უბრალო ადამიანად დარჩა... აფხაზი მეგობარი ვიტალი დარასელიას იხსენებს [VIDEO]

ფეხბურთი არ ცნობს საზღვრებს. დღეს აფხაზეთი დროებით მოწყვეტილია დედა საქართველოს. ამის მიუხედავად, ვიტალი დარასელიას არ ივიწყებენ აფხაზეთში.

აღინიშნება მისი დაბადების დღე და სხვა თარიღები, რომელიც დიდ ფეხბურთელს უკავშირდება. რა თქმა უნდა, ფეხბურთიც არის ის მძლავრი გზა, რომელიც ჩვენი აფხაზი ძმების გულებისკენ გადის.

ახლა დეკემბერია. 1982 წლის 13 დეკემბერს უბისაში მომხდარმა ავტოავარიამ იმსხვერპლა 13 მაისის ისტორიული გოლის შემოქმედის, 25 წლის ვიტალი დარასელიას სიცოცხლე. ეს იყო სრული შოკი მთელი საქართველოსთვის.

ყველა გულშემატკივარს ჰყავს თავისი ფავორიტი ფეხბურთელი. დარასელია ყველას ფავორიტი იყო. იმიტომ, რომ ასეთი ტიპი იყო. ის ყველას აერთიანებდა...
სპუტნიკ-აბკჰაზია.რუ-მ გამოაქვეყნა ვრცელი წერილი, რომელიც ვიტალი დარასელიას ეძღვნება. მისი ავტორი გახლავთ აფხაზი ჟურნალისტი ბადრაკ ავიძბა. რა თქმა უნდა, ეს წერილი საინტერესო უნდა იყოს ქართველი მკითხველისთვისაც.

ცხადია, ჩვენი მკითხველიც მიხვდება, რომ ადგილ-ადგილ წერილს დაჰკრავს სეპარატიზმის კვალი, მაგრამ ის ეხება ქართული ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთ უდიდეს მოთამაშეს და მაინც ერთი ამოსუნთქვით იკითხება...

პირველი ნაბიჯები

...7 წლის იყო ვიტალი დარასელია, როცა ფეხბურთზე სიარული დაიწყო. ის მეცადინეობდა მშობლიურ ქალაქ ოჩამჩირეში. მასთან ერთად დადიოდა ფეხბურთზე მისი მეზობელი და თანატოლი იური ლოგუა, ვინც ამჟამად სოხუმის "დინამოს" მთავარი მწვრთნელია.

"ეს იყო ძველ, საბჭოთა დროს. თანატოლები ვართ. ვიტალის 3-4 წლიდან ვიცნობდი. ჩვენ მხოლოდ ფეხბურთი როდი გვაკავშირებდა ერთმანეთთან. ჩვენი ოჯახები ახლობლობდნენ და ჩვენც ვიცნობდით ერთმანეთს", - ჰყვება ლოგუა.

ვიტალი დარასელიას პირველი მწვრთნელი გახლდათ აფხაზეთისა და საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი ბონდო კაკუბავა.

"7-დან 17 წლამდე ვიტალი ოჩამჩირის "ამირანის" შემადგენლობაში თამაშობდა. ეს იყო ის წლები, როცა ხდებოდა ჩვენი საფეხბურთო ცხოვრების ჩამოყალიბება. ვიტალი ნამდვილი მეგობარი იყო და ის ასეთივედ დარჩა მაშინ, როცა თბილისის "დინამოში" გადავიდა. მაშინ მე სოხუმის "დინამოში" ვთამაშობდი", - იხსენებს ლოგუა და იქვე დასძენს, რომ ვიტალი მას "დინამოს" ყოველ თამაშზე თბილისში 3 ბილეთს ახვედრებდა.

"თუ შემეძლო თბილისში ჩასვლა ფეხბურთის სანახავად, მშვიდად ვიყავი, რადგან ვიტალისთან სახლში ყოველთვის იდო ჩემთვის 3 ბილეთი. ასე ვცხოვრობდით, როგორც ნამდვილი ძმები, ისე ვიყავით", - ესეც ლოგუას სიტყვებია.

ლოგუას თქმით, დარასელიას იმდენად ძლიერად უყვარდა ფეხბურთი, მთელ დროს მას უთმობდა.

"მას დილიდან საღამომდე შეეძლო მხოლოდ ფეხბურთით ეცხოვრა და თავისი მაგალითით ჩვენც გვამხნევებდა. სულ ერთად ვიყავით. მეც ძალიან მინდოდა, ფეხბურთი მეთამაშა", - ამბობს ლოგუა.

"ამირანის" გარდა, ლოგუა და დარასელია ერთად თამაშობდნენ აფხაზეთისა და საქართველოს ახალგაზრდულ ნაკრებებში. ტიტულების მოგება ვიტალიმ ჯერ კიდევ პატარა ასაკში დაიწყო. ოჩამჩირის გუნდმა მესამე ადგილი დაიკავა ლუგანსკში ჩატარებულ "ტყავის ბურთის" გათამაშებაში.

ასევე ძალიან მნიშვნელოვანი იყო სოხუმის "დინამოსა" და ერევნის "არარატის" მატჩი. მაშინ დარასელია და ლოგუა 17-17 წლისანი იყვნენ.

"მაშინ ერევნელებს ძალიან ძლიერი გუნდი ჰყავდათ. მოიგეს საბჭოთა კავშირის თასი და ჩემპიონატი. იყო ასეთი სპორტის დამსახურებული ოსტატი - გრამატიკოპულო. მან მიგვიწვია მე და ვიტალი სოხუმის "დინამოში" ერევნელებთან სათამაშოდ. მატჩი 2:2 დასრულდა. მე ის მთელი ცხოვრების განმავლობაში მემახსოვრება", - იხსენებს ლოგუა.

პირველი სეზონი დარასელიამ საქართველოს ჩემპიონატში ოჩამჩირის "ამირანის" შემადგენლობაში ჩაატარა. ეს იყო 1974 წელს, როცა მან 20 გოლი გაიტანა. შემდეგ ახალგაზრდა ფეხბურთელთა მთელი ჯგუფი თბილისში გადავიდა სათამაშოდ ნოდარ ახალკაცის ინიციატივით. ისინი 4 ჯგუფად გაყვეს და მინიტურნირი ჩაატარეს, რის შემდეგაც დარასელია თბილისის "დინამოში" ჩაირიცხა.

"თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ვიტალის მიღწევები ფეხბურთში დაკავშირებულია მის დიდ შრომისმოყვარეობასთან. ასევე, დიდი ფეხბურთი ითამაშა ახრიკ ცვეიბამ. შეიძლება, 5 პროცენტი გქონდეს ტალანტი, დანარჩენი 95 პროცენტი კი შრომისმოყვარეობაა", - მიიჩნევს ლოგუა.

"დინამოს" შემადგენლობაში დარასელიას სადებიუტო მატჩი 1975 წელს, "ფახთაქორთან" ჰქონდა. თამაში თბილისში, "ლოკომოტივის" სტადიონზე ჩაატარა და 0:0 დასრულდა.

პირველი წარმატებები დინამოში



პირველ წარმატებებს ვიტალიმ "დინამოში" 1976 წელს მიაღწია. მაშინ ის მე-6 ნომრით თამაშობდა. "დინამომ" მოიგო საბჭოთა კავშირის თასი და მოიპოვა ორი (საგაზაფხულო და საშემოდგომო ჩემპიონატი) ბრინჯაოს მედალი. შემდეგ წელს დარასელიამ უკვე ვერცხლის მედლები მოიგო, 1978 წელს კი საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი გახდა!

"ის თხემით ტერფამდე აფხაზი იყო. ის მზად იყო იმისთვისაც, სიცოცხლე დაეთმო აფხაზეთისთვის. პასპორტშიც ეროვნებად აფხაზი ეწერა. თავის დროზე, ბევრი ამბობდა - ვიტალი ქართველი იყოო, მაგრამ ეს ასე არ ყოფილა, ის აფხაზი გახლდათ", - დარწმუნებულია ლოგუა.

მისი თქმით, სოხუმის "დინამოში" ყოფნისას ვიტალიმ ოჩამჩირეში ააშენა სახლი, რათა კარიერის დასრულების შემდეგ დაბრუნებულიყო მშობლიურ ქალაქში და იქ ეცხოვრა...

ლეგენდარული გოლი

კარიერის უმთავრესი გოლი ვიტალი დარასელიამ 1981 წელს, თასების მფლობელთა თასის გათამაშების ფინალში, გერმანული "კარლ ცაისის" კარში გაიტანა.
თამაშის დასრულებამდე 3 წუთი რჩებოდა. ანგარიში 1:1 იყო. დარასელიამ დავით ყიფიანისგან მიიღო პასი მარცხენა ფლანგზე, მარჯვნივ შეიწია, ერთი მცველი მოატყუა, მერე საჯარიმოში ცრუმოძრაობით მეორე მცველი "პოდსებიათი" დასცა და მარცხენა ფეხით გაიტანა გამარჯვების გოლი.

"ალბათ, 50-ჯერ მაინც ვნახე ეს თამაში. უნდა ნახო, იქ რა ხდებოდა. ჩვენი მოედანი სავსე იყო ხალხით. მოჰქონდათ და ხსნიდნენ ღვინის კასრებს, იშლებოდა სუფრები. ყველამ აღნიშნა "დინამოს" მოგება", - ამბობს ლოგუა.

"პირველი გოლი ფინალში ვლადიმერ გუცაევმა გაიტანა, მეორე - დარასელიამ. ერთი - ოსი, მეორე - აფხაზი. მაშინ ჩვენ ერთ ქვეყანაში ვცხოვრობდით, თბილისის "დინამო" კი ყველა ჩვენგანის გუნდი იყო და ყველა ჩვენგანს უნდოდა "დინამოში" თამაში. იყო დრო, "დინამოში" ექვსი აფხაზიც კი ირიცხებოდა, ერთ-ერთ მატჩში კი მოედანზე ხუთი აფხაზი იყო", - ასრულებს ლოგუა.

თამაშის შემდეგ დარასელიას ისე შეხვდნენ, როგორც ნამდვილ გმირს. ლოგუას თქმით, მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ფეხბურთელი გახდა, დარასელია საერთოდ არ შეცვლილა.

"ის ისეთივე უბრალო ადამიანად დარჩა, როგორიც მანამდე იყო. მასში ქედმაღლობის ნატამალსაც კი ვერ იპოვიდით", - ასე იგონებს მეგობარს ლოგუა.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
3193
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;