ინტერვიუ ავთანდილ კენჭაძესთან: რაჭაში ისეთი დახვედრა მოგვიწყვეს, შოკიდან ვერ გამოვდიოდი

წლევანდელი საჭიდაო სეზონი ჩვენთვის ფრიად მნიშვნელოვანი ფაქტით დასრულდა: რუმინეთში ჩატარებულ 23-წლამდელთა მსოფლიოს ჩემპიონატზე თავისუფალ ჭიდაობაში ამბროლაურელმა ძმებმა - ავთანდილ (74) და ნიკა (79) კენჭაძეებმა გაიმარჯვეს.

პირველ ტოლაში დაბადებულმა ძმებმა ჭიდაობის ანბანი მეზობელი ჭრებალოს სკოლის საჭიდაო სექციაში ისწავლეს თამაზ მურუსიძესთან, მერე ერთ ხანს ქუთაისში კობა ახვლედიანთანაც ვარჯიშობდნენ, ახლა კი თბილისში ცხოვრობენ, გლდანის ოლიმპიური მზადების ცენტრში და ახლო წარსულის ცნობილ ფალავანთან, ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონთან, ოლიმპიური ვერცხლისა და ბრინჯაოს მფლობელ გიორგი გოგშელიძესთან ვარჯიშობენ.

წარმატებული მოჭიდავე ძმები მსოფლიოსთვის უცხო არაა და საქართველოშიც ბევრ ძმას უვარჯიშია ერთად ჭიდაობაზე, მაგრამ ასე დუეტში მსოფლიოს ჩემპიონები არ გამხდარან. ამიტომაცაა კენჭაძეების წარმატება გამორჩეული და ისტორიული.

მერე რა, რომ ეს ასაკობრივ ჩემპიონატში მოხდა - 23-წლიანებიდან უფროსთა შეჯიბრებამდე ხომ ნახევარი ნაბიჯიც არაა. თანაც, ამ წარმატებამდე ერთი თვით ადრე ავთომ უფროსთა მსოფლიოს ჩემპიონატის ფინალში იჭიდავა და დღეს უკვე არავის ეეჭვება, რომ ძმებს კიდევ არაერთხელ ვიხილავთ ერთად დიდი ტურნირების კვარცხლბეკზე და იქნებ ოლიმპიადაზეც კი. მით უფრო, ისინი 21-22 წლისები არიან.

დღეს გთავაზობთ ინტერვიუს უფროს ძმასთან - ავთოსთან.

- ალბათ, უფროსებში მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი 23-იანებში გამარჯვებას ნამდვილად ელოდით, მაგრამ თავიდანვე გაისიგრძეგანეთ, რომ ძმებმა ისტორიული წარმატება მოიპოვეთ?

- ჩემპიონობას მართლაც ველოდი და ამ განწყობით ვიყავი ტურნირზე წასული, მაგრამ ჩემი ძმის გაჩემპიონება უფრო დიდი შეგრძნება იყო. ცხადია - ჩემიც, მაგრამ იმ წუთებიდან ჩემი ძმის გამარჯვების სიხარული უფრო მახსოვს, ვიდრე - საკუთარი. თუმცა ის ფაქტი, რომ პირველად ჩვენ გავხდით ძმები მსოფლიოს ჩემპიონები, საქართველოში დაბრუნების შემდგ უფრო აღვიქვით ხალხის რეაქციებიდან გამომდინარე.

ჭიდაობისას ამდენს ვერ აანალიზებ, რა გააკეთე, მაგრამ როცა ბრუნდები და ხედავ ამდენი ხალხის რეაქციას, მათ დადებით განწყობას შენ მიმართ, მათ ბედნიერ სახეებს ხედავ, მაშინ ხვდები, რომ რაღაც კარგი გაქვს გაკეთებული, რამაც ხალხი გაახარა და გააბედნიერა. ეს მართლაც კარგი შეგრძნებაა.

- ყველაზე დასამახსოვრებელი დახვედრა სად მოგიწყვეს?

- რაჭაში, ჭრებალოში ჩასვლისას. აეროპორტშიც ბევრი გულშემატკივარი დაგვხვდა, მაგრამ იქ ველოდებოდი ამას, რაჭაში კი არ მოველოდი. იქაც ძალიან ბევრი ხალხი იყო შეკრებილი, რასაც დაემატა ჩვენი დეპუტატის - გოჩა ენუქიძის საჩუქარი, ბინა რომ გვაჩუქა. იმ წუთას შოკში ვიყავი, ემოციებიდან ვერ გამოვდიოდი. ამას დაემატა იმდენი ხალხის სიყვარული, ჩვენს დასახვედრად რომ იყვნენ მოსულები და ეს ემოციები ძალიან დიდ სიხარულთან იყო დაკავშირებული.

- ეს უფრო დიდი სიხარული იყო თუ - ბუქარესტში გამარჯვება?

- არა, მსოფლიოს ჩემპიონატზე გამარჯვება სულ სხვა სიხარულია. ასეთი შეგრძნება არ მქონია არასოდეს. როცა კვარცხლბეკზე ადიხარ და შენი ქვეყნის ჰიმნი გესმის, ამას არაფერი შეედრება. თან ჰიმნთან ერთად ხედავ, რომ ამდენ დროშას შორის შენი ქვეყნის დროშა ყველაზე მაღლაა, ამაზე დიდი ემოცია არ არსებობს. ამას რომ ხედავ, მაშინ ხვდები სპორტსმენი, რომ შენი შრომა დაფასდა და ამისთვის ღირდა წვალება.

- ურიგოდ არც ბუდაპეშტში გამოსულხართ უფროსთა მსოფლიოს ჩემპიონატზე - 22 წლის დებიუტანტმა ფინალი იჭიდავეთ და ფრეზე წააგეთ, მაგრამ დამრჩა შთაბეჭდილება, რუს ზაურბეკ სიდაკოვთან შეხვედრების მეტი პრაქტიკა, ცოტა მეტი სითამამე რომ გქონოდათ, დაამარცხებდით...

- სიდაკოვი ჩემთვის უცხო მეტოქე არაა. ველოდი მასთან მოგებას და ამ განწყობითაც გავედი, მაგრამ იყო პატარა ტაქტიკური შეცდომა, იყო ნერვიულობა იმაზე, რომ პირველად ვჭიდაობდი მსოფლიოს ჩემპიონატის ფინალს და ზედმეტად მოვინდომე მოსაგებად - ამ პასუხისმგებლობამ და ამ განცდამ შემბოჭა, რის გამოც ჩემი შესაძლებლობები ვერ გამოვავლინე.

23-წლიანებშიც ამიტომ გამოვარჩევ ნახევარფინალურ შეხვედრას რუსთან - სიდაკოვთან მარცხი მახსენდებოდა და ვცდილობდი, იქ დაშვებული შეცდომები არ გამემეორებინა და ჩემპიონი გავმხდარიყავი. უფროსთა მსოფლიოს ჩემპიონატი დიდი პასუხისმგებლობაა ქვეყნის, მწვრთნელების, საკუთარი თავის წინაშე და ამ ემოციებმა შემბოჭა კიდეც. უფროსებში პირველად ვჭიდაობდი მსოფლიოს ფინალს, თუმცა დავინახე ჩემი შესაძლებლობები, ვნახე, რა დონეზე ვარ და რომ ყველასთან შემიძლია მოგება. ამიტომ მომდევნო მსოფლიოს პირველობაზე სულ სხვა განწყობით გავალ.

რწმენის თვალსაზრისით, გავიზარდე ამ ფინალის შემდეგ. ახლა გაცილებით მეტი რწმენა მაქვს, ვიდრე - მაშინ. როცა იმათ უგებ, ვისაც აქამდე ეკრანიდან ხედავდი, ვინც უკვე ოლიმპიური და მსოფლიოს ჩემპიონია, რწმენა გაცილებით გემატება. მწვრთნელთან ერთად კონკრეტულ მეტოქეებზე ინდივიდუალურად ვმუშაობთ, ვარჯიშებზე გავდივართ მათ ძლიერსა თუ სუსტ მხარეებზე. ამგვარად ვემზადებით მომავალი სეზონის და ლიცენზიის ასაღებად.

- როგორც ვიცი, თურმე მშობლებს, განსაკუთრებით კი მამას თქვენს შეჯიბრებებზე დასწრება უჭირთ.

- კი, მართლაც უჭირთ დასწრება. იქნებ არაა იმდენი საშუალება, რომ უცხოეთში ყველა შეჯიბრებაზე წამოვიდნენ, მაგრამ საქართველოშიც კი ჩვენც არ გვინდა მამის დასწრება, იმდენად ემოციურია და იმდენად განიცდის ამას. როცა საჭიდაოდ შევდივართ, არ გვინდა იმაზე ფიქრი, მას ნერვიულობისგან რამე არ დაემართოს.

იმდენად ემოციური ადამიანია, ჩანაწერსაც რომ უყურებს, თუნდაც ერთი წლის წინანდელი იყოს, იმასაც კი ძალიან განიცდის. ამიტომ შეთანხმებულები ვართ, რომ ჩვენს შეჯიბრებებს არ უნდა დაესწროს.

- არადა, გარკვეული პერიოდი ძმები ერთ წონაშიც ჭიდაობდით და წარმომიდგენია, თქვენი უშუალო შეხვედრისას რა დღეში იქნებოდა.

- კი, მართლაც ძალიან ნერვიულობდა. ერთხელ 23-წლამდელებში საქართველოს ჩემპიონატის ფინალში შევხვდით ერთმანეთს და მაშინ ნიკამ დამითმო. დედა უფრო ხშირად დაგვყვებოდა საქართველოში შეჯიბრებებზე, მაგრამ იმდენად განიცდიან და ნერვიულობენ, ეს ჩვენზეც მოქმედებს. ამიტომ, ჩვენი თხოვნით, არ ესწრებიან და ტელევიზიით გვადევნებენ თვალს.

- ავთო, პირველ ნაბიჯებს როგორ გაიხსენებთ, რამ განაპირობა თქვენი არჩევანი?

- მეც და ჩემს ძმასაც ჭიდაობა, საბრძოლო სახეობები კი მოგვწონდა, მაგრამ რაჭაში სხვა არჩევანი არც იყო. ამიტომ ჩვენს სკოლაში - ჭრებალოში როცა გაიხსნა ჭიდაობის სექცია, იქ შევედით. სპორტის სხვა სახეობა არც იყო. თან ახალი იყო, გვიზიდავდა, სპორტიც მოგვწონდა და დავიწყეთ ვარჯიში. მაშინ მე მეშვიდე, ნიკა კი მეექვსე კლასში იყო. თანდათან "მოვიწამლეთ" ამ სპორტით, მერე პატარა შეჯიბრებებზე მედლებიც მოვიპოვეთ და უკვე გადავწყვიტეთ, ბოლომდე გავყოლოდით ამ სპორტს.

უკვე 6 წელიწადია, გიორგი გოგშელიძესთან ვემზადებით და თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ჩვენი სპორტული წინსვლა და განვითარება ამის შემდეგ დაიწყო. გოგშელიძე რომ არ ყოფილიყო ჩვენს სპორტულ ცხოვრებაში, ალბათ, ასეთი წარმატებები არ გვექნებოდა. ჩვენი არცერთი ტურნირი, მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონატი არ გამოუტოვებია, მუდამ ჩვენს გვერდით იყო და ყოველდღიურად, დილიდან საღამომდე ჩვენთანაა. მას მართლაც დიდი ამაგი აქვს ჩვენზე.

- როგორც ტურნირებზე ვხედავ, ის უფრო მეგობარია თქვენი, მაგრამ სავარჯიშო პროცესში როგორია?

- როცა დარბაზში შევდივართ, მართლაც მწვრთნელისა და მოსწავლის ურთიერთობა გვაქვს. მისი სიტყვა ჩვენთვის კანონია და რასაც გვავალებს, რასაც გვეუბნება, ყველაფერს თავდახრილი ვაკეთებთ. გვჯერა მისი და არ გვაქვს პროტესტის გრძნობა არც ერთ დავალებაზე - ვიცით, რომ რასაც გვავალებს, ეს ჩვენ გვჭირდება. თან დისციპლინის გარეშე შედეგი არ მოვა, დარბაზის გარეთ კი მართლაც მეგობრები ვართ.

მან კარგად იცის, როდის უნდა მოუკლოს, როდის დაგვასვენოს. შეჯიბრებების მერე გვაქვს რამდენიმე დღე იმისთვის, რომ მოვწყდეთ სპორტს, ჭიდაობას, რათა დავისვენოთ, გავისეირნოთ, ვაკეთოთ ის, რაც ჩვენი ჰობია და გვსიამოვნებს. რამდენიმე დღის შემდეგ მუდამ ახალი ენერგიით ვიწყებთ ვარჯიშს. მწვრთნელი აბალანსებს ამ ყველაფერს და არ გვქონია ის მომენტი, რომ ჭიდაობა მოგვბეზრებია, სულ მოტივირებულები ვართ სავარჯიშოდ.

- ჰობი ახსენეთ და რა გაქვთ ასეთი?

- თავისუფალ დროს ძირითადად მეგობრებთან ვატარებ, ისე კი ძალიან მიყვარს მოგზაურობა თუნდაც საქართველოში, ბუნებაში გასეირნება, რამდენიმე დღით კარავით წასვლა და დარჩენა, სადაც სულიერად ისვენებ, მაგრამ ხშირად ვერ ვახერხებ. უცხოეთში შეჯიბრებების მერე ვცდილობ, დავათვალიერო იქაურობა. თავისუფალი დრო რომ მქონდეს, აუცილებლად ვიმოგზაურებდი.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1082
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები