი იანტბელიძის გუნდში ოლიმპიური და მსოფლიოს სამი ჩემპიონია. როგორც ზემოთ ვთქვით, ეს ნაკრები ორპოლუსიან გუნდად ჩამოყალიბდა, მწვრთნელს კი ორი "ჯოკერი" ჰყავს ხელში. თუმცა გუნდი რაღაცით მაინც "აიწონა-დაიწონას" ხალხურ თამაშს მაგონებს: ხშირად ამ ორი "პოლუსიდან" რომელიღაცას მაინც აქვს მცირე ჩავარდნა ანუ სასწორი ხან მჩატე წონებისკენ დაქაჩავს, ხანაც - მძიმესკენ. ორივე ერთად იშვიათად აღწევს სტაბილურობას, ამას უფრო ევროპის ჩემპიონატებზე თუ ახერხებენ.

რა ჯობია ლადოსთვის?
ხინჩეგაშვილი არა მარტო ამ გუნდშია გამორჩეული ათლეტი, არამედ - მსოფლიოს ჭიდაობაში. ის ძალიან ჭკვიანი და დაკვირვებული მოჭიდავეა, ვინც ბუნებას ილეთის უზადო ალღოთიც დაუჯილდოებია და შესანიშნავად გრძნობს, როდის რა გააკეთოს. თან ასეთ მაღალ დონეზე, ასეთი მაღალი მიზნებისთვის ბრძოლაში გამოცდილებაც უდიდესი დაუგროვდა და იმ ყალიბრის ფალავნად ჩამოყალიბდა, ვინც მწვრთნელის გარეშეც მოიპოვებს წარმატებებს, მაგრამ დროთა განმავლობაში ნებისმიერ მანქანას სჭირდება ხელის წაშველება და სწორედ ამით უნდა აიხსნას მისი წაფორხილება მსოფლიოს წლევანდელ ჩემპიონატზე. თუმცა არ ვამბობთ, რომ ბრინჯაოს მედალი ურიგო შედეგია - სულაც არა! თან, ჩემპიონობის შენარჩუნება ხომ უფრო ძნელია, ვიდრე - მისი მოპოვება, მაგრამ აქ ისევ გავიმეორებთ ჯერ კიდევ შარშან გამოთქმულ შიშს: ის რომ ტალანტია, არავინ კამათობს, მაგრამ ტოკიოს ოლიმპიადამდე დიდი დროა და ძნელია, მთელი ოლიმპიური ციკლი ფორმის პიკში იყო. ამის ნიშნები უკვე ჩანს: წლეულს ფავორიტმა რამდენიმე ტურნირი წააგო, წინა ორ სეზონში კი გაცილებით ძლიერად ჭიდაობდა. იქნებ, კარგიცაა, დაღმასვლის პერიოდი (ვიმეორებთ: მის შემთხვევაში ასეთი რამე საერთოდ თუ არსებობს) ახლა რომ დაეწყო - ოლიმპიადამდე ორგანიზმი დაისვენებს, სულს მოითქვამს, ახალ ძალას და ენერგიას მოიკრებს, მაგრამ, ვფიქრობთ, მას საგანგებო პროგრამით ვარჯიში უფრო წაადგება; ალბათ, ცოტა დასვენებაც აჯობებს ანუ ნუ აჭიდავებენ ყველაფერს - თუნდაც ევროპირველობები გამოტოვოს აქა-იქ, რომ ორგანიზმი მთავარ შეჯიბრებებს შეხვდეს მომზადებული, თორემ დღეს სანაკრებო დატვირთვის გარდა, კლუბებშიც ხშირად გამოდის. სხვათა შორის, იანტბელიძეც ამბობს, რომ ფალავნებს საკლუბო ტურნირებზე რაღაც შეზღუდვა მართლაც სჭირდებათ, რადგან დიდი დატვირთვა გამოუდით...
ბევრ ტურნირში გამოსვლას შევეხეთ და იმავეს ვიტყვით პეტრიაშვილზეც: არა გვგონია, ამ დონის ათლეტს ასაკობრივ შეჯიბრებებში გამოსვლამ სპორტული კუთხით, რამე არგოს. ოლიმპიადამდე ისიც საგანგებო პროგრამით უნდა მიიყვანონ, თუმცა ეს "ყველგან ჭიდაობის" პრაქტიკაც ჩვენი დუხჭირი რეალობის ბრალია: იმ ასაკობრივი ტურნირებიდან, იმ საკლჯუბოებიდან, იმ ევროპირველობებიდან ისინი პრემიებს და ხელფასებს იღებენ ანუ მთლიანად ამაზე არიან დამოკიდებული, სოციალური დაცვის სხვა მექანიზმი კი ამ ქვეყანაში, უბრალოდ, არ არსებობს. ამაზეა დამოკიდებული თავად სპორტსმენების, მწვრთნელების და თვით ფედერაციის კეთილდღეობა, მატერიალური უზრუნველყოფა. სამწუხაროდ, ჩვენთან არაა განვითარებული კლუბური სისტემა და არც მუნიციპალური დაფინანსებაა მოდაში. ამ პირობებში სპორტსმენებს სოციალური დაცვის ერთადერთ მექანიზმად ტურნირებში წარმატება და ამით მიღებული შემოსავალი რჩებათ.

იანტბელიძის ამოცანა
ახლა იანტბელიძის წინაშე კიდევ ერთი სერიოზული ამოცანა დგას: როგორმე მიაღწიოს სტაბილურობას და სხვა წონებიც დაახლოებით ამ სიმაღლემდე აიყვანოს. არადა, შემადგენლობა საკმაოდ ძლიერი ჰყავს ანუ საკადრო პრობლემა განსაკუთრებული სიმწვავით ნამდვილად არ უდგას. ამ გუნდზე საუბრისას გვერდს ვერაფრით ავუვლით იმავე იაკობიშვილს, ოდიკაძეს, ლომთაძეს, თუმცა გუნდში სხვებიც არიან დიდი ტურნირების მედალოსნები. იაკობიშვილი ამ სეზონში სპორტული ზრდის მაგალითია. მას წამალივით მოუხდა რიოს ოლიმპიადაზე იტალიელ ფრენკ ჩამიზოსთან ის სენსაციური წაგება, რომელმაც რწმენა შეჰმატა და ეს მალევე დავინახეთ მის ჭიდაობაში, წლეულს კი მსოფლიოს რანგის ფალავნად მოგვევლინა. მისი ასეთი გარდასახვა კარგი მაგალითი უნდა იყოს, უპირველესად, ოდიკაძისთვის, რომელიც "ხასიათის ფალავნად" ჩამოყალიბდა: შეუძლია მოგება წონის ყველა ლიდერთანაც (აკი დაუმარცხებელი თითქმის არავინ დარჩენია) და წაგებაც საშუალო დონის ფალავანთან. ის ნამდვილად ძლიერი ათლეტია და ბევრად მეტის მიღწევა ძალუძს; აქვს ძალიან კარგი ტექნიკური არსენალი და მის მიერ იმავე რიოს ოლიმპიადაზე ამერიკელთა მომავალ ჩემპიონ კაილ სნაიდერთან შესრულებული 4-ქულიანი კისრული ტურნირის მშვენება იყო, თუმცა აკლია ხასიათის სიმტკიცე, რიგ შემთხვევებში უჭირს კონკრეტული შეხვედრისთვის განწყობა. ზოგადად, განწყობა, შემართება და მტკიცე ხასიათი, ფსიქოლოგიური მომზადება ისევ "აქილევსის ქუსლია" არა მარტო ამ ნაკრების, არამედ მთლიანად ქართული სპორტისთვის.

1170
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები