კახი კახიაშვილი: ვიდრე რუსეთის დროშა არ ჩამოხსნეს, კვარცხლბეკზე ფეხი არ ავდგი

უნებურად ის ეპიზოდი მახსენდება: საქართველოს ძალოსნობის ძველ დარბაზში ინტერვიუს ასაღებად მისულს ვანო გრიქუროვი და მისი შეგირდი ღუმელზე ხელმიფიცხებული რომ დამხვდნენ. მაშინ სახელოვანმა მწვრთნელმა მითხრა - დაიმახსოვრეთ, ეს ყმაწვილი მსოფლიოს აალაპარაკებსო.

არც შემცდარა: 1992 წელს 23 წლის კახი კახიაშვილმა ბარსელონაში ბოლო ცდით ოლიმპიური ოქრო წაჰგვარა მეტოქეს, რომელიც მას ორჭიდის ჯამში 12,5 კილოგრამით უსწრებდა.

მერე?

მერე გაუსაძლისი სავარჯიშო პირობების გამო იძულებული გახდა, საბერძნეთში წასულიყო და იქაური მოქალაქეობა მიეღო.

"დღემდე ვერ მიპატიებია ჩემი თავისთვის კახის საქართველოდან წასვლა. თუმცა ისიც კარგად მესმის, აქ რომ დარჩენილიყო, სამგზის ოლიმპიური ჩემპიონი ვერ გახდებოდა", - ეს ვანო გრიქუროვის სიტყვებია.

ჩემპიონ რუსს რაღა უნდაო

"დასაჯილდოებლად გვიხმეს. კვარცხლბეკს რომ მივუახლოვდით, სირცოვმა მითხრა, თქვენები გეძახიანო. ტრიბუნიდან კახი ასათიანი ხელით რაღაცას მანიშნებდა. ჯერ ვერ მივხვდი, რას მეუბნებოდა, მერე უკან მოვიხედე და რას ვხედავ - ტაბლოზე ჩემი გვარის გასწვრივ რუსეთი ეწერა, ფლაგშტოკზე კი ორი რუსული დროშა ეკიდა. ამ დროს გამომიძახეს კიდეც. ფეხიც არ წამიდგამს, ორგანიზატორებს ვანიშნე, წარწერა და დროშა შეცვალეთ-მეთქი. ვერ გაიგეს.

წინა დღეს ჩეჩენმა იბრაგიმ სამადოვმა, რომელიც რუსეთის სახელით გამოდიოდა, მესამე ადგილი დაიკავა. ბარსელონაში გამგზავრების წინ თავის ხალხს შეჰპირებია, ჩემპიონი დაგიბრუნდებითო. პოდიუმზე რომ უხმეს, არ ავიდა, მედალი გამოართვა და იატაკზე დაანარცხა. ამ ქმედებისთვის რამდენიმე დღის შემდეგ ორწლიანი დისკვალიფიკაცია მისცეს.

ორგანიზატორებს წინა დღის ინციდენტი მონელებული არ ჰქონდათ და ახლა კახიაშვილმა გაუჩინა ახალი თავსატეხი: ის რუსი დამარცხდა და კვარცხლბეკზე რომ არ ავიდა, გასაგებია, მაგრამ ამ ოლიმპიურ ჩემპიონ რუსს რაღა უნდაო, გაიკვირვეს.

ზურგზე გაკეთებული წარწერით მივახვედრე, ტაბლო და დროშა გამოეცვალათ. მასპინძლებმაც ორივე ხარვეზი წამებში გამოასწორეს. ყველამ ერთად გავიხარეთ ამ გამარჯვებით. ცხინვალში მაშინ საომარი მდგომარეობა იყო, ამის მიუხედავად, ჩემს ქართველ, ოს და სომეხ მეზობლებს სახლში ცხვარი მოუყვანიათ და მამაჩემთან ერთად აღუნიშნავთ ჩემი ჩემპიონობა".

ჭადრაკი, ტანვარჯიში და შტანგა

"ცხინვალში დავიბადე და გავიზარდე. დედა სამედიცინო სფეროს თანამშრომელი იყო, მამა - ფიზიკა-მათემატიკის მასწავლებელი. ვანო გრიქუროვი ჩემ მეზობლად ცხოვრობდა. ფეხბურთის თამაშისას ხშირად გვაკვირდებოდა ბიჭებს. ერთ დღეს მამაჩემის თანხმობით დარბაზში წამიყვანა. 11 წლის ვიყავი, ფიზიკურად - ძალიან სუსტი, ხშირად ვცივდებოდი. თანატოლები მჯაბნიდნენ ძიძგილაობისას.

თავიდან ჭადრაკზე დავდიოდი, მერე - იქნებ მოღონიერდესო და სპორტულ ტანვარჯიშზეც მიმიყვანეს. უხეში მწვრთნელი მყავდა და მან შემაძულა სპორტის ეს სახეობა. გაჭიმვებს რომ ვერ ვაკეთებდი, ისე მიყვიროდა, ერთი სული მქონდა, მისგან თავს როდის დავიხსნიდი. მშობლების ხათრით ყველაფერს ვიტანდი.

სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ერთ დღეს ფეხი მოვიტეხე და, ცხადია, ტანვარჯიშს თავი დავანებე. 1982 წელს ტრავმა რომ მოვიშუშე, მერე იყო, გრიქუროვმა დარბაზში რომ წამიყვანა. კრივის მწვრთნელი მეგონა და მიხაროდა - ჩხუბს ვისწავლი და თავს არავის დავაჩაგვრინებ-მეთქი.

  [ოქროს ფონდი] ლეგენდების კვალდაკვალ, ძალოსანი დიტო შანიძე

სტადიონთან იყო "განთიადის" დარბაზი. კარი რომ შევაღე, თვალში ძალოსნობის ინვენტარი მომხვდა. ვიფიქრე, აქ რა მინდა-მეთქი, მაგრამ ბატონმა ვანომ ისე შემაყვარა შტანგა, რომ რამდენიმე კვირის შემდეგ დარბაზიდან გამოსვლა აღარ მინდოდა. იქიდან მოყოლებული ჩემი ცხოვრება სპორტის ამ სახეობასთანაა დაკავშირებული.

არადა, ძალოსნობაზე რომ მივედი, 40 კილოს ვიწონიდი და პირველად 22 კილო ძლივს ავწიე. ვარჯიშის დაწყების შემდეგ კი კვირაობით მეზრდებოდა კუნთები და შედეგებს ვაუმჯობესებდი. მე და ვანო ერთად ვიზრდებოდით: მე - როგორც სპორტსმენი, ის კი - როგორც მწვრთნელი. ქართველ მწვრთნელთაგან ვანოს მსგავსი შედეგი არავის მოუპოვებია. მეამაყება, რომ იგი ჩემი მწვრთნელი იყო. დღემდე ვმეგობრობთ".

ჯიუტობით დაკარგული ოქრო

"ძალოსნობაში დიდი გზა "განთიადის" პირველობით დაიწყო. მახსოვს, ქვეყნის ნაკრების უფროსმა მწვრთნელმა შოთა წერეთელმა 1983 წელს პირველი ხარისხის დიპლომითა და მედლით დამაჯილდოვა. მომდევნო წელს საქართველოს ახალგაზრდული პირველობა მოვიგე. 1985 წელს სოხუმში მოსწავლეთა რესპუბლიკურ სპარტაკიადაზე სრული ფიასკო განვიცადე - ნული შეფასება მივიღე.

ასეთი რამ სამჯერ დამემართა სპორტული კარიერის განმავლობაში: 1985 წელს სოხუმში, სამი წლის მერე მსოფლიოს პირველობაზე ათენში და 2004 წელს ისევ ელადის დედაქალაქში ოლიმპიურ თამაშებზე. სამჯერვე შეჯიბრების წინ 7-7 კილო დავიკელი...

ალბათ, უპრიანი იქნება, კარიერის გარიჟრაჟზე "ხელმოცარული" ათლეტის კოლექციას შევავლოთ თვალი (საერთაშორისო შეჯიბრებებში 1994 წლამდე საქართველოს, მერე საბერძნეთის სახელით გამოდიოდა): XXV (1992, ბარსელონა), XXVI (1996, ატლანტა) და XXVII (2000, სიდნეი) ოლიმპიური თამაშების გამარჯვებული, მსოფლიოს სამგზის ჩემპიონი (1995, 1998, 1999) და ორგზის მეორე პრიზიორია (1993, 1994), ევროპის ჩემპიონატებში ოთხჯერ (1992, 1993, 1995, 1996) მიაღწია წარმატებას, თითოჯერ მეორე (1994) და მესამე (1998) ადგილები დაიკავა; დსთ-ისა (1992) და ევროპის თანამეგობრობის სამგზის ჩემპიონმა (1995, 1996, 1998) და სსრკ თასის მფლობელმა (1991) ევროპის სუპერთასი დაისაკუთრა (1993) და მსოფლიოს სუპერთასის გათამაშებაში ორჯერ მეორე იყო (1992, 1994); მსოფლიოს რეკორდები დაამყარა ერთხელ ორჭიდში - 420 კგ (99 კგ კატეგორიაში, 1996); ორჯერ ატაცსა - 185,5 კგ (91 კგ კატეგორიაში, 1994) და 188 კგ (94 კგ კატეგორიაში, 1999) და სამჯერ აკვრაში - 227,5 კგ (91 კგ კატეგორიაში, 1995), 228,5 კგ (91 კგ კატეგორიაში, 1995) და 235 კგ (99 კგ კატეგორიაში, 1996). ჟურნალისტებმა ორჯერ საქართველოს წლის საუკეთესო სპორტსმენად (1992, 1993) აღიარეს.

... 1986 წელს საბჭოთა კავშირის ახალგაზრდულ ნაკრებთან ერთად პირველ საერთაშორისო შეჯიბრებაზე წამიყვანეს პოლონეთში - მშვიდობის თასის გათამაშებაზე. მეორე ადგილი დავიკავე - ბულგარელმა სპორტსმენმა მაჯობა. მაშინ, მოგეხსენებათ, საბჭოთა კავშირში, ოქროს გარდა, სხვა ჯილდო წარუმატებლობად მიიჩნეოდა. არადა, ფიზიკურად კარგად ვიყავი მომზადებული. ეტყობა, როგორც დებიუტანტმა, ფსიქოლოგიურ წნეხს ვერ გავუძელი.

ზურგი არ შეუქცევიათ - 1987 წელს ისევ მიხმეს ნაკრებში და გერმანიის ახალგაზრდული ტურნირი მოვიგე, აი, მომდევნო წელს კი ათენში ახალგაზრდულ მსოფლიოს ჩემპიონატზე მწვრთნელებს იმედები გავუცრუე. ატაცი მოვიგე, მაგრამ აკვრაში საწყისი წონა ვერ დავძლიე. იმ შეჯიბრების შემდეგ ძალოსანთა საბჭოთა ნაკრების მთავარმა მწვრთნელმა მედვედევმა ოლიმპიური გუნდის შეკრებაზე გამომიძახა. იშვიათად, რომ ვანო გრიქუროვისთვის არ დამეჯერებინოს.

მან მირჩია, იმ შეკრებაზე წავსულიყავი. ვიუარე - ისევ წონა მექნება დასაკლები, ესეც რომ არა, მსოფლიოს პირველობაზე ნულოვანი შეფასების მქონე ქართველს ნაკრებში არავინ დამაყენებს-მეთქი. ჩემი სიჯიუტე რომ არა, შეიძლებოდა, ყველაფერი სხვაგვარად წარმართულიყო. ჩემს წონაში (82,5 კგ) სეულის ოლიმპიადაზე ისრაელ არსამაკოვი წაიყვანეს. მან 167 კილო აიტაცა, 210 აკრა და ოლიმპიური ჩემპიონი გახდა. მე კი ვარჯიშებსა და შეჯიბრებებზე ორჭიდში 15 კილოგრამით მეტს ვაგროვებდი. შეიძლებოდა, ის ოქრო ჩემი ყოფილიყო.

18 წლის ვიყავი და არ მიდარდია.

1989 წელს 20-წლამდელებში ჯერ ევროპა მოვიგე, მერე ამერიკაში მსოფლიოს პირველობაზე სამი ოქროს მედალი მოვიპოვე, თანაც 225 კილო ავკარი და ახალგაზრდების მსოფლიოს რეკორდი დავამყარე. 1990 წელს თბილისში "მშვიდობის თასი" დავიმსახურე".

გაგრძელება ოთხშაბათს

6251
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები