[ლეგენდების კვალდაკვალ] ზურაბ ზვიადაური 2004 წლის ოლიმპიადის ფინალს იხსენებს

საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი, საქართველოს სპორტის დამსახურებული მოღვაწე ვაჟა დანელია 2004 წელს ათენის ოლიმპიურ თამაშებზე თავად ესწრებოდა ტიტულოვანი ძიუდოისტ ზურაბ ზვიადაურის ჭიდაობას. სტაჟიან გულშემატკივრებს, ალბათ, დღემდე ახსოვთ მისი ემოციები. სულ მალე სამზეოზე გამოვა ვაჟა დანელიას წიგნი "ათენის ათინათი", საიდანაც ერთ-ერთ თავს გთავაზობთ...

ოქრო ჩვენია! პირველმა მღელვარებამ გადაიარა, პრესკონფერენციაც ჩამთავრდა, დოპინგკონტროლიც და ზურაბ ზვიადაურმაც სული მოითქვა.

- ჯერაც ვერ ვიჯერებ, ოლიმპიური ჩემპიონი თუ ვარ, გარეგნულად არც არაფერი შეცვლილა ჩემში, თითქოს რიგითი შეჯიბრება მოვილიე, - მითხრა ჩემპიონმა, რომელიც საუბრისას ზოგჯერ თვალს ოქროს მედლისკენ გააპარებდა. - აბა, ახმეტაში იქნება ახლა ლაღობა. დიდი მადლობა ყველას, ვინაც აქ, ამ დარბაზში და იქ - საქართველოში მიქომაგა. გულშემატკივრების მხარდაჭერა და უფლის ნება რომ არა, ამდენს ვერ შევძლებდი.

- ორ დღეში ორი ოლიმპიური ჩემპიონი – ზვიადაურები, ორივე ერთი კუთხიდან, თანაც ბიძაშვილები.

- ეს მართლაც საოცრებაა. ვინმეს რომ ეწინასწარმეტყველა, არაფრით დავიჯერებდი. წინა დღეს ჯარჯის ჭიდაობას ვუყურე. ჩემზე ექვსი წლით უმცროსია, პატარაობისას მე ვავარჯიშებდი. ცხადია, ვინერვიულე. ბატონმა შოთა ხაბარელმა დარბაზიდან დამითხოვა, წადი, დაისვენეო. კი წამოვედი, მაგრამ ოთახში რა გამაჩერებდა. ტელეეკრანზე ვუყურე მის ორთაბრძოლებს. ბიძაშვილის ჩემპიონობამ ძალიან გამახარა, თან ვალიც დამადო. ეს ჩემთვის ერთგვარი დოპინგიც აღმოჩნდა.

  ⇒დღესაც ემოციურად გასახსენებელი: OLYMPIC CHAMPION ზურაბ ზვიადაური!

- კვარცხლბეკის უმაღლეს საფეხურზე მდგარს, უპირველესად რა გაგახსენდა?

- ის დღე, ნახერხმოყრილ სარბიელზე პირველად რომ გავედი. 17 წელიწადი ახმეტაში ვიზრდებოდი, ჭიდაობას ძმებმა მაზიარეს - ისინი მავარჯიშებდნენ, შემდეგ გუგული აბრამიშვილთან მიმიყვანეს. ახმეტაში დღესასწაულები და შაბათ-კვირა ისე არ ჩაივლის, ქართული ჭიდაობა რომ არ გაიმართოს, ჰოდა, მეც ვჭიდაობდი, ზოგს ვერეოდი, ზოგიც მჯაბნიდა. 15 წლისამ საფრანგეთში კადეტთა ევროტურნირზე მესამე ადგილი რომ დავიკავე, მას მერე ძიუდოში ვარჯიში უფრო სერიოზულად დავიწყე. უფროსებში საქართველოს პირველობაზე ბრინჯაოს მედალი რომ მოვიპოვე, საქართველოს ნაკრების მთავარი მწვრთნელის - შოთა ხაბარელის წინადადებით თბილისში გადამიყვანეს. წარმატებებმაც მას შემდეგ იმრავლა. 2000 წელს სიდნეის ოლიმპიური თამაშების ლიცენზიაც მოვიპოვე, მაგრამ ქულებით გუგავამ გამისწრო და ავსტრალიაშიც ის გაემგზავრა...
ჩვენი მხრივ, დავძენთ, რომ ზურაბ ზვიადაური ორგზის ევროპის ჩემპიონია (2002, 2003 წ.წ.) გუნდურში, პირად პირველობაში კი 2002 წელს მესამე ადგილი დაიკავა. იმავე წელს გუნდურ ჩათვლაში მსოფლიოს პირველობაზე ვერცხლის მედალი დაიმსახურა, 2000 წელს კი ახალგაზრდებში გახდა მსოფლიოს ჩემპიონი.

- უფროსების მსოფლიოს პირველობებზე ვერცხლის მედალს ვერ გასცდი - ორჯერ მეორე ადგილი დაიკავე...

- დიახ, ასე იყო. 2001 წელს მიუნხენში მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალი ფრანგ ფრედერიკ დემონფოკოსთან წავაგე, 2003 წელს კი კორეელ ჰი ტაე ჰვანგთან პაექრობაში დავთმე ოქროს მედალი. არადა, ორივე შეხვედრა მოსაგები მქონდა. მეორე მარცხის შემდეგ ვთქვი, რევანში ათენში უნდა ავიღო-მეთქი. ფრანგს კი ვძლიე მეოთხედფინალში, მაგრამ კორეელი ბადის მეორე მხარეს მოხვდა და ამცდა. მაინც ბედნიერი ვარ, რომ ათენის ტატამზე ყველაფერი მშვიდობიანად დასრულდა და ჩემპიონობა მოვიპოვე.

- ვისთან გაგიჭირდა მოგება ყველაზე მეტად?

- როგორც ნახეთ, იოლი ორთაბრძოლა არც ერთ მეტოქესთან არ მქონია. შედარებით ნაკლები ძალისხმევა დამჭირდა ფრანჩესკო ლეპრეს დასამარცხებლად. იტალიელი წლეულს ევროპის ჩემპიონი გახდა და ზედმეტად თავდაჯერებული ჩანდა. რამდენჯერმე სარმის გამოდებაც სცადა, მაგრამ ვერას გახდა. 48-ე წამზე კი კისრულით სუფთაზე დავახეთქე. დანარჩენებთან კი გამიჭირდა.

- განსაკუთრებით - დემონფოკოსთან.

- დიახ. იგი ძალიან ძლიერი სპორტსმენია. თან სამი წლის წინათ, როგორც გითხარით, მასთან მსოფლიოს ჩემპიონატის ფინალი დავთმე. ამჯერად მარცხის უფლება არ მქონდა. ხასამბი ტაოვთან მთელი ოთხი წუთი ვიჭიდავე, მერე რამდენიმე წუთში ისევ მიხმეს სარბიელზე. ფაქტობრივად, დასვენება კი არა, მკლავებზე მასაჟის გაკეთებაც ვერ მოვასწარი. ტატამზე რომ შევედი, ყველაფერი დამავიწყდა, იმაზეღა ვფიქრობდი, ეს შეხვედრაც უნდა მოვიგო-მეთქი. თქვენც ხომ ნახეთ, დემონფოკო ჭიდაობის იმიტაციას ქმნიდა, თორემ სინამდვილეში ორთაბრძოლას გაურბოდა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც მსაჯებმა გამაფრთხილეს. მაინც მჯეროდა, რომ არ წავაგებდი. მადლობა ღმერთს, რომ არბიტრები გონგამდე 6 წამით ადრე მიუხვდნენ და გააფრთხილეს. ანგარიში გათანაბრდა. დამატებით დრო რომ დაიწყო, ლამის ვიტირე, ისე ვიყავი დაღლილი, თან ფეხი მტკიოდა საშინლად. მეტოქეს იუკო რომ ავართვი და მოვიგე, ტატამზე დავწექი გულაღმა. ეს იყო სიხარულის უდიდესი განცდა, თითქოს ჩემპიონობა მომეპოვებინოს.

- არადა, წინ კიდევ ორი პაექრობა გელოდა... ჯერ იყო ვინსტონ გორდონი. მართალი გითხრა, მასთან გამარჯვება მეეჭვებოდა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც შუამავალ არბიტრად რუსი ტროფიმოვი დანიშნეს. მან ხომ ქევხიშვილს წააგებინა.

- გორდონისთვის აქამდე ორჯერ მქონდა მოგებული - ერთხელ ევროპის პირად პირველობაზე, მეორედ ლონდონში - გუნდურ ჩემპიონატზე, მაგრამ ეს მხოლოდ სტატისტიკაა, ბევრს არაფერს ნიშნავს. იგი ფიზიკურად ძლიერი სპორტსმენია, თან - უხერხული მეტოქე. შეჯიბრების წინ ფეხიც ძალიან ამტკივდა. ჩვენმა ექიმმა ზურაბ კახაბრიშვილმა მითხრა, გამაყუჩებელს გაგიკეთებო, მაგრამ უარი ვუთხარი, მხოლოდ ყინულებს დავჯერდი. ინგლისელს ილეთის გაკეთება არც უცდია, ღონით ფიქრობდა ჩემს დაჩაგვრას. მეც არ დავუდე ტოლი და ოთხჯერ გავაფრთხილებინე მსაჯებს. შეხვედრის წინ ჩემთან ანატოლი ტროფიმოვი მოვიდა და მითხრა, შუამავალ მსაჯად მე არ შემიშვებენ, აზიელი ან ბრაზილიელი იქნება და, აბა, შენ იცი, შეუტიე, უკან არ დაიხიო, თორემ, შეიძლება, გაგაფუჭონო. თითქოს წინა დღის შეცდომის გამოსყიდვას ცდილობდა. მოხდა ისე, რომ ტროფიმოვი მაინც დანიშნეს შუამავალ მსაჯად და მეც იმედი მომეცა, რომ არ დამჩაგრავდნენ. წუთი იყო გასული, ორივეს ორ-ორჯერ შენიშვნა რომ მოგვცა. გორდონის მეოთხე გაფრთხილება სულაც არ იყო ტროფიმოვის დამსახურება - წითელ ხაზზე მეტოქე ხუთ წამს შევაჩერე, რომ ვნახე, არ აფრთხილებდნენ, ხაზიდან გავიყვანე. ფაქტის წინაშე არბიტრებიც უძლური იყვნენ.

- ფინალურ ორთაბრძოლასა და ზეაღმართულ საჩვენებელ თითზეც მინდა გკითხო...

- ორი წლის წინათ იზუმისთან ძიგარო კანოს მემორიალზე დავმარცხდი, მაგრამ ის ჩევეულებრივი ტურნირი იყო, აქ კი - ოლიმპიური თამაშების ფინალი. უბრალოდ, წაგების უფლება არ მქონდა. უკვე გითხარით, რომ ზედიზედ ორ მსოფლიოს ჩემპიონატზე გადამწყვეტი პაექრობები წავაგე. მესამეში დამარცხებას არ ვაპირებდი. იაპონელმა ერთ-ერთ მომენტში გარესარმა სცადა. ველოდი მისგან ამ ფანდს. უცებ საოცარი ძალა ვიგრძენი, დრო ვიხელთე, ფეხიდან ავიყვანე და უკანგდებით ბეჭებით ტატამს გავაკარი.

რაც შეეხება ზეაწეულ საჩვენებელ თითს, ვინც იმ დღეს მიყურებდა, იმ ჟესტით მათ ვუთხარი - ეს ერთი და სხვა მრავალი-მეთქი. ეს იყო ჩემი ემოციის გამოხატვაც. ბავშვობიდან მიმაჩვიეს საკუთარი თავის მოთოკვას - ჩემი მამიდაშვილი თემურ შეთეკაური, რომელიც ფინალის დღეს სპეციალურად ჩამოფრინდა ესპანეთიდან ათენში, ყოველთვის მეუბნებოდა, მოგების სიხარული ზედმეტად არ გამოხატო, ვინმემ ცუდად არ გაიგოსო. ჰოდა, მეც მივეჩვიე. მართალია, კვარცხლბეკის უმაღლეს საფეხურზე მდგარს გარეგნულად არაფერი მემჩნეოდა, მაგრამ გენახათ, გულში რა ტრიალებდა. მთელი ქვეყანა ჩემი მეგონა. მე, ახმეტელი ბიჭი, ოლიმპიური ჩემპიონი ვარ. ეს უდიდესი ბედნიერებაა. ჩემი გამარჯვება მთელ საქართველოს ეკუთვნის, რადგან ზვიადაურის ჩემპიონობა ქართული გენის ძალის წარმოჩინებაა...

2409
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები