[ინტერვიუ] ეთერ ლიპარტელიანის დევიზი: წარმატება ერთ დღეზე მეტი არ უნდა გაგყვეს

ეთერ ლიპარტელიანმა (57) უჩვეულო წარმატებით ჩაატარა წლევანდელი სეზონი და მოიგო სამივე პირველხარისხოვანი შეჯიბრება: ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონატები 20-წლამდელთა შორის, ევროპის 23-წლამდელთა პირველობა. თან საამისოდ ორი თვეც არ დასჭირდა. ამით მან უკვე გადაწერა ისტორია - ის ქართულ ძიუდოში პირველი მსოფლიოს ჩემპიონი ქალია.

ეს ინტერვიუ ახალგაზრდების მსოფლიოს ჩემპიონატიდან დაბრუნების შემდეგ ჩავწერეთ, მას შემდეგ კი მან მორიგ დიდ წარმატებას 23-წლამდელებში მიაღწია.

- ეთერ, მსოფლიოს ჩემპიონატი მაროკოში ისე დამაჯერებლად მოიგეთ, თითქოს არც გაგჭირვებიათ. როგორ მიგაჩნიათ, რის ხარჯზე მოიპოვეთ ეს ისტორიული წარმატება?

- ამ ჩემპიონატისთვის კარგად ვიყავი მომზადებული, მწვრთნელებთან და თანაგუნდელებთან ერთად ძალიან ბევრი შრომა ჩავდე ამაში. ისინი ყველაფერში ხელს მიწყობდნენ და შედეგმაც არ დააყოვნა. ჩემი თავისაც მჯეროდა, რომ მზად ვიყავი შედეგის მოსაპოვებლად და ყველაფერი გავაკეთე ამისთვის. მართლაც თავდაუზოგავად ვშრომობდი, ყველაფერი გადადებული მქონდა ამ მიზნისთვის - გართობაც და ყველაფერი. საბედნიეროდ, დამიფასდა ეს შრომა-წვალება.

- განსაკუთრებით ძლიერად დამამთავრებელი ეტაპი ჩაატარეთ - ბოლო ორ შეხვედრაში, სადაც, წესით, ყველაზე ძლიერი მეტოქეები უნდა გყოლოდათ, კორეელს და იაპონელს საოცარი იპონებით მოუგეთ. მათ როდისმე შეხვედრილხართ?

- არა, არ მქონდა ნაჭიდავები, თუმცა კორეელი მიმი ჰუჰის ჭიდაობა კი ვიცოდი. მასთან ვაზარი დავკარგე, მაგრამ მჯეროდა, ამ სხვაობას გავაბათილებდი და მოვუგებდი, ჩემს თავში დარწმუნებული ვიყავი. მართლაც მალევე დავაგდე იპონზე. ჩატარებული შეხვედრებიდანაც ამ პაექრობას გამოვარჩევ, რადგან გდება მხოლოდ კორეელმა გამიკეთა - მანამდე არც ევროპის ჩემპიონატზე და არც მაროკოში სხვა შეხვედრებში ილეთი არ დამიკარგავს. ბუნებრივია, ყველა მეტოქე სათანადოდ უნდა შევაფასოთ, მაგრამ სხვებთან შედარებით მაინც ამ კორეელს გამოვარჩევ, როგორც ერთადერთი ილეთის ამღებს. ფინალში იაპონელ კანაკო ჰაკამატასთან თავისუფლად შევედი საჭიდაოდ, საბრძოლველად. ძალიან მინდოდა ჩემპიონობა და არ ვაპირებდი მეორე ადგილით დაკმაყოფილებას. მასთან ერთი წუთიც არ დამჭირვებია, იმასაც მალევე მოვუგე.

- ტურნირის დასრულების შემდეგ თუ მოგილოცეს მათ? საერთოდ, ქალთა ძიუდოში ხდება მსგავსი რამეები?

- არა, იქვე მივულოცეთ ერთმანეთს. მეორე დღესაც მივესალმეთ, მეტი არაფერი. როგორც გითხარით, ორივე პირველად ვნახე და კარგად არ ვიცნობდი არც ერთს.

ტატამს მიღმა ურთიერთობებს რაც შეეხება, ქალები ამ მხრივ ბიჭებისგან მაინც ცოტა განსხვავებულები არიან, თითქოს თავს იფასებენ. ბიჭებს რომ ვუყურებ, იცნობენ თუ არა ერთმანეთს, მაინც ესალმებიან, ქალები კი ტატამზე მეგობრობენ, მის მიღმა - არა. ტატამზე თუ სჭირდები სპარინგ-პარტნიორად, მაშინ კიდეც გესალმებიან, კიდეც გილოცავენ, ისე კი გვერდზე რომ ჩაგივლიან, იშვიათად თუ მოგესალმებიან. მაგალითად, კოსოვოელებს დიდად არც აძლევენ სხვებთან მისალმების უფლებას და ისინიც იშვიათად თუ დაგეკონტაქტებიან.

- როგორ მიიჩნევთ, ძიუდო რა არის თქვენთვის?

- ძიუდო ჩემთვის მთელი ცხოვრებაა და ძალიან მიყვარს. ის ყველაფერია: პროფესიაც, გატაცებაც, სიყვარულიც და ძალიან ბედნიერი ვარ, რომ სპორტის ეს სახეობა ავირჩიე. კიდევ ის მიხარია, რომ წილად მერგო, დავწერო ქართული ძიუდოს ისტორია: ახალგაზრდებში ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონი პირველი ქართველი ქალი ვარ ძიუდოში, თუმცა წინ კიდევ ბევრი ამბავია დასაწერი: უფროსებში ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონობა, ოლიმპიადა კიდევ რამდენიმე მნიშვნელოვანი ტურნირი. ძალიან მიხარია და მადლობა უფალს, რომ ამ ისტორიის დაწერის პატივი წილად ჩვენ გვერგო - მე და კიდევ რამდენიმე გოგონას.

- თუმცა ამ ისტორიამ სხვა, გოგოებისთვის დამახასიათებელი გატაცებებიც შეიწირა. ამაზე არ გწყდებათ გული?

- როცა ჩვენი თანატოლი გოგონები ერთობოდნენ, ჩვენ სულ ვვარჯიშობდით და იმის თავიც არ გვქონდა, დაბადების დღეზე ან სადმე გასართობად წავსულიყავით. ოჯახიც მენატრებოდა, ვერც ოჯახთან გავატარე დიდი დრო - 10 წლიდან თბილისში ვარ, სადაც ბიძა მზრდიდა, მან აიღო ჩემზე მეურვეობა. დედ-მამაც მენატრებოდა და და-ძმებიც. თუმცა არც გართობაზე მწყდება გული და არც სხვა არაფერზე, ყველაზე მეტად ისაა გულდასაწყვეტი, რომ ბავშვობა ჩემს ოჯახთან - მშობლებთან და დედმამიშვილებთან ვერ გავატარე. თუმცა ახლა ისინი ძალიან ბედნიერები და ძალიან ამაყები არიან ჩემით. სამწუხაროდ, ჯერ სვანეთში ჩასვლა ვერ მოვახერხე, რადგან ახლა 23-წლიანთა ევროპის ჩემპიონატზე მივდივარ. იმედია, იქიდან დაბრუნებული რამდენიმე დღით მოვახერხებ სვანეთში წასვლას, მანამ კი ჩემი ოჯახის წევრები იყვნენ ჩამოსულები აქ, მსოფლიოს ჩემპიონატიდან დაბრუნებულს აეროპორტში დამხვდნენ.

თავიდან ძალიან გამიჭირდა. 10 წლის ბავშვი ბიძასთან ვიყავი სახლში, მის გარდა არც ბიძაშვილები მყავდა და არც - არავინ. მარტო ვიყავი სახლში და მენატრებოდა ოჯახი, მშობლები, და-ძმები, ბიძაშვილები და ყოველღამე ვტიროდი ხოლმე. თან როცა დავინახავდი, სხვა მშობლები რომ ეფერებოდნენ თავიანთ შვილებს, დედაჩემი მენატრებოდა. 

თან მე რუსთავიდან დავდიოდი სავარჯიშოდ დიღმის მასივში. 12 წლის ასაკიდან მარტო დავდიოდი. 

- მშობლები იოლად დაეთანხმნენ თქვენს სურვილს, გევარჯიშათ ძიუდოში? საერთოდ, ეს ვისი იდეა იყო, როგორ მოხვდით გოგონა ამ სპორტში?

- თავიდანვე ცელქი ვიყავი და მინდოდა, რაიმე სპორტით დავკავებულიყავი. ლენტეხში ძიუდოს დარბაზი ჩემთან ახლოს იყო და იქ მივედი, თუმცა მეკლდეურობაზეც დავდიოდი და საქართველოს ჩემპიონატში მეორე ადგილზეც გავედი. იქაურ მწვრთნელსაც უნდოდა, მეკლდეურობაში დავრჩენილიყავი, მაგრამ იქ იმიტომ დავდიოდი, რომ მინდოდა, ხელები გამეძლიერებინა, რაც მერე ძიუდოში გამომადგებოდა. დედა წინააღმდეგი იყო ძიუდოზე ჩემი მისვლისა, მამა კი ყველანაირად ხელს მიწყობდა. თან, სვანი ხალხი ტრადიციულია და ამბობდნენ, რა უნდა გოგოს ჭიდაობაზეო. ახლა ყველა გახარებულია ჩემი მიღწევებით და ბევრი სიცილით იხსენებს კიდეც, როგორ გიშლიდით ძიუდოში ვარჯიშსო, მშობლებიც ბედნიერები არიან.

როგორც გითხარით, ლენტეხში დავიწყე ვარჯიში, მაგრამ მაშინ 8 წლისა ვიყავი და იმდენად სერიოზულად არ ვეკიდებოდი. 10 წლისა უკვე თბილისში წამოვედი, სადაც კახა მოცრაძესთან მომიყვანა ბიძაჩემმა. ის და გია თენაძე ერთად მუშაობდნენ, ისინი ყველანაირად ხელს მიწყობდნენ  და შვილებივით გაგვზარდეს. იმდენ დროს თავიანთ ოჯახებთან არ ატარებდნენ, რამდენსაც  ჩვენთან; ცდილობდნენ, ყველაფერი ესწავლებინათ და გამოუვიდათ კიდეც. მეც, მარიამ ჭანტურიაც, სოფიო სომხიშვილიც, მარიამ ჯანაშვილიც და კიდევ რამდენიმე მართლა მათი გაზრდილები ვართ.

- უცხოელების შეფასებები როგორია თქვენს გამოსვლებზე?

- შეფასებები ბევრია, თუმცა უცხოელები ჩვენთან იმდენად არა, უფრო მწვრთნელებთან მიდიან და იმათ ეუბნებიან. მაგალითად, ამ მსოფლიოს ჩემპიონატზე კორეელს რომ მოვუგე, რუსი კამალ ხან-მაგომედოვი მისულა მწვრთნელებთან და გაოცებულს უთქვამს, ამ ილეთს ბიჭები ვერ აკეთებენ, რა მაგარი წელი ჰქონიაო. ყველა აღნიშნავს, რომ ჩვენთან წამოვიდა ქალთა ძიუდო. თან, მწვრთნელებიც, მსაჯებიც გვაქებენ, ძალიან ზრდილობიანები არიან, იციან ტატამზე მოქცევაო. მიმაჩნია, რომ პიროვნული თვისებები უმთავრესია - ადამიანმა უნდა დაამშვენოს ტიტული და არა პირიქით, ტიტულმა ადამიანი.

- ილეთები და სტილი მართლაც გამორჩეული გაქვთ - ლამაზი, ტექნიკური, ხშირად კომბინაციური, რასაც ბიჭები ხშირად მართლაც ვერ აკეთებენ. ეს შრომით მოვიდა, ნიჭია თუ რისი დამსახურება?

- ეს ყველაფერი შრომით მოვიდა. ყოველთვის მიტაცებდა ძნელად შესასრულებელი, სახიფათო ილეთები. იყო ადვილად გასაკეთებელი ფანდებიც, მაგრამ მე მუდამ მერჩივნა, უფრო რთულები მესწავლა. კი მიჭირდა, არ იყო ადვილად შესასრულებებლი და ბევრი დროც დასჭირდა სწავლას, მაგრამ სხვა ბევრი ილეთიც ვიცი, რომლებსაც, იმედია, ნელ-ნელა გავიხსნები და თანდათან გამოვავლენ ტატამზე. ძალიან დიდხანს ვამუშავებდი მათ, მაგრამ ახლა მიხარია, რომ მათ შესწავლაში დრო ტყუილად არ დავკარგე.

ყველა წარმატება გასახარია, მაგრამ ის შეიძლება, გაგიხარდეს ერთი დღე, თუმცა მაშინვე უნდა დაივიწყო და ახალ მიღწევაზე დაიწყო ფიქრი. წარმატება არ უნდა გაგყვეს ერთი თვე - ეს ჩემი დევიზია. ახლაც მეამაყება, რომ გავხდი მსოფლიოს ჩემპიონი, მაგრამ ეს ჯერ არაფერია, ეს მხოლოდ დიდი მომავლის დასაწყისია.

347
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;