ინტერვიუ ალექსანდრე მეტრეველთან. ფული რომ მოვიგო როგორ შემოვიტანო ქვეყანაში? 50% შენ, 50 ჩვენ - ოღონდ არავინ გაგვიგოსო

- რატომ ჩოგბურთი? - ვკითხე ერთხელ ვეტერან ჩოგბურთელ ალექსანდრე მეტრეველს.

- განსაკუთრებული არაფერი ყოფილა. უფროსი ძმა ვარჯიშობდა "დინამოს" იმ კორტებზე, რომლებიც ამჟამად აღარ არსებობს. ერთ დღეს მეც თან გამიყოლა. ტრიბუნიდან ვუყურებდი მის თამაშს. მწვრთნელმა არამ ხანგულიანმა ჩემს ძმას ჰკითხა, ის პატარა ბიჭი ვინ არისო. რომ გაიგო, ვინც ვიყავი, კორტებზე მიხმო.

გული მწყდება, რომ ის სარბიელი მოშალეს. უწინ იქ კუნძული იყო და ნაგავსაყრელად იყენებდნენ. ლავრენტი ბერიას მეუღლე თამაშობდა ჩოგბურთს. ხანგულიანს მისთვის შეუჩივლია, კორტები არ გვაქვსო. იმ ქალბატონს კი ქმრისთვის უთხოვია. ორი კვირის შემდეგ თურმე ჩოგბურთელებისთვის ეს ტერიტორია გადაუციათ და კორტები მოუწყვიათ. იქ ორმოცდაათიანი წლების დასაწყისში კალათბურთის თამაშისთვისაც მიყურებია მამასთან ერთად. ერთხელ "დინამოს" და მოსკოვის ცსკა-ს მატჩს დავესწარით. ოთარ ქორქია და ნოდარ ჯორჯიკია თამაშობდნენ ჩვენს გუნდში...

94 წლის მოხუცი გივი კარტოზიას: კულა გლდანელი გამახსენე... ჩემ მაგივრად აკოცე საქართველოს მიწას, სადაც არასოდეს დამიდგამს ფეხი...

მე ჩემი გავაკეთე

წლეულს 2 ნოემბერს, სახელოვან ქართველ ჩოგბურთელს, 1973 წლის უიმბლდონის ფინალისტ ალექსანდრე მეტრეველს 75 წელი შეუსრულდება.

დაიბადა თბილისში 1944 წელს. ჩოგბურთში ვარჯიში 7 წლისამ დაიწყო. პირველ გამარჯვებას 17 წლის ასაკში მიაღწია, როდესაც საკავშირო პირველობაზე ერთეულთა თანრიგში ახალგაზრდებს შორის უძლიერესის წოდება არავის დაუთმო. უცხოეთში კი დიდი წარმატება უიმბლდონზე იგემა. იგი ერთადერთი ჩოგბურთელია ყოფილი საბჭოთა კავშირიდან, რომელმაც უიმბლდონის ტურნირის ფინალში სამჯერ ითამაშა (ერთხელ ერთეულებში, ორჯერ შერეულ თანრიგში ოლგა მოროზოვასთან ერთად). 18 წლის განმავლობაში, საბჭოთა კავშირის საუკეთესო ჩოგბურთელ ვაჟთა ათეულში შედიოდა, აქედან - 12-ჯერ პირველ ნომრად. განსაკუთრებით შთამბეჭდავია ალექსანდრე მეტრეველის წარმატებები "დევისის თასის" შეჯიბრებაში.

სასპორტო კარიერის განმავლობაში ალექსანდრე მეტრეველი 29-ჯერ გახდა ყოფილი სსრკ-ის ჩემპიონი; ერთეულთა, შერეულ და წყვილთა თანრიგში ევროპის პირველობებზე 16-ჯერ მიაღწია წარმატებას. არის აზიის ჩემპიონი, მოგებული აქვს სკანდინავიისა და შვედეთის ღია პირველობები, ასევე კენტის საგრაფოსა და ქაიროს პირველობები, ორჯერ - 1971 და 1972 წლებში ავსტრალიის ექვსივე შტატის ჩემპიონატში გაიმარჯვა და ამის გამო ამ ქვეყნის საპატიო მოქალაქის წოდება მიანიჭეს. პროფესიით ჟურნალისტი ამჟამად ტელეკომპანია ნტვ პლუსის კომენტატორია...

- ეტყობა, ჩოგბურთი თქვენი სახეობა აღმოჩნდა, რადგან წარმატებებს ადრეულ ასაკში მიაღწიეთ...

- ჭაბუკობისას თბილისის ღია პირველობა მოვიგე, ქუთაისელი და ბათუმელი ჩოგბურთელებიც მონაწილეობდნენ, - მითხრა ბატონმა ალექსანდრემ. - 14 წლისამ მოსკოვში ზამთრის საკავშირო პირველობაზე ვითამაშე 1958 წელს. ნაკრების მწვრთნელებმა შემნიშნეს, შეკრებაზე მიმიწვიეს. მერე "დინამოს" საკავშირო ჩემპიონატზე ვაჯობე ყველას და პირველი ფასიანი ჯილდოც მაშინ დავიმსახურე - მაჯის საათი ჩინური ციფერბლატით. იმ პერიოდში საბჭოთა კავშირსა და ჩინეთს შორის ურთიერთობა გამწვავდა და, ეტყობა, აზიელებმა შეკვეთილი საათების წაღება ვერ მოასწრეს. ამ ტურნირიდან საერთაშორისო სარბიელისკენ გამეხსნა გზა.

- რომელმაც უიმბლდონამდე მიგიყვანათ...

- დიახ, ახალგაზრდებში. საკავშირო შეკრებებისას უფროსები ჩვენთან თამაშს არ კადრულობდნენ, თანატოლებს კი ვუგებდი. ამიტომ გოგონებს ვირჩევდი სპარინგპარტნიორებად. განსაკუთრებით ანა დმიტრიევას დავუახლოვდი. ეს ურთიერთობა შემდეგ მეგობრობაში გადაიზარდა. უჟგოროდში საკავშირო შეკრებისას იქაურ სკოლაში დავდიოდი ვარჯიშებისგან თავისუფალ დროს, რომ სწავლაში არ ჩამოვრჩენილიყავი. პირველი საერთაშორისო ტურნირი ლენინგრადში ვითამაშე. ფინალში მე და ნუგზარ მძინარიშვილი დავუპირისპირდით ერთმანეთს.

რატომ დაარტყა მიხეილ ქორქიამ დუაით ჯონსს ოლიმპიადის ფინალში? [VIDEO]

ეს იყო ჩვენი პირველი წარმატება. ნუგზარი დიდ ჩოგბურთს ჩამოშორდა. მე კი ტურნირებზე ვიყავი ბელგიაში, ავსტრიაში, ფინალები ვითამაშე. მერე უიმბლდონის ახალგაზრდულ ტურნირზე მოვხვდი. კარგი სტარტი ავიღე. შუა კვირას დასვენების დღე იყო. ქალაქგარეთ გავედით და ევროპელები სამხრეთამერიკელ ჩოგბურთელებს შევხვდით ფეხბურთში. მატჩის დამთავრებამდე ხუთი წუთით ადრე მუხლი დავიზიანე. მეორე დღეს ტკივილგამაყუჩებლები გამიკეთეს, ისე გავედი კორტზე. ფინალამდე მაინც მივაღწიე, იქ კი ცნობილი ფეხბურთელის - სტენლი მეტიუზის შვილთან დავმარცხდი. დღეს მას ამერიკაში თავისი საჩოგბურთო აკადემია აქვს.

კონორსს სძლია, მაგრამ...

- უფროსებში როდის გადაინაცვლეთ?

- მალევე. უიმბლდონის ტურნირის შემდეგ გერმანიაში საბჭოთა კავშირის ნაკრების შემადგენლობაში დევისის თასზე სათამაშოდ წამიყვანეს. მესამე დღეს გამომიყვანეს კორტზე, როცა მატჩი წაგებული იყო - გამოცდილების მისაღებად. მაშინ ალემანებს ბევრად ძლიერი გუნდი ჰყავდათ. ორი წლის შემდეგ, როცა უკვე საკავშირო ნაკრების ძირითად შემადგენლობაში ვიყავი, ორჯერ შევხვდით გერმანელებს და ორჯერვე მოვუგეთ დიუსელდორფში. სხვათა შორის, იქ დღესაც კარგი საჩოგბურთო კლუბი აქვთ, ბოლო დროს მათი სახელით ჯერ გერმანიის ვეტერანთა, მერე ევროპის პირველობა მოვიგე.

- ეს ტიტული თქვენთვის არც ახალგაზრდობისას ყოფილა უცხო.

- როგორც ერთეულებში, ისე წყვილებშიც; ჯერ მე და ბაქოელი ლიხაჩოვი გამოვდიოდით დუეტში, მერე თეიმურაზ კაკულიასთან ერთად ვაღწევდი წარმატებებს.

- 1973 წელს უიმბლდონის ფინალი კოდეშთან დათმეთ.

- მაშინ არც მეეჭვებოდა, რომ კიდევ მომეცემოდა უიმბლდონის მოგების შანსი. იმის მიუხედავად, რომ მეოთხედფინალში კონორსს მოვუგე, გამოცდილება არ მეყო. კოდეში მიჩვეული იყო საერთაშორისო ტურნირებში ასპარეზობას. იმ ტურნირამდე ორჯერ "როლან გაროსი" მოიგო, მე კი ნახევარფინალამდე ვაღწევდი. ამის მიუხედავად, მისთვის ბევრჯერ მომიგია პრაღის, დონეცკის ტურნირებზე, იტალიის პირველობაზე. უიმბლდონის ნახევარფინალში მან ტეილორთან შეხვედრისას მატჩბოლებს დააღწია თავი, რამაც მასზე დადებითად იმოქმედა.

50 პროცენტი შენ, 50 - ჩვენო

- ლონდონურ ფინალში გასვლისთვის რამდენი გერგოთ?

- არაფერი. ჩვენ წინასწარ გვაყენებდნენ არჩევანის წინაშე - ან საპრიზო, ან სადღეღამისო თანხა. ინგლისში თუ თვე-ნახევარი მოგიწევდა ყოფნა, სადღეღამისო, შესაძლოა, მეტი ყოფილიყო. თან სასტუმროს ხარჯებს გვინაზღაურებდნენ. მახსოვს, პირველად რომ წავედი რომში საერთაშორისო ტურნირზე, ვერავინ მითხრა, საპრიზო თანხისთვის რა უნდა მექნა. საკავშირო სპორტკომიტეტის სასპორტო თამაშების განყოფილებაში ვიკითხე, ფულადი პრიზი რომ მოვიგო, სად წავიღო-მეთქი. ერთმა თანამშრომელმა, ვალენტინ სიჩმა, მითხრა, 50 პროცენტი შენ, 50 - ჩვენ, ოღონდ არავინ გაიგოსო. ასეთ გაურკვეველ სიტუაციაში გავემგზავრე იტალიაში. იქ ლირებით დამაჯილდოვეს. ამდენ ფულს როგორ გადმოვიტანდი საზღვარზე. ტურნირის დირექტორი დამეხმარა, რომ დოლარებად გადამეხურდავებინა.

- დიდი თანხა იყო?

- ორი ათასი დოლარი, მაგრამ საზღვარზე გადმოტანა ხომ გინდა. რომ დამიჭირონ, ვინ დამიჯერებს სიჩთან სიტყვიერ შეთანხმებას. საბედნიეროდ, ყველაფერი მშვიდობიანად დამთავრდა, თუმცა მოსკოვში თანხის 80 პროცენტი დამატოვებინეს და 20 პროცენტს დამაჯერეს.

- ყველაზე საოცარი პრიზი, რომელიც ოდესმე მიგიღიათ.

- ავსტრალიურ ადელაიდაში საერთაშორისო ტურნირის თასი სამჯერ მოვიგე. შეჯიბრების რეგლამენტის თანახმად, ეს ძველებური ვერცხლის ჯილდო სამუდამო მფლობელობაში გადმომცეს. თბილისურ ბინაში ქურდები გადმოძვრნენ და ის პრიზი მომპარეს.

- უიმბლდონის შემდეგ თქვენ ამერიკის ტურნირი მოიგეთ.

- ეს იყო 1974 წელს. თუმცა წასვლა არ მინდოდა, რადგან მაინც ვერაფერს გამოვიმუშავებდი. ოკეანისგაღმელები არ მომეშვნენ. იქ კი მკითხეს, რა საჩუქარი გაგიკეთოთო. თავში მაშინვე გამიელვა - "მანქანა". სიჩი ხომ ავტომობილის 80 პროცენტს დედაქალაქში ვერ დამატოვებინებდა. ასე ჩამოვიყვანე თბილისში ზღაპრული "ფორდ მუსტანგი". აი, ასე ვწვალობდი მთელი კარიერის განმავლობაში.

- უცხოეთში დარჩენა თუ შეგეძლოთ?

- თეორიულად - კი, ვინ იყო ჩემი შემკავებელი, მაგრამ მსგავსი რამ თავში არასდროს გამივლია. უსამშობლოოდ ვერ წარმომედგინა. ესეც რომ არა, თბილისში შესანიშნავად ვგრძნობდი თავს. მაშინ საქართველოში, სხვა რესპუბლიკებისგან განსხვავებით, თუნდაც შედარებითი თავისუფლების მხრივ, ბევრად უკეთესი მდგომარეობა იყო.

კამპომანესი და სტალინი

- დიდ ჩოგბურთთან განშორება გაგიჭირდათ?

- 1979 წელს ტალინში საბჭოთა კავშირის ხალხთა სპარტაკიადაზე გამოვედი. ტურნირის მსვლელობისას მე და ტარპიშევმა იურმალას მივაშურეთ და იქ დევისის თასზე შვედებს ვეთამაშეთ. ლატვიელები ჩვენს მეტოქეებს ქომაგობდნენ. მათი გულის გასახარად, ბორგთან დავმარცხდი. იქიდან ტალინში დავბრუნდი. ერთ დღეს 10 საათი გავატარე კორტებზე - 5 მატჩი გავმართე. მშიერმა ძლივს მივაღწიე სასტუმრომდე და რას ვხედავ - ჩემი ჩანთები ქუჩაში ყრია. თურმე ფინელთა ჯგუფი ჩამოსულა და ჩვენ გამოგვასახლეს. ის ღამე მეგობართან გავათიე.

წლების განმავლობაში ფეხის ტრავმა მაწუხებდა, ზოგჯერ გამაყუჩებლებით ვძლევდი ტკივილს. 1980 წელს მაინც გამოვედი საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში. სასტუმროში ადგილები არ იყო, ამიტომ კორტებთან ახლოს ვიქირავე პატარა ოთახი, თაგვი კუდს რომ ვერ მოიქნევდა, ისეთი. უპირობობის მიუხედავად, ისე მოვიგე შეჯიბრება, სეტიც არ დამითმია.
იმ გამარჯვების შემდეგ დიდ სპორტთან გამოთხოვება გადავწყვიტე. გამიძნელდა, მაგრამ ერთ დროს ხომ მაინც უნდა წავსულიყავი. მაშინ ასე ვარჩიე და არც შევმცდარვარ. მართალია, აქტიურ სპორტს ჩამოვშორდი, მაგრამ ჩოგბურთისთვის დღემდე ზურგი არ შემიქცევია.

- მერე როგორ წარიმართა თქვენი საქმიანობა?

- ხუთი წლის განმავლობაში საქართველოს სპორტკომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილედ ვმუშაობდი. სპორტის ბევრ სახეობას ვკურირებდი, მათ შორის - ჭადრაკს და ერთი საინტერესო ეპიზოდი მინდა გავიხსენო: ბორჯომში მსოფლიოს ჩემპიონობისთვის ჩიბურდანიძე და ახმილოვსკაია ხვდებოდნენ ერთმანეთს. ფიდეს მაშინდელ პრეზიდენტ კამპომანესს აეროპორტში დავხვდი. გორში რომ შევედით, ეს რა ქალაქიაო, მკითხა. პასუხი რომ მიიღო, აღფრთოვანდა: "სადაც სტალინი დაიბადა?.. მე აქედან ისე არ წავალ, რომ მისი სადღეგრძელო არ დავლიო".

რესტორან "ინტურისტში" შევედით. მოგვიტანეს მაღალი ბოკალები. "სტალინის სადღეგრძელო ამ პატარა ჭიქით დავლიო? მოიტანეთ სხვა", - გაჭირვეულდა სტუმარი. მოგვართვეს თასი. კამპომანესმა ბოლომდე გამოცალა. მეორე შევუვსეთ. მასაც გაუსინჯა ძირი. უკვე წასვლა აღარ უნდოდა. თავად იგონებდა სადღეგრძელოებს. მერე სტალინის სახლ-მუზეუმის დათვალიერება მოისურვა. ესეც შევუსრულეთ. ღვინო მოერია, ფეხზე ძლივს იდგა. რის ვაი-ვაგლახით ჩავსვით მანქანაში. ბორჯომში ციოდა, ქარი ქროდა. გაყინული ბავშვები ქუჩაში ელოდებოდნენ სტუმარს. მან კი მანქანიდან გადმოსვლა ვერ შეძლო...

- სპორტის სამინისტროში მუშაობისას თქვენ მწვრთნელად მოიწვიეთ ესტონელი თომას ლეიუსი.

- საოცარი ბედის ადამიანი: საბჭოთა კავშირის მრავალგზის ჩემპიონმა 1959 წელს საბჭოთა ჩოგბურთელთაგან პირველმა მოიგო ახალგაზრდული უიმბლდონი. კარიერის მიწურულს უამრავი უბედურება დაატყდა თავს: ჯერ იყო და გაბრაზებულმა ავტოინსპექციის თანამშრომელს მანქანის ბორბლებით ფეხზე გადაურა. მერე, მგონი, მესამე მეუღლეს ეჩხუბა და ეჭვიანობის ნიადაგზე გაგუდა. აფექტის მომენტში მკვლელობისთვის რვა წელი მიუსაჯეს, მაგრამ სამ წელიწადში გამოუშვეს. ციხეში ერთი სპორტსმენი მოამზადა, რომელმაც სასჯელის მოხდის შემდეგ ველოსპორტში საბჭოთა კავშირის ჩემპიონობა მოიპოვა.

ციხის შემდეგ ლეიუსს ესტონეთში სამუშაოზე არავინ იღებდა. საქართველოში მოვიწვიე მწვრთნელად. თელავის საჩოგბურთო ცენტრში მუშაობდა და საქართველოს ნაკრებს ხელმძღვანელობდა. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ მეოთხე მეუღლესთან ერთად სამშობლოში დაბრუნდა.

- ჟურნალისტის პროფესიასაც ხარკს უხდით.

- სპორტკომიტეტიდან წამოსვლის შემდეგ ცოტა ხანს "საქინფორმში" ვიმუშავე კორესპონდენტად. საბჭოთა კავშირის დაშლის მერე ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სხვა ქვეყნებში, ვეტერანთა ტურნირებში ვთამაშობდი და თავს ვირჩენდი. ერთ დღეს შამილ ტარპიშევმა მიხმო მოსკოვში - ჩოგბურთის მოწესრიგება მინდა და დამეხმარეო. კარგა ხანს ვიმუშავე მასთან. მოგვიანებით ნტვ-ზე, შემდეგ ნტვ-პლუსზე გადავედი კომენტატორად. ანა დმიტრიევა იყო ხელმძღვანელი და მან მიმიწვია. დღემდე ერთად ვმუშაობთ. ზოგჯერ ვეტერანთა ტურნირებშიც ვთამაშობ, ვხვდები ძველ მეგობრებს. სასიამოვნოა ასეთი ურთიერთობა - ეს ჩემთვის მატერიალურზე უფრო მეტია.
ხის ჩოგანი მოგონებად დარჩა

- მართალი გითხრათ, არ მიყვარს, როცა სპორტში ძველსა და ახალს ადარებენ ერთმანეთთან. თუმცა მაინც საინტერესო იქნება თქვენი თვალით დანახული ჩოგბურთის წარსული და აწმყო.

- გეთანხმებით. შედარება წარმოუდგენელია. ჯერ ერთი, რომ საფარი სულ სხვაა. აბა, ინვენტარი ნახეთ? ჩვენ ხის ჩოგნებით ვთამაშობდით, რომლებსაც ტარტუს და მოსკოვის ფაბრიკები ამზადებდა, წვალება იყო მათი გამოყენება, მაგრამ რა უნდა გვექნა. მერე უცხოურზე რომ გადავედით, მოსკოვის ექსპერიმენტული ქარხნის დირექტორმა გვისაყვედურა - ჩვენს ჩოგნებს რატომ უარყოფთო. ნაკრების ერთ-ერთმა წევრმა თავი ვერ შეიკავა - "მაპატიეთ, მაგრამ თქვენ უცხოური პალტო, სვიტერი და ფეხსაცმელი რატომ გაცვიათო". დავაც ამით ამოიწურა. დღეს მოწოდებული ბურთის სისწრაფე 250 კილომეტრს აღემატება. ხის ჩოგნით ასეთ სისწრაფეს ვერაფრით მიაღწევდი. ფეხსაცმელებიც და ბურთებიც განსხვავებულია. ეს ისეთივე იქნება, დღეს პაიჭაძისა და რონალდოს თამაში შევადაროთ ერთმანეთს. უწინ ორმეტრიანი კალათბურთელები ძლივს მოძრაობდნენ მოედანზე, დღეს კი დაფრინავენ. ასე რომ, ყველაფერს თავისი ეპოქა აქვს.

- თანამედროვე ჩოგბურთში ვის ქომაგობთ?

- როჯერ ფედერერს. უნიკალური მოთამაშეა, სუპერვარსკვლავი.

- ქართულ ჩოგბურთზე რას იტყვით?

- როგორც სპორტის სხვა სახეობებში, ქართულ ჩოგბურთშიც არიან ნიჭიერი ახალგაზრდები, მაგრამ მეტი თანადგომა სჭირდებათ სახელმწიფოსა თუ კერძო კომპანიებისგან. მოთამაშე შეჯიბრებებში უნდა გამოიწრთოს. ესეც არ იყოს, სარეიტინგო ქულებია მოსაგროვებელი. ჩვენებს კი უცხოურ ტურნირებში მონაწილეობა აკლიათ. ცხადია, ეს ყველაფერი ძვირია, მაგრამ - აუცილებელი. დღეს ყველაფერი მშობლების კისერზე გადადის. თანაც ყველას როდი აქვს ამის საშუალება.

- "მზიურში" აშენებული კორტები თქვენი სახელობისაა...

- ღვაწლის დაფასებისთვის დიდი მადლობელი ვარ ყველასი. ქართული ჩოგბურთისთვის დიდი საქმე გაკეთდა - 9 ღია და 2 დახურული კორტი. ჩვენს სპორტს დიდ შვებას მისცემს, რადგან წლების განმავლობაში ჩვენთან ბევრი ბაზა განადგურდა, ბევრიც გასხვისდა. დარწმუნებული ვარ, ამ კორტებზე რამდენიმე წელიწადში დიდი ჩემპიონები გაიზრდებიან.

- ბედნიერი ბრძანდებით?

- ვიწუწუნო, უსამართლობა იქნება. სპორტშიც და ცხოვრებაშიც ერთი კაცის გასაკეთებელი გავაკეთე. ყველაფერი შევასრულე, რაც მინდოდა. კარგი ოჯახი მყავს - შვილები, შვილიშვილები, ვფიქრობ, კარგი სახელიც მაქვს. ბედნიერებისთვის მეტი რა არის საჭირო? ოღონდ ეგაა, რომ ცოტა წლებს ვერ ვეგუები. ჩემი ახალგაზრდობისას რომ იტყოდნენ, ამ კაცს 60 წელი შეუსრულდაო, გულში გავიფიქრებდი, დაბერებულა-მეთქი. ვერც კი გავიგე, როგორ გაფრინდა შვიდ ათეულ წელზე მეტი. ასაკზე პირველად მაშინ ჩავფიქრდი, პენსია რომ უნდა გამეფორმებინა. მთელი წელიწადი ფეხს ვითრევდი. აბა, სინამდვილეს სად გავექცეოდი. ვთქვი. პენსია მუშაობაში ხელს არ შემიშლის-მეთქი. ასეცაა. ვცდილობ, წლებს არ დავეჩაგვრინო.

10292
მკითხველის კომენტარები / 2 /
ემიგრანტი ქართველი
0
ქურდების შესახებ მაგიზე გააქციეს სანეევი ავსტრალიაში თურმე ესეც გაუქურდავთ...მანდ რომ ვიყავი ქურდებისგან გაწამებული ვიყავი ეხლა აქ უცხოეთში ვარ იციან რომ ქართველი ვარ სულ მავიწროებენ თქვენი ქართველები ქურდობენო...რა ვქნა სად წავიდე??????????????
თენგო
0
ღმერთმა მოგცეთ ჯანმრთელობა და მხნეობა! თქვენისთანა ქართველებმა, სპორტსმენებმა, მსახიობებმა, მხატვრებმა და ა.შ. გაუთქვეს სახელი საქართველოს საერთაშორისო ასპარეზზე!
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;