ლადო ბურდული: ქვეყანა ფეხბურთით ცხოვრობს, ძველი 'მუღამები' დაბრუნდა, ხალხი სტადიონისკენ შეტრიალდა...

არ მეგულება ნაკრები, რომელსაც თბილისში გარანტირებული ექნება მოგება

საქართველოს ეროვნული ნაკრების მეტოქეები, ჩვენი პირველი გუნდის სადღეისო რაობა და ეროვნული ჩემპიონატი - ძირითადად ამ თემებზე ვესაუბრეთ ვეტერან ფეხბურთელს, ნაკრების ყოფილ წევრ ლადო ბურდულს...

წილისყრის ზოგადი შეფასება

- ჯგუფი შეიძლება ყოფილიყო გაცილებით რთულიც და შედარებით იოლიც. სხვა ჯგუფებს თუ გადავხედავთ, დავრწმუნდებით, რომ სწორედ ასეა.

ჩვენი ჯგუფი არის ძალიან დაბალანსებული ძლიერი მეტოქეებით, სხვადასხვა დროს მითამაშია შვეიცარიის, დანიის და ირლანდიის ნაკრებების წინააღმდეგაც. ჩვენ ისტორია უნდა გადავწეროთ. ეს ნამდვილად შეგვიძლია. აქვე ვიტყვი იმასაც, რომ საშინაო ასპარეზზე, სავსე ტრიბუნების წინაშე ჩვენ ნებისმიერი მოწინააღმდეგის ძლევა შეგვიძლია, თუ ჯანო ანანიძე და თორნიკე ოქრიაშვილი ოპტიმალურ ფორმაში იქნებიან, გიორგი ჩაკვეტაძესთან ერთად - მით უმეტეს. დარწმუნებული ვარ იმაშიც, რომ თბილისში სამ ქულას ხელაღებით ვერცერთი მოწინააღმდეგე ვერ დაგეგმავს.

შვეიცარია

- ძალიან კარგი და ყველა პოზიციაზე დაბალანსებული გუნდია. განსაკუთრებით რთულია შვეიცარიაში თამაში, რაც საკუთარ თავზე მაქვს გამოცდილი. ვნახე შვეიცარიისა და ბელგიის ნაკრების მატჩი, რომელშიც ჩვენმა მომავალმა მეტოქემ სასწაულად ითამაშა. ბელგიის ასეთ დღეში ჩადგება იოლი არ არის! და მაინც, ამ მეტოქესთან ბრძოლა შესაძლებელია.

დანია

- შეიძლება, დანია შვეიცარიის ნაკრებზე სულ ოდნავ სუსტი, მაგრამ მაინც ძალიან დაბალანსებული და ანგარიშგასაწევი მეტოქეა. დანიამ იცის, როგორ მიაძინოს მოწინააღმდეგე და დაელოდოს თავის შანსს. აქაც შეიძლება ჩვენთვის სასურველი შედეგის მიღწევა. კრისტიან ერიკსენზე ცალკე ვიტყვი - ის მართლაც შესანიშნავი ფეხბურთელი და გუნდის გამოკვეთილი ლიდერია. დანიელთა შემადგენლობას თუ გადავხედავთ, ვნახავთ, რომ ამ გუნდში ევროპის არაერთი წამყვანი კლუბის წევრია.

ირლანდია

- მახსოვს, ივო შუშაკის დროს რომ ვეთამაშეთ ირლანდიას გასვლაზე, ამ ნაკრებს მართლაც რომ სასწაული სტატისტიკა ჰქონდა - რამდენიმე წლის განმავლობაში საერთოდ არ აგებდა თამაშს საკუთარ მოედანზე. მე არაერთხელ მითამაშია მხურვალე ქომაგობის თანხლებით, მაგრამ რაც დუბლინში ხდება, ეს არის ნამდვილი ჯოჯოხეთი სტუმარი გუნდისთვის. ახლა ირლანდიაში თაობათა ცვლის პროცესი მიდის. ბევრი ახალი ფეხბურთელი ჰყავთ. მე ვიტყოდი, ეს ნაკრები ცოტათი სუსტია შვეიცარიასა და დანიაზე. ოღონდ, ერთია კიდევ - ირლანდიელთა სათამაშო სტილი არ იცვლება. ის დაფუძნებულია ფლანგურ ჩაწოდებებზე, სტანდარტული მდგომარეობების გამოყენებაზე და ასე შემდეგ.

გიბრალტარი

- ყველამ ვიცით, რა მოხდა ერევანში და როგორ მოიგო გიბრალტარმა. ამიტომ გასვლით შეხვედრაში მაინც ველი ბრძოლას. 11 კაცით ჩადგებიან უკან და თავიანთ შანსს დაელოდებიან. მთავარია, მალევე გავუტანოთ გოლი და მერე ყველაფერი თავის ადგილას დადგება.

ჩვენი შანსი

- იმდენად თანაბარი ჯგუფია, რომ ძალიან ბევრი ქულა დაიკარგება. გიბრალტარს თუ არ მივიღებთ მხედველობაში, გასვლაზე უეჭველი ვერავინ ვერაფერს დაგეგმავს ვერც ერთ მეტოქესთან. უკვე ვთქვი და გავიმეორებ - არ მეგულება ნაკრები, რომელსაც თბილისში გარანტირებული ექნება მოგება. საბრძოლო და საჭიდაო იქნება ყველა თამაში, მაგრამ მჯერა, ჩვენ გვაქვს შანსი, მით უმეტეს, იმ რეალობის ფონზე, რომელიც დღეს არის ქართულ ფეხბურთში და იმ ფეხბურთის ნებით, რომელსაც თამაშობს საქართველოს ნაკრები.

ბელარუსი

- ბელარუსი თამაშობს დისციპლინაზე აგებულ, კარგად ორგანიზებულ ფეხბურთს. რუსული საფეხბურთო სკოლის პროდუქტად მიმაჩნია ეს ნაკრები. რა თქმა უნდა, ჩვენ მათი ძლევა შეგვიძლია თბილისში და მერე ერთა ლიგის ფინალის მოგებაც, მაგრამ როგორღაც ისე ვარ შინაგანად განწყობილი, რომ იქნებ, აღარ გადაგვედო ბელარუსებთან მატჩამდე ევროპის ჩემპიონატზე გასვლა და თუ მთავარი შესარჩევიდან შევძელით ეს, მაშინ ყაზახეთის ნაკრებმა იფიქროს ბელარუსზე. ქვეყანა ფეხბურთით ცხოვრობს, ძველი მუღამები დაბრუნდა, ხალხი სტადიონისკენ შეტრიალდა და მჯერა, ამ ჯგუფიდანაც შეგვიძლია გასვლა. ფეხბურთი საქართველოში აღმავლობას განიცდის და ეს პროცესი უნდა გაგრძელდეს.

რაში უნდა მოვუმატოთ

- რა თქმა უნდა, უნაკლო გუნდი არ არსებობს, მაგრამ საქართველოს ნაკრების სათამაშო რგოლები რომ დაშალო, მე რაღაც ერთ კონკრეტულ და ძალიან მნიშვნელოვან ნაკლს თითქმის ვერ ვხედავ. ერთადერთი, რაშიც აშკარად გვმართებს მომატება, შეტევის დამაგვირგვინებელი ფაზაა. ყველაფერს კარგად და დროულად ვაკეთებთ, შევდივართ ბოლო ფაზაში, როცა გადამწყვეტი დარტყმა უნდა შევასრულოთ და არაერთ მომენტს ვაფუჭებთ. ამაზე აშკარად არის სამუშაო.

წინ მივდივართ

- ვერ ვიტყვი, რომ გიგანტური ნაბიჯებით, მაგრამ ეროვნული ჩემპიონატი მაინც წინ მიდის. ყველა თამაშში ბოლომდე ბრძოლაა. ერთადერთი, ფოთის "კოლხეთი" აღმოჩნდა სხვებზე შედარებით სუსტი.

წესრიგდება ინფრასტრუქტურა... აგერ, ჩემპიონი იყო უკვე "საბურთალო", თითქოს არაფერი სჭირდებოდა და როგორ იომა ქუთაისში. ყველა გუნდი იბრძვის ბოლომდე და ეს მისასალმებელია. აღარ არის პრაქტიკულად ისეთი თამაშები, სადაც ერთი გუნდი რამდენიმე თავით აღემატება მეორეს. ასე რომ, კიდევ ერთხელ უნდა ვთქვა: წინ მივდივართ!

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
879
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები