კატასტროფის ანატომია

რამდენიმე დღის წინ "დორტმუნდის" ახალ მწვრთნელად პეტერ შტიოგერი დაინიშნა, რასაც კლუბის ფანების მკაცრად უარყოფითი რეაქცია მოჰყვა და ეს აბსოლუტურად გასაგებია.

საქმე ისაა, რომ ავსტრიელმა სპეციალისტმა კატასტროფის პირას მიიყვანა "კიოლნი", საიდანაც "დორტმუნდის" ცხელ სამწვრთნელო სავარძელში აღმოჩნდა. მისი ხელმძღვანელობით ბუნდესლიგის ერთ-ერთმა გრანდმა (თუმცა ამ სტატუსს "დორტმუნდი" ვეღარ ამართლებს) პირველივე მატჩი მოიგო - სამშაბათს სტუმრად 2:0 სძლია "მაინცს", თუმცა...

ეს აპრიორი არ ნიშნავს, რომ გუნდმა კრიზისი დაძლია და ყველა პრობლემა უკან მოიტოვა. ამისთვის მყარი საფუძველი ჯერ არ არსებობს. "დორტმუნდი" მაინც არ ჰგავს თავის თავს. ვფიქრობთ, ეს გუნდი მაინც იმსახურებს იმას, რომ მასზე ცალკე დავწეროთ და ერთგვარი ანალიზი გავაკეთოთ, თუ რატომ და როგორ მივიდა ერთ-ერთი ყველაზე თვალსასეირო ფეხბურთის მქადაგებელი გუნდი ამ კრიზისამდე...

ბოშის დანიშვნა

პეტერ შტიოგერის მოსვლამდე "დორტმუნდმა" მართლაც რომ კოშმარული სერია შემოგვთავაზა - 8 ბუნდესლიგური მატჩი გამარჯვების გარეშე. ეს ნამდვილი კატასტროფაა გერმანული გრანდისთვის. გულშემატკივრები უკვე ღიად ადანაშაულებენ კლუბის ხელმძღვანელობას და, კერძოდ, ჰანს-იოახიმ ვატცკეს იმაში, რაც უკვე მოხდა და ჯერ კიდევ ხდება.

საკმარისია, ღამით გააღვიძო "დორტმუნდის" ნებისმიერი გულშემატკივარი და გუნდზე რამე ჰკითხო, უმალ მოისმენ წყევლას, რომლის ადრესატიც გუნდის აწ უკვე ყოფილი მთავარი მწვრთნელი პეტერ ბოში იქნება.

ქომაგები ნამდვილად არ არიან დამნაშავენი იმაში, რომ ბოში არ უყვართ. და რატომ უნდა უყვარდეთ?

სამაგიეროდ, მათ დღესაც ძალიან უყვართ იურგენ კლოპი. კეთილი ტაქტიკოსი და ზუსტად ისეთი ფეხბურთის მქადაგებელი, როგორსაც ეთაყვანება "სიგნალ იდუნა პარკის" პუბლიკა. როცა ისინი ჭიქა ლუდზე შეიკრიბებიან, სწორედ კლოპს იხსენებენ...

არ ახსენებენ ბოშს - იდუმალს, საკუთარ თავში ჩაკეტილ მწვრთნელს, რომელსაც, რატომღაც, სჯერა, რომ მსოფლიოში საუკეთესოა, რომ ის არის მწვრთნელი, რომელიც მსოფლიოში ყველაზე გამორჩეულ და განსაკუთრებულ ფეხბურთს ქადაგებს და ასე შემდეგ...

დორტმუნდში არ უყვართ საკუთარ თავში ზედმეტად დარწმუნებული, ზედმეტად ამაყი ადამიანები. ეს ერთი დიდი ოჯახია. ამ ოჯახს თბილი და უშუალო ადამიანები უხდება. ასეთი იყო კლოპი. ასეთად ცდილობდა, წარმოეჩინა თავი თომას ტუხელსაც. ბოში კი სულ სხვა კაცია. ის, გუნდი და ფანები ცალკე-ცალკე დგანან.

თუნდაც, ერთი რომელიმე მატჩის მსვლელობა ავიღოთ. ბოში დგას და ხმას არ იღებს. როგორ არ უხდება ეს "დორტმუნდს", როგორ არ უხდება ეს გულშემატკივარს! როცა ტუხელი დაითხოვეს, იმ პერიოდში ბოში პირველი კანდიდატი არ ყოფილა.

პირველი იყო "გლადბახის" ყოფილი დამრიგებელი ლუსიენ ფავრი - მწვრთნელი, რომელსაც "ფეხბურთის რომანტიკოსის" მეტსახელითაც ვიცნობთ, რაინდი გასული საუკუნიდან. მას შეეძლო ღია, გახსნილი ფეხბურთით გაეხარებინა ადგილობრივი გულშემატკივარი.

ისე მოხდა, რომ "დორტმუნდმა" ძალიან გვიან მიმართა "ნიცას", სადაც ფავრს მუშაობა უკვე დაწყებული ჰქონდა. გარიგება არ შედგა და შერჩათ ბოში. რა იყო კრიტერიუმი? ალბათ, მხოლოდ ის, რომ ბოში გახლდათ იმ "აიაქსის" მთავარი მწვრთნელი, რომელიც ძალიან შემტევ, სანახაობრივ ფეხბურთს თამაშობდა. ეს გასაგებია, მაგრამ ეს იყო ჰოლანდიის ჩემპიონატში, ბუნდესლიგაში კი...

ტუხელის  დანიშვნა და  გაშვება

დადგა მომენტი, როცა იურგენ კლოპმა "დორტმუნდში" საკუთარი თავი ამოწურა. სამართლიანობა მოითხოვს, ითქვას, რომ მან გუნდი ნამდვილად ვერ დატოვა საუკეთესო მდგომარეობაში - გუნდი იმ დროისთვის მე-7 ადგილზე იყო, ფსიქოლოგიურად ერთობ არამყარ კონდიციებში.

კლუბის ხელმძღვანელობამ ალიბი ეგრევე გაიკეთა. ტუხელმა მშვენივრად იცოდა კლოპის მეთოდები და ის უნდა ყოფილიყო ამ გზის იდეალური გამგრძელებელი. "დორტმუნდის" მესვეურთა განცხადებით, ტუხელმა ძალიან კარგად იცოდა მუშაობა ახალგაზრდა ფეხბურთელებთან. მისთვის ცნობილი იყო ის მეთოდები, რომელსაც ეს ბიჭები ვარსკვლავებად უნდა ექცია...

საბოლოოდ ისე მოხდა, რომ კლუბში მუშაობის ორი წლის თავზე ტუხელს ყველასთან აერია ურთიერთობა - დაწყებული ფეხბურთელებით და დამთავრებული - ხელმძღვანელობით. საბოლოოდ, ამას ლოგიკურად მოჰყვა მისი წასვლა.

მთავარი სკაუტის დაკარგვა

რამდენიმე დღის წინ "არსენალის" საიტზე გამოჩნდა ინფორმაცია, რომ სვენ მისლინტატი ლონდონელთა რიგებში იმუშავებს. არადა, ის წლების განმავლობაში გახლდათ "დორტმუნდის" მთავარი სკაუტი და კლუბის წარმატებების ერთ-ერთი მთავარი გარანტიც.


მხოლოდ იმ ფეხბუთელების ჩამოთვლაც კი საკმარისია, რომელიც მან აღმოუჩინა დორტმუნდულ კლუბს. სწორედ მისი ძალისხმევით გაიცნო საფეხბურთო სამყარომ ილქაი გიუნდოგანი, მატს ჰუმელსი, პიერ-ემერიკ ობამეიანგი, შინჯი კაგავა, ნევენ სუბოტიჩი, რობერტ ლევანდოვსკი, მუსა დემბელე...

ალბათ, საკმარისზე მეტია. თავის დროზე, მან "დორტმუნდი" დატოვა და ეს თომას ტუხელთან კონფლიქტით ახსნა: "რომ არა ჩვენ შორის აზრთა სხვადასხვაობა, არასოდეს წავიდოდი "დორტმუნდიდან". სხვა დროსაც მქონია არაერთი შეთავაზება, მაგრამ არც კი დავფიქრებულვარ გუნდის დატოვებაზე... მაგრამ მას შემდეგ, რაც მე მთლიანად მომწყვიტეს კლუბს, მივიღე ასეთი გადაწყვეტილება", - თქვა მისლინტატმა.

ტრავმები,  ტრავმები...

ყველამ კარგად ვიცით, როდის დაიწყო სეზონი. არადა, "დორტმუნდს" ლაზარეთში უკვე იმ დროისთვის 17(!) ფეხბურთელი მკურნალობდა. დაგვეთანხმებით, ეს კატასტროფული ციფრია.

გავიხსენოთ აქვე ისიც, რომ რამდენიმე ფეხბურთელმა ტრავმა უკვე წინასასეზონო მოსამზადებელი შეკრებისას მიიღო და იმ დროიდან მოყოლებული, ისინი ვერა და ვერ ახერხებენ ოპტიმალური ფორმის აღდგენას.

რა თქმა უნდა, სრული საფუძველი გვაქვს ვივარაუდოთ, რომ სამედიცინო შტაბი ცუდად მუშაობს, მაგრამ მხოლოდ ამასაც ვერ დავაბრალებთ ყველაფერს. მაგალითად, მთელ რიგ შემთხვევებში "დორტმუნდის" ფეხბურთელები გაუმართლებლად დიდხანს იჭერენ ბურთს. ეს მათი ნებაა, მაგრამ რა ვუყოთ იმას, რომ ეს მოწინააღმდეგე გუნდის ფეხბურთელების პროვოცირებას იწვევს?

ავიღოთ თუნდაც მარკო როისი - გუნდის ლიდერი მოწინააღმდეგეთა მხრიდან განსაკუთრებული უხეშობის მსხვერპლი გახდა. როისთან ერთად, უკეთ რომ ვთქვათ, ჯანმრთელ როისთან ერთად, "დორტმუნდი" სულ სხვა გუნდია და სულ სხვა გუნდი იქნებოდა ამ სეზონშიც - ყოველ შემთხვევაში, მეორე ადგილამდე რიგით ბუნდესლიგურ კლუბებს არც მიუშვებდა...

როისთან ერთად დორტმუნდი სულ სხვა გუნდი იქნებოდა

ახლა უფრო მოლოდინის რეჟიმში არიან "დორტმუნდის" ფანები, ვიდრე - იმედის. კაცმა არ იცის, რა გამოუვა შტიოგერს...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1134
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;