თემურ ბენდიაშვილი: მარტო იმიტომ, რომ ქართველი ხარ, ვერავის მოუგებ!

საქართველოს ჩემპიონი თბილისის "ლოკომოტივია". წესით, წლეულს კონტინენტის ფარის გათამაშებაში, რომელიც ჩელენჯ კაპის შესარჩევი ტურნირია, სწორედ რკინიგზელებმა უნდა იასპარეზონ. თუმცა, გუნდის წინაშე ფინანსური პრობლემები გადაულახავი ბარიერივით არის აღმართული.

"ლოკომოტივის" მთავარმა მწვრთნელმა თემურ ბენდიაშვილმა ცოტა ხნის წინათ მიმართვის წერილი გაავრცელა. მას მხარი საქართველოს რაგბის კავშირმაც აუბა. მოკლედ რომ ვთქვათ, გუნდი კერძო სექტორს დახმარებას, სპონსორობას თხოვდა, თუმცა დღემდე, ვინმე, ვინც რკინიგელებს ხელს გაუმართავს, არ გამოჩენილა.

ამ პრობლემაზე სასაუბროდ თემურ ბენდიაშვილს შევხვდით. გთავაზობთ მის მონოლოგს, სადაც მეთოდურადაა მოთხრობილი იმის თაობაზე, რატომაა ქართული კლუბების მონაწილეობა აუცილებელი ამ შეჯიბრებაში.

"ქართული რაგბი დღესდეღეობთ იმ სიმაღლეზე ავიდა, რომ მეორე დონის ქვეყნებს შორის ერთ-ერთი წამყვანი ადგილი უკავია. ჩვენი კონკურენტები აქ იაპონია, ფიჯი და აშშ- ნაკრებებია. ესენი ჩვენზე წინ არიან და ჩვენთან შედარებით ბევრად სწრაფად ვითარდებიან. რა არის ამის მიზეზი? ავიღოთ იაპონია. იქ ეროვნული ჩემპიონატი უმაღლეს დონეზეა ორგანიზებული, გამართული ინფრასტრუქტურა, სისტემა. გუნდებს თავიანთი სპონსორების სახელი ქვიათ, რომელებიც ტრანსნაცინალური კომპანები არია. მაგალითად, ტოიოტა, მიცუბიში, სონი და ასე შემდეგ.

   #გვინდა ევროთასი! - ჩემპიონი დახმარებას ითხოვს, რაგბის კავშირის გამოხმაურება

სწორედ ამის შედეგია, რომ იაპონურ კლუბებში მრავლად არიან წამყვანი სარაგბო ქვეყნების ლეგიონერები, რაც, ცხადია, ადგილობრივი მორაგბეების განვითარებას ხელს უწყობს. მოკლედ, რაგბის დიდი ყურადღება ეთმობა. ამან გამოიწვია, ის რომ იაპონიის ნაკრები ბევრ მაღალი დონის ტესტმატჩებს თამაშობს. შესაბამისად, გუნდი წინ მიდის, ვითარდება. ფაქტობრივად, მსგავსი სიტუაციაა ამერიკის შეერთებულ შტატებშიც.

რა ხდება ჩვენთან. სად და როგორ უნდა განვითარდნენ ჩვენი მორაგბეები? სამწუხაროდ, საფრანგეთში მაღალი დონის გუნდებში გადასვლა სულ უფრო ძნელი ხდება და მომავალში კიდევ უფრო გართულდება. ფრანგებმა რეგულაციები შემოიღეს, რომელიც გუნდებში ლეგიონერების რაოდენობას ზღუდავს. ამ ვითარებაში უდიდეს მნიშვნელობას იძენს ადგილობრივი, ქართული კლუბების განვითარების საკითხი.

კარგია, რომ საქართველოს ნაკრებში მოთამაშე იმ მორაგბეთა რაოდენობა, რომლებიც ეროვნულ ჩემპიონატში ასპარეზობენ, იზრდება. საქართველოს ჩემპიონატი წინ მიდის, პროგრესირებს, მაგრამ სასურველია და შესაძლებელიცაა, ეს უფრო სწრაფი ტემპით რომ ხდებოდეს.
ძალიან კარგია, რომ ჩვენს მორაგბეებს მებრძოლი ხასიათი აქვთ, თავდადებით თამაშობენ, მაგრამ ეს მხოლოდ გარკვეულ ეტაპამდეა საკმარისი წარმატების მოსაღწევად. მაგალითად, მოწინავე სარაგბო ქვეყნებში მორაგბე წელიწადში 1200 საათს ვარჯიშობს, როცა საქართველოში ეს მხოლო 500 საათია. ამიტომ ჭირს მათთან კონკურენცია.

რა უნდა ვქანათ, რომ ეს გამოსწორდეს? საბედნიეროდ მოედნების პრობლემა სრულად არა, მაგრამ მაინც მოგვარებულია. თითქმის ყველა გუნდს აქვს ან უშენებენ სავარჯშო და სათამაშო მოედნებს. ანუ ვარჯიში პრობლემა თითქოს არ არსებობს, მაგრამ აქ ვაწყდებით სხვა წინააღმდეგობას. ისევ ფინანსების სიმწირეს. საფრანგეთში მორაგბე კლუბის ბაზაზე დილის ცხრა საათზე მიდის და შინ მხოლოდ ოთხ საათზე ბრუნდება. ის მთელი დღე ბაზაზე იმყოფება, ვარჯიშობს, იქვე ისევენებ, იკვებება და ასე დღენიადაგ. ამის ფუფუნება ქართულ კლუბებს არ აქვთ. ყოველივე ეს რომ განახორციელო, სათანადო ფინანსებია საჭირო. ერთი სიტყვით, ეს პრობლემა მოსაგვარებელია, თორემ მომავალში, მარტო იმიტომ რომ ქართველი ხარ, ვერავის მოუგებ.

აქ ერთი დეტალია საგულისხმო. ქართულ კლუბებში მოთამაშე მორაგბეები საკმარისი სავარჯიშო საათების კომპენსაციას ინდივიდუალურად ახდენენ. ინდივიდუალურად ემზადებიან ფიზიკურად ძალოსნობის დარბაზებში, მაგრამ ეს არ ხდება გუნდურად, სხვა მორაგბეებთან ერთად რაც, ცხადია, კარგი არ არის. მერე მთავარი ისაა, რომ შრომას, რომელსაც მორაგბე წევს წყალში არ ჩაიყაროს. მან სადმე უნდა ითამაშოს, რათა ნახოს რა შეუძლია, კიდევ რა აქვს დასახვეწი და გასაუმჯობესებელი.

სწორედ ამიტომ, კონტინენტის ფარის გათამაშებაში ჩვენი კლუბების თამაში აუცილებელია. აქ მარტო ის არ არის, რომ თბილისში ორი იტალიური და ესპანური ან პორტუგალიურ გუნდი ჩამოვა, რაც სარაგბო აჟიოტაჟს გამოიწვევს. ამასთან ერთად, ამ შეჯიბრებაში ასპარეზობა კარგია ეროვნული ნაკრების წინსვლისთვის. საქართველოში მოთამაშე მორაგბეებს საშუალება ეძლევათ საკუთარი შესაძლებლობების წარმოჩენისა.

მიმაჩნია, თუ კონტინენტის ფარი დავძლიეთ და ჩელენჯ კაპის გათამაშებაში თამაშის უფლება მოვიპოვეთ, ეს სულ სხვა საფეხურზე აიყვანს ქართულ რაგბის. "ბათუმი" შარშან ნახევარფინალამდე მივიდა და "ტიმიშოარასთან" უიმედოდ არ წაუგია. შეეძლო მოგება და ერთი ნაბიჯი დააკლდა ფინალამდე. ამით შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ ეს ტურნირი ჩვენი კლუბებისთვის არ არის დაუძლეველი ბარიერი, ჩვენ შეგვიძლია მისი მოგება.

ჩვენი რაგბი ახლა ისეთ დონეზეა მისული, რომ გაცილებით მეტი თანხებია საჭირო, ვიდრე აქამდე გვქონდა. წინააღმდეგ შემთხვევაში ვერ განვვითარდებით, წინ ვერ წავალთ. რადგან საქართველოს რაგბის კავშირს არ შეუძლია დააფინანსოს "ლოკომოტივის" ასპარეზობა კონტინენტის ფარის გათამაშებაში, მინდა მივმართო თბილისის მერიას, იქნებ გამოიძებნოს საჭირო თანხის თუნდაც ნაწილი. ასევე მივმართავ განათლების, მეცნიერების, სპორტისა და კულტურის სამინისტროს. კერძო სექტორს - ჩვენ აუცილებლად უნდა ვითამაშოთ ამ ტურნირში".

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2755
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები