დავით გობეჯიშვილი: სახლიდან დარბაზამდე 3 კილომეტრი მაინც უნდა გამევლო... წვიმა, თოვლი, შიშიც დამიძლევია [VIDEO]

პატარა სოფელია ხურუთი, სადაც მხოლოდ გობეჯიშვილები ცხოვრობენ, ჭიდაობის სიყვარულით გამოირჩეოდნენ. შაბათ-კვირა და დღესასწაულები ისე არ ჩაივლიდა, ქართულ ჭიდაობაში ორთაბრძოლები არ გაემართათ. უფროსების შემდეგ სარბიელს მოზარდები იპყრობდნენ. თანატოლებში ერთი მაღალი, გამხდარი ყმაწვილი გამოირჩეოდა – გობეჯიშვილების ჯილა უნდა გახდეო, აგულიანებდნენ.

[ლეგენდების კვალდაკვალ] ნაწილი II: როგორ ჩაუშვა ლევან თედიაშვილმა ამერიკელი პეტერსონი ღვინით სავსე აბაზანაში

ონის რაიონი განთქმულია მოჭიდავეებით. აქაურები იყვნენ მსოფლიოს ჩემპიონი გოგი სხირტლაძე, საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი გურამ გობეჯიშვილი, ახალგაზრდებში საკავშირო პირველობის გამარჯვებული იური გობეჯიშვილი, შურა მაისურაძე, შოთა დაუშვილი და სხვები.

ონელ ფალავანთა წარმატებებს ოლიმპიური გვირგვინი დაადგა თავისუფალ ჭიდაობაში სეულის თამაშების (1988) ოქროს და ბარსელონის ოლიმპიადის (1992) ვერცხლის მედალოსანმა, ორგზის მსოფლიოს ჩემპიონმა (1985, 1990) და მეორე პრიზიორმა (1986), მსოფლიოს თასის სამგზის (1986-1988) მფლობელმა, ევროპის (1985), კეთილი ნების თამაშებისა (1990) და დსთ-ის ჩემპიონმა, სსრკ ხალხთა IX სპარტაკიადისა (1986) და საკავშირო ჩემპიონატების სამგზის გამარჯვებულმა (1985, 1986, 1988), (1992), სპორტის დამსახურებული ოსტატმა, 1963 წელს დაბადებულმა ხურუთელმა დავით გობეჯიშვილმა.

- მარტო სოფლის ჭიდაობით შორს ვერ წახვიდოდი, რადგან რაიონში იშვიათად ნახავდით ბიჭს, ჭიდაობის სექციაზე არ ევლოს. – გაიხსენა ჭაბუკობის წლები ოლიმპიურმა ჩემპიონმა, - თუ სადმე დარბაზი იყო, მოჭიდავეებს ვერ იტევდა. მოსწავლეთა რაიონულ პირველობებზე თითოეულ წონაში 25-30 ბავშვი იყრიდა თავს. ახლა კი, მგონი, მთელ რაიონში თითო-ოროლა ბავშვი თუ დადის ჭიდაობაზე, რაც ფრიად სამწუხაროა. ნელ-ნელა დაიცალა იქაური სოფლები.
ტრადიციის ერგულება

- ჭიდაობისკენ, ალბათ, საგვარეულო ტრადიციებმა მიბიძგა. უფროსების შეგულიანებით, ჯერ სოფლის საჭიდაოზე ვცდიდი ძალებს, მერე ონში ჭიდაობის სექციაზე დავდიოდი, რომელსაც სახელოვანი შურა მაისურაძე ხელმძღვანელობდა. სავარჯიშო პირობები არ გვქონდა - დარბაზი პატარა იყო, ციოდა, შეშის ღუმელით ვთბებოდით, ამის მიუხედავად, 50-100 მოზარდი ხალისითა და ინტერესით სწავლობდა თითოეულ ილეთს. ჩემი სახლიდან დარბაზამდე 3 კილომეტრი მაინც უნდა გამევლო. ქალაქში ეს იოლია, მაგრამ წარმოიდგინეთ სოფელში: ხშირად უშუქობაში, წვიმასა და თოვლში მივლია, შიშიც ბევრჯერ დამიძლევია. გვიან მივხვდი, რომ ეს დამატებითი წრთობა მერე დიდ სპორტში გამომადგა.

- პირველ გამარჯვებას როდის გაუგეთ გემო?

- სკოლის პერიოდში 65 კილო თუ ვიქნებოდი. საქართველოს პირველობებზე რამდენჯერმე საპრიზო ადგილზე გავედი. 1979 წელს ქუთაისს მივაშურე და უფრო სერიოზულად დავიწყე ვარჯიში მურად დოხტურაშვილის ხელმძღვანელობით. იქ ბევრად უკეთესი პირობები გვქონდა. ორი წლის განმავლობაში ორჯერ საქართველოს პირველობები მოვიგე. დიდებშიც ვიჭიდავე და სპორტის ოსტატობას მივაღწიე, რაც მაშინ უდიდეს წარმატებად მიმაჩნდა. ერთ-ერთ შეჯიბრებაზე სახელოვანი ფალავანი, ორგზის მსოფლიოს ჩემპიონი გურამ საღარაძე გავიცანი. შემომთავაზა, მასთან მევარჯიშა. სავალდებულო სამხედრო სამსახური მიწევდა და 1981 წელს თბილისის არმიის სასპორტო კლუბში აღმოვჩნდი. დღეში ორჯერ მიდიოდი დარბაზში. ბატონი გურამი ისეთი დატვირთვებს გვაძლევდა, თავიდან გამიჭირდა, მერე შევეჩვიე. ერთ დღეს მეგობრებს ვუთხარი - თუ ასე განვაგრძე, სამ-ოთხ წელიწადში მსოფლიოს ჩემპიონი გავხდები-მეთქი და, მართლაც, ერთი დღე არ გადამიცილებია. რადგან მიზანი დავისახე, მონდომებითაც ვვარჯიშობდ, რეჟიმი არასდროს დამირღვევია, დღითი დღე ვგრძნობდი, როგორ მეზრდებოდა კუნთები. სამ თვეში 90 კილომდე მოვიმატე. თბილისში ორწლიანი წვრთნის შემდეგ საქართველოში თითქმის ყველა შეჯიბრებას ვიგებდი ახალგაზრდებში.
გზა დიდი სარბიელისკენ

- მაგრამ 1983 წლის საბჭოთა კავშირის ხალხთა სპარტაკიადისთვის საქართველოს გუნდში მაინც ვერ მოხვდით...

- სამაგიეროდ, სპარტაკიადის პარალელურად გამართულ საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში ვიასპარეზე. ცნობილ ფალავნებს ვძლიე - მათ შორის ევროპისა და საბჭოთა კავშირის ჩემპიონს, მსოფლიოს თასის მფლობელ ვლადიმირ პარშუკოვს, რომელსაც სამგზის ოლიმპიური ჩემპიონის - ალექსანდრ მედვედის მემკვიდრედ მიიჩნევდნენ, ასევე, დავამარცხე საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი კოლია სკრიპკინი და მესამე ადგილი დავიკავე - ერთადერთი შეხვედრა ქულით დავთმე ვიქტორ ზანგიევთან. მაშინ 103 კილო ვიყავი და მძიმე წონაში ვიჭიდავე. საბჭოთა ნაკრების უფროსმა მწვრთნელმა ივან იარიგინმა დამადგა თვალი. თბილისში დაბრუნებულმა დეპეშა მივიღე - ალი ალიევის ტურნირზე მიმიწვიეს პერსონალურად. იქ ყველა მეტოქეს ვაჯობე, ფინალში ზანგიევთან რევანში ავიღე. ამის შემდეგ საბჭოთა კავშირის ნაკრების კარიც გამეხსნა.

- ჰო, მაგრამ საკავშირო ნაკრებში ადგილის დასაბევებლად სულ მცირე თბილისის საერთაშორისო ტურნირის მოგება მაინც ხომ იყო აუცილებელი?

- 1984 წელს სწორედ ჩვენს სპორტის სასახლში ვიჭიდავე და მესამე ადგილი დავიკავე: ნახევარფინალში ბელარუსის სახელით მოასპარეზე მალხაზ მერმანიშვილთან დავმარცხდი. ძლიერი, გამოცდილი მოჭიდავე იყო და ტაქტიკით მაჯობა. საპრიზო ადგილი იმის შანსს მაძლევდა, რომ ნაკრებში მოსახვედრად მებრძოლა. საკავშირო შეკრებაზეც გამომიძახეს. მერე კრასნოიარსკში საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი გაიმართა. სამწუხაროდ, ისევ მერმანიშვილთან წავაგე და სამეულში ვერ მოვხვდი.

- ჭიდაობაზე გული ხომ არ აგიცრუვდათ?

- პირიქით, ბატონ გურამთან ერთად უფრო მაღალი მიზნები დავისახე. შანსიც მომეცა: იმავე წელს ალმათიში საბჭოთა კავშირის გუნდური თასი გათამაშდა. 1983 წლის საკავშირო სპარტაკიადაზე ჩვენგან მძიმე წონაში ჯიმი ტარიელაძემ იჭიდავა, სახელოვან ფალავნებს მოუგო, მათ შორის - სოსლან ანდიევს. 1984 წლის თბილისის ტურნირზე ის სამეულში ვერ მოხვდა, ამიტომ ყაზახეთის მაშინდელ დედაქალაქში წასასვლელად რამდენჯერმე საკონტროლო შეხვედრა დაგვინიშნეს. ვაჯობე და საკავშირო თასზეც მე ვიჭიდავე, საქართველოს ნაკრებმა მეორე ადგილი დაიკავა, მე კი ყველა შეხვედრა მოვიგე, მათ შორის - ოთხგზის მსოფლიოს ჩემპიონ ხასიმიკოვსა და ზანგიევთან.

- და მაინც, დიდ სპორტში თქვენი აღზევება 1985 წლიდან იწყება.

- თბილისის საერთაშორისო ტურნირამდე საბჭოთა კავშირში ამერიკელი მოჭიდავეები ჩამოვიდნენ და საკავშირო ნაკრებთან ამხანაგური შეხვედრები გამართეს. ოკეანისგაღმელთა შემადგენლობაში ლოს ანჯელესის ოლიმპიური თამაშების გამარჯვებული ბრიუს ბაუმგარტნერი გამოდიოდა. ერევანში შევხვდით პირველად ერთმანეთს. ვძლიე. ამერიკელის ეს მარცხი შემთხვევითობას მიაწერეს. თბილისის ტურნირზე ბაუმგარტნერმა მომიგო.
ციმბირული იდილია

- და ნაკრებში მოხვედრა სათუო გახდა?

- ბულგარეთში ტარდებოდა კოლევის სახელობის საერთაშორისო ტურნირი, რომელსაც "საჯარიმო შეჯიბრებას" ეძახდნენ. იშვიათად, რომ იქ საბჭოთა მოჭიდავეს გაემარჯვა. ნაკრების მწვრთნელებმა იმ ტურნირზე გამიშვეს. ფინალამდე ყველას იოლად ვძლიე. გადამწყვეტ პაექრობაში მასპინძელ ათანას ათანასოვს 9:0-ს ვუგებდი, მეორე გაფრთხილება რომ მომცეს. გაბრაზებულმა ხელში ავიტაცე ბულგარელი და ბეჭებზე დავდე. სუფთა გამარჯვება რომ არა, მსაჯები მესამე გაფრთხილებას მომცემდნენ და შეჯიბრებიდან მომხსნიდნენ.

ტურნირის მოგების მიუხედავად, ჩემსა და მალხაზ მერმანიშვილს შორის უნდა გარკვეულიყო, ვინ წავიდოდა ევროპის ჩემპიონატზე. მინსკის ოლიმპიურ ბაზაზე გაიმართა ჩვენი დუელი. მართალია, მალხაზს ადგილობრივები ქომაგობდნენ, მაგრამ მაინც მოვუგე და ევროპის ჩემპიონატზეც წამიყვანეს ლაიფციგში. ისე გავხდი კონტინენტის ჩემპიონი, რომ ქულაც არ დამიკარგავს. მსოფლიოზე წასასვლელად მთავარი მაინც საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში გამარჯვება იყო. შეჯიბრებას იაკუტსკმა უმასპინძლა მაისის მიწურულს. აუტანელი კლიმატური პირობები დაგვხვდა. ორთაბრძოლები სტადიონზე გაიმართა. ასპარეზობის დღეს ყინავდა. მახსოვს, აეროპორტიდან თვითმფრინავის ძრავების გასათბობი ტურბოები მოიტანეს.

ლერი ხაბელოვი: ფლაგშტოკზე რუსეთის დროშაა, თუ არ შეცვლით კვარცხლბეკზე არ ავალ! [VIDEO]

ექვსი შეხვედრა მოვიგე. ფინალში მალხაზ მერმანიშვილი დავამარცხე. ტრავმა მქონდა, მაგრამ როგორ გავამხელდი. დღეს რომ სპორტსმენები ათას რამეს იმიზეზებენ - აუ, წელი მტკივა, ფეხი გადამიბრუნდა, კოღოს ნაკბენი გამიმიზეზდაო, მაშინ ასეთ რამეს ვინ გაპატიებდა. უდიდესი კონკურენცია იყო. თითოეულ წონაში 5-6 უძლერესი ფალავანი გამოდიოდა, ნებისმიერი შეჯიბრების მოგება რომ შეეძლო. ერთხელ ფეხი თუ დაგიცდებოდა, ნაკრებში ადგილის ხელახლა დაბევება ძალიან ძნელი იყო. საბჭოთა კავშირის ჩემპიონობით ნაკრებში დავიმკვიდრე ადგილი. პირველი საწვრთნელი შეკრება ვლადივოსტოკში ჩაგვიტარეს.

- ჩემპიონატი - იაკუტსკში, შეკრება - ვლადივოსტოკში. რას გერჩოდნენ?

- 1988 წლის ოლიმპიური თამაშები სეულში უნდა გამართულიყო და სპორტსმენებს შორეული აღმოსავლეთის კლიმატს აჩვევდნენ. მსოფლიოს ჩემპიონატს უნგრეთმა უმასპინძლა. მძიმე წონაში გამოდიოდნენ ოლიმპიური ჩემპიონი ბაუმგარტნერი, ევროპის ორგზის ჩემპიონი უნგრელი ბალა, გერმანელი შრიოდერი, მოსკოვის ოლიმპიადისა და მსოფლიოს ჩემპიონატის პოლონელი ფინალისტი სანდორსკი, ერთი ირანელი ფალავანი. მეორე ჯგუფში შრიოდერსა და ბაუმგარტნერთან მოვხვდი. მეორე წრის ორთაბრძოლა ამერიკელთან 9:3 მოვიგე. მერე შრიოდერს ვძლიე, ფინალში ბალას წუთსა და ოც წამში სუფთად ვაჯობე და მსოფლიოს ჩემპიონი გავხდი. საქართველოში იმ წელიწადს წლის საუკეთესო სპორტსმენად დამასახელეს.
სამართალს მთავრობაც ითხოვდა

-ასეთი წარმატების შემდეგ საბჭოთა ნაკრებში ადგილის დამკვიდრება რატომ გახდა პრობლემა?

-1986 წელს თბილისის ტურნირი იოლად გავიარე - ფინალში მალხაზ მერმანიშვილი დავამარცხე, მაგრამ ამერიკაში მსოფლიოს თასზე გადამწყვეტი პაექრობა ბაუმგარტნერთან დავთმე. აქედან დაიწყო პრობლემები. მართალია, საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში წარმატებას მივაღწიე, მაგრამ მსოფლიოს ჩემპიონატზე არბიტრთა არაობიექტურობით ისევ ბაუმგარტნერთან დავმარცხდი და ერთი წელიწადი ნაკრებს ჩამომაშორეს - 1987 წელს ვერც მსოფლიოზე მოვხვდი და ვერც ევროპაზე. კონტინენტის პირველობა იმ წელიწადს ზაზა თურმანიძემ მოიგო.

ოლიმპიური თამაშები ახლოვდებოდა. დადგა საკითხი - ვინ წავიდოდა სეულში. უპირატესობას 1987 წლის მსოფლიოს ჩემპიონ ასლან ხადარცევს აძლევდნენ. 1988 წლის თბილისის საერთაშორისო ტურნირს, სადაც პირველი ადგილი დავიკავე, მან თავი აარიდა. მერე მე მსოფლიოს თასზე გამიშვეს ამერიკაში, ევროპის ჩემპიონატზე ხადარცევმა იჭიდავა. ორივემ გავიმარჯვეთ, თან ბაუმგარტნერს ვაჯობე. ჩვენს შორის უძლიერესი საკავშირო ჩემპიონატს უნდა დაესახელებინა.
გადამწყვეტ შეჯიბრებას კრასნოიარსკმა უმასპინძლა. მე და ასლანი სხვადასხვა ჯგუფში მოვხვდით. აწონვიდან ერთი საათის შემდეგ იგი გაურკვეველი მიზეზებით ასპარეზობიდან მოეხსნა. მე ყველა მეტოქეს ვძლიე, მათ შორის ფინალში - ზაზა თურმანიძეს. გამარჯვების მიუხედავად, ნაკრებში ვერ ვხვდებოდი და ოლიმპიადის მიღმა ვრჩებოდი.

სამართლიანობის აღსადგენად საქართველოს მთავრობის ჩარევა გახდა აუცილებელი: ქვეყნის პირველმა პირმა ჯუმბერ პატიაშვილმა, საქართველოს გენერალურმა პროკურორმა ვახტანგ რაზმაძემ, სპორტკომიტეტის თავმჯდომარე ნუგზარ ენდელაძემ, "დინამოს" საბჭოს თავმჯდომარე ჯიმი მიქელაძემ, თბილისის სპორტკომიტეტის ხელმძღვანელმა ლევან თედიაშვილმა ყველაფერი გააკეთეს საიმისოდ, რომ საკონტროლო შეხვედრა დაენიშნათ. კისლოვოდსკში ექვსის ნაცვლად 31 წუთი ვიჭიდავეთ მე და ხადარცევმა. მისი რა ბრალი იყო, ოხჯერ მსაჯებმა ქულა არ ჩამითვალეს, ხალიჩის მიტოვებაც მინდოდა, მაგრამ საქართველოს დელეგაციის წევრებმა არ მომცეს ამის საშუალება. 31-ე წუთზე, როგორ იქნა, ქულას "თვალი მოჰკრა" არბიტრმა და სეულშიც მე წამიყვანეს. იქ წაგების უფლება არ მქონდა. მართლაც, ფინალამდე ყველა შეხვედრა ერთი ამოსუნთქვით გავიარე. საკმაოდ ბევრი ქულა ავიღე, რაც მძიმე წონაში იშვიათია. ფინალში უფრო ფრთხილად ვიჭიდავე - 3:1 მოვუგე ბაუმგარტნერს და ოლიმპიური ჩემპიონი გავხდი.

მსაჯმა ერთი ხელი რომ ამიწია, მეორეთი ტრიბუნაზე მსხდომ ნუგზარ ენდელაძეს, ფიზკულტურის ინსტიტუტის მაშინდელ რექტორ ომარ გოგიაშვილსა და გაზეთ "ლელოს" რედაქტორ თენგიზ გაჩეჩილაძეს მივესალმე, რომლებიც აქტიურად მქომაგობდნენ.

მოლანდებული ოქრო
- ერთი ეპიზოდიც მინდა გიამბოთ: ასპარეზობის პირველ დღეს ყველა შეხვედრა მოვიგე და ნახევარფინალში გავედი. ეს ორთაბრძოლა მეორე დილით უნდა გამართულიყო. ჩვეულებრივ ადრე დავწექი. ძილ-ბურანში ცხვირწინ ოქროს მედალი მომელანდა. ვცდილობ, ხელი შევავლო, მედალი მშორდება. თვალი გავახილე და რას ვხედავ – სასთუმალთან ჩემი მეგობარი მოფარიკავე ვლადიმერ აფციაური დგას და ოქროს მედალს მიტრიალებს. თურმე წინა საღამოს მოუპოვებია ჩემპიონობა. რადგან ფინალები გვქონდა საჭიდაო, მე და ლერი ხაბელოვი აღარ გავუღვიძებივართ, მეორე დილით შემოვიდა ოთახში და ხალიჩისკენ ოქროს მედლით დამილოცა გზა.

- ოლიმპიადის შემდეგ როგორ წარიმართა თქვენი კარიერა?

- 1989 წელი ჩემთვის მაინცდამაინც გამორჩეული არ ყოფილა. რამდენიმე ტურნირზე გავიმარჯვე, საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატზე მე და ხადარცევმა ფრედ დავამთავრეთ შეხვედრა და ორივეს ვერცხლის მედალი მოგვცეს. მსოფლიოზე ასლანი წაიყვანეს, მან კი ბაუმგარტნერთან წააგო.

1990 წელს თბილისის ტურნირი მოვიგე. საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატზე მხოლოდ ბრინჯაო მერგო, ჩემპიონობა ზაზა თურმანიძემ მოიპოვა. სამაგიეროდ, სიეტლში კეთილი ნების თამაშებზე ყველას ვაჯობე - გადამწყვეტ პაექრობაში ისევ ბაუმგარტნერს ვძლიე. ამის მიუხედავად, იაპონიაში მსოფლიოს ჩემპიონატზე სამგზის ოლიმპიური ჩემპიონის - ალექსანდრ მედვედის შვილის წაყვანა უნდოდათ, მაგრამ კისლოვოდსკში შეკრებისას რამდენჯერმე ვაჯობე და უფროსმა მწვრთნელმა იარიგინმა ნაკრებში ადგილი მე მანდო. არც დამიღალატებია – ბაუმგარტნერის ჩათვლით ყველა დავამარცხე და მეორედ გავხდი მსოფლიოს ჩემპიონი. საქართველოშიც წლის საუკეთესო სპორტსმენად მეორედ დამასახელეს.

მომდევნო წელსაც ჩვეული ენთუზიაზმით ვემზადებოდი ევროპის ჩემპიონატისთვის, მაგრამ საქართველომ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა და მე და ლერი ხაბელოვი მინსკის შეკრებიდან სამშობლოში დავბრუნდით. რადგან საერთაშორისო სარბიელზე გასვლის შანსი აღარ იყო, აქტიურ სპორტს შევეშვი. ერთი წლის შემდეგ გადაწყდა, რომ დსთ-ის შემადგენლობაში ბარსელონის ოლიმპიურ თამაშებზე წავიდოდით. დარბაზში დაბრუნება გამიჭირდა, მაინც ვცადე, ძალები აღმედგინა.

დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის ჩემპიონატი მოვიგე და ოლიმპიადაზეც გავემგზავრე, მაგრამ, როგორც იტყვიან, ის ძველი დათო აღარ ვიყავი. ამის მიუხედავად, ბრინჯაო მაინც მოვიპოვე. მართალია, ბაუმგარტნერთან წავაგე, მაგრამ მესამე ადგილისთვის საკმაოდ ძლიერ ფალავნებს – გერმანელ შრიოდერსა და თურქ მაჰმუდ დემირს ვაჯობე. თურქმა 1996 წელს ატლანტაში ოლიმპიური ჩემპიონობა მოიპოვა. დემირთან ორთაბრძოლით ჩემი ჭიდაობის ისტორიაც დაიხურა – აქტიური სასპორტო კარიერა დავამთავრე.

- კალენიკე ლეჩხუმელი, ალბათ ცალკე საუბრის თემაა.

- მსახიობი მოწოდებით უნდა იყო, მე შემთხვევით მოვხვდი ფილმში. მიხეილ ჭიაურელის მადლობელი ვარ. მისი დაჟინებული თხოვნა რომ არა, კინოში რა მინდოდა. დებიუტის კვალობაზე, როგორც ამბობენ, ცუდად არ მითამაშია. ფილმის გადაღების პერიოდი კარგად მახსენდება, მაგრამ დღესაც იმ აზრზე ვარ – მსახიობობა ჩემი სტიქია არ იყო. მოწოდებით მოჭიდავე ვიყავი და ასეთად დავრჩი.

4338
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;