ურუგვაელებმა ზურაბ საკანდელიძის მაისურა დაკუწეს და... [VIDEO]

ემოციური ჩირაღდანი

დრამატული შეხვედრის ბოლო წუთი... ჯეიმს ფორბსის ზუსტი ტყორცნის შემდეგ ამერიკელმა კალათბურთელებმა ანგარიშში სხვაობა მინიმუმამდე შეამცირეს - 48:49. მატჩის დამთავრებამდე 10 წამით ადრე მოდესტას პაულასკასმა ბურთი ალექსანდრ ბელოვს გადააწოდა, რომელიც ამერიკელთა ფარქვეშ იდგა. მისი ტყორცნა ზუსტი არ აღმოჩნდა, თუმცა ფარიდან ასხლეტილ ბურთს თავადვე დაეუფლა. მისგან სამიოდე მეტრში სერგეი ბელოვი იდგა, იქვე იყო პაულაუსკასიც. იმის შიშით, რომ ბურთი არ დაეკარგა, ბელოვმა ყველაზე სახიფათო ვარიანტი აირჩია - გრძელი პასი უკან, სადაც ზურაბ საკანდელიძე ეგულებოდა… 

ზურაბ საკანდელიძე
#6
დაიბადა 1945 წლის 9 აგვისტოს ქუთაისში.
კალათბურთელი (186 სმ).
თამაშობდა თბილისის "დინამოსა" (1963-1975) და სსრკ ნაკრებში (1965-1973).
XX ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი (1972, მიუნხენი), XIX ოლიმპიადის მესამე პრიზიორი (1968, მეხიკო)
მსოფლიოს ჩემპიონი (1967) და მესამე პრიზიორი (1970)
ევროპის ოთხგზის ჩემპიონი (1965, 1967, 1969, 1971) და მესამე პრიზიორი (1973)
სსრკ თასის მფობელი (1969)
მსოფლიოს და ევროპის ჩემპიონატების საუკეთესო მცველი (1967)
კონტინენტის სიმბოლური ნაკრების წევრი (1967)
საქართველოს წლის საუკეთესო სპორტსმენი (1967).
სსრკ სპორტის დამსახურებული ოსტატი.
ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის და ღირსების ორდენების კავალერი. 

 ჟურნალისტმა ანატოლი პინჩუკმა თამაშების შემდეგ კალათბურთში მიუნხენის ოლიმპიადის გადამწყვეტი ორთაბრძოლის ფინალური ეპიზოდის შეფასება რამდენიმე სპორტსმენსა და სპეციალისტს სთხოვა:

სერგეი კოვალენკო: ტაბლოს შევხედე, რვა წამი რჩებოდა. სანიას ბურთი მაღლა რომ აეტყორცნა, ამერიკელები პრაქტიკულად ვერ მოასწრებდნენ მის ჩვენს ნახევარზე გადმოტანას; მან კი ბურთი უკან დააბრუნა, სადაც, მისი აზრით, საკანდელიძე უნდა მდგარიყო.

დაუჯერებელი გმირობის ამბავი: რატომ წამოუდგა ფეხზე ოთარ ქორქიას მთელი ამერიკის ნაკრები? [VIDEO]

გაბდლნურ მუხამეძიანოვი, კალათბურთში საერთაშორისო კატეგორიის არბიტრი: ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ალექსანდრს შეეშინდა, გარბენი არ გაეკეთებინა ან პირითი ხაზისთვის არ დაებიჯებინა ფეხი, ამიტომ გადაწყვიტა, ბურთი თავიდან მოეშორებინა.

სერგეი ბელოვი: საშკასგან რამდენიმე მეტრში ვიდექი, ჩვენ შორის არავინ იყო, ამიტომ მეგონა, რომ ბურთს მე მომაწვდიდა, მან კი პასი უკან საკოს მიაწოდა, სადაც ორი ამერიკელი იდგა.
ვლადიმირ კონდრაშინი, ნაკრების მთავარი მწვრთნელი: ამ პასის შემდეგ გული გამიჩერდა...

სამი წამის ელვარება

ბურთი დაგ კოლინზმა ჩაჭრა, ელვის სისწრაფით გაექანა მეტოქის ფარისკენ და, ის იყო, ჰაერში აიჭრა, რომ მას ზურაბ საკანდელიძე წამოეწია, მარცხენა მხარი ჩაუდგა და ამერიკელი იატაკზე აღმოჩნდა. მსაჯებმა მაშინვე დააჯარიმეს ქართველი კალათბურთელი. რის ვაივაგლახით წამომდგარმა კოლინზმა ორივე ტყორცნა უშეცდომოდ გამოიყენა და თავისი გუნდი დააწინაურა - 50:49. ოკეანისგაღმელები გამარჯვებას ზეიმობდნენ, მაგრამ მათი სიხარული ნაადრევი აღმოჩნდა.

სსრკ - აშშ-ის მატჩის დასასრულამდე 3 წამი რჩებოდა. დროის ამ უმცირეს მონაკვეთში მხოლოდ სასწაულს თუ შეეძლო, ორთაბრძოლის ბედი შემოეტრიალებინა. მოედანზე ვნებათაღელვა ოდნავ რომ ჩაცხრა, შეცვლაზე შემოსულმა ივან ედეშკომ, რომელსაც ტომას მაკმილენი უშლიდა ხელს, ბურთი მოდესტას პაულაუსკასს მიაწოდა, მან კი მეტოქის ფარისკენ ტყორცნაც ვერ მოასწრო, რომ სირენის ხმა გაისმა. არადა, სამი წამი არ გასულა.

მთავარ მაგიდასთან მსხდომმა წამზომის მსაჯებმა (სეკუნდომეტრისტებმა) - ანდრე ჩოპარმა და იოზეფ ბლატერმა, რომელიც შემდეგ 17 წელიწადი ფეხბურთის საერთაშორისო ფედერაციის (ფიფა) პრეზიდენტი გახლდათ, ნაადრევად დააჭირეს ღილაკს ხელი. კალათბურთის საერთაშორისო ფედერაციის გენერალური მდივანი უილიამ ჯონსი კვლავ მივიდა არბიტრებთან და მკაცრად მოითხოვა, გუნდებისთვის სამი წამის თამაშის უფლება მიეცათ. ამერიკის აღშფოთებულ დელეგაციას მთელი ნაკრების დარბაზიდან გაყვანა უნდოდა, მაგრამ მთავარმა მწვრთნელმა ჰენრი აიბამ, რომელიც უფრო დიდ სკანდალს მოერიდა, კალათბურთელები ადგილზე დატოვა.

გურამ მინაშვილი უცნობ დეტალებს იხსენებს... როგორ სძლია \'დინამომ\' \'რეალს\' ჩემპიონთა თასის ფინალში

პაექრობის განახლების მესამე ცდისას ივან ედეშკომ მთელი მოედნის გადაჭრით ბურთი მეტოქის ფართან მდგარ ალექსანდრ ბელოვს მიაწოდა, მან კი ცრუმოძრაობით ორი მეურვე ჩამოიშორა და საბჭოთა ნაკრებს ჩემპიონობის მომტანი ორი ქულა შესძინა.

საგულისხმოა, რომ სპეციალისტები მსგავს სიტუაციას იხსენებენ საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატიდან: 1971 წელს ოქროს მედლებისთვის გადამწყვეტ მატჩში ერთმანეთს ცსკა და ლენინგრადის "სპარტაკი" დაუპირისპირდნენ. საფინალო სასტვენამდე რვა წამით ადრე ნევისპირელები შეხვედრას ქულით იგებდნენ. მაშინაც ედეშკომ, რომელიც არმიელთა ღირსებას იცავდა. გრძელი პასით მიაწოდა ბურთი სერგეი ბელოვს და მანაც ორქულიანი ზუსტი ტყორცნით საკუთარ გუნდს გაამარჯვებინა. ეგონათ, მიუნხენშიც ეს სცენარი გათამაშდებოდა, მაგრამ ედეშკომ ამჯერად უკეთეს პოზიციაში მყოფი ალექსანდრ ბელოვი მოძებნა.

მართალია, მატჩის შემდეგ ამერიკელებმა პროტესტი დაწერეს, მაგრამ კომისიამ შედეგი უცვლელი დატოვა. განაწყენებული ოკეანისგაღმელები დაჯილდოებაზე არ გამოცხადნენ და მათი ვერცხლის მედლები დღესაც ლოზანის ოლიმპიურ მუზეუმში ინახება, მიუნხენის თამაშების ოქროს მედლები კი საბჭოთა კალათბურთელებს გადაეცათ, რაშიც უდიდესი წვლილი ზურაბ საკანდელიძეს მიუძღვის.

მოგვიანებით სერგეი ბელოვი თავის წიგნში დაწერს: "რამდენიმე სეზონის განმავლობაში, უდავოდ, ნაკრებში ერთ-ერთი ლიდერი იყო ზურაბ საკანდელიძე, საკო. მას "თავადსაც" ეძახდნენ, მაგრამ არა დაცინვით, არამედ პატივისცემისა და მისი თავისებური არისტოკრატიზმის აღიარების ნიშნად. ზურაბს მართლაც ჰქონდა ძველი არისტოკრატი ქართველების ხასიათი და მანერები...

საკანდელიძე ნაკრებში ძირითადი გამთამაშებელი იყო. იგი გამოირჩეოდა დაუჯერებელი ფეთქებადი სიჩქარით, რაც მის უპირატესობას წარმოადგენდა. 100 მეტრს 11 წამში ფარავდა. ბურთის ტარების ტექნიკა და ტყორცნებიც უმაღლეს დონეზე ჰქონდა დამუშავებული. 1972 წლისთვის საბჭოთა კავშირის ნაკრებში ასპარეზობის შვიდწლიანმა სტაჟმა ის გამობრძმედილ მოთამაშედ ჩამოაყალიბა.

მიუნხენის ოლიმპიადის ფინალში მოედნიდან თითქმის არ გასულა და ძალიან სასარგებლოდ გაისარჯა. გამოცდილებამ მისცა იმის საშუალება, რომ მატჩის მიწურულს ყველაზე კრიტიკულ მომენტში წამის მეასედებში შეეფასებინა სიტუაცია და მიეღო სწორი გადაწყვეტილება მას შემდეგ, რაც ალექსანდრ ბელოვის მიერ დაკარგულ ბურთს კოლინზი დაეუფლა და ჩვენი ფარისკენ გაექანა.

პაულაუსკასი: მიუნხენი-1972-ის ფინალში საკანდელიძემ და ქორქიამ კავკასიური ცეკვა დადგეს [VIDEO]

ამერიკელს რომ ბურთი თამაშიდან ჩაეგდო, საპასუხო შეტევისთვის, პრაქტიკულად, შანსი არ გვრჩებოდა. საკანდელიძის პერსონალურმა ეს შსაძლებლობა შეგვინარჩუნა და გამოვიყენეთ კიდეც. შემთხვევითი არ არის, რომ ალექსანდრ ბელოვის "ოქროს ნახტომთან", ივან ედეშკოს "ოქროს პასთან" ერთად ხანდახან საკანდელიძის "ოქროს ფოლსაც" იხსენებენ".

დიახ, მატჩის ერთ-ერთი გმირი ზურაბ საკანდელიძე გახლდათ, რომლის სწორმა გადაწვეტილებამ საბჭოთა ნაკრები მარცხისგან იხსნა. საინტერესოა ისიც, რომ მიუნხენის ოლიმპიადის წინასწარ მატჩებში ნაკრების მთავარი მწვრთნელი საკანდელიძეს მთელი დატვირთვით არ ათამაშებდა. ამის გამო საკავშირო სპორტკომიტეტის თავმჯდომარე სერგეი პავლოვს ვლადიმირ კონდრაშინისთვის შენიშვნაც კი მიუცია.

"ეს ჩვენი საიდუმლო იარაღია ფინალისთვის", - მშიდად უპასუხია მთავარ მწვრთნელს. ამერიკელებთან გადამწყეტი პაექრობის შემდეგ კონდრაშინმა ჟურნალისტებს უთხრა: "ის, რომ ზურაბ საკანდელიძე მატჩის ბოლო წუთამდე დარჩა მოედანზე, ჩემთვის, როგორც ნაკრების მთავარი მწვრთნელისთვის, ბედის საჩუქარია. ზურაბმა სწორედ თავისი გონიერებითა და სისწრაფით შეძლო, კოლინზს დასწეოდა და შეეჩერებინა იგი. დარწმუნებული ვარ, სხვას მსგავსი რამის გაკეთება არ შეეძლო"...

თორთლაძის ქურაში ნაწრთობი

ყველაფერს კი ქუთაისში ჩაეყარა საფუძველი: ჯანსაღი და ძლიერი ბავშვი იყო ზურაბ საკანდელიძე, რომელიც ჭიდაობასა და ცურვაში ჯაბნიდა თანატოლებს, რბენასა და ლახტშიც პირველობდა. ვინ იცის, საით წარიმართებოდა მისი ტალანტი, რომ არა უფროსი ძმა ანზორ საკანდელიძე, რომელიც სერიოზულად იყო გატაცებული კალათბურთით და სახელოვან მწვრთნელ სულიკო თორთლაძესთან იმაღლებდა ოსტატობას. სწორედ ბატონმა ანზორმა მიიყვანა ზურაბი სულიკოსთან.

ერთ-ერთ ვარჯიშზე იგი ჩვენს ტიტულოვან კალათბურთელსა და მწვრთნელ ოთარ ქორქიას უნახავს და აღფრთოვანებულს უთქვამს - ამ ბიჭისგან დიდი მოთამაშე დადგებაო. არც შემცდარა. 15 წლის ზურაბ საკანდელიძე თბილისში რომ გადმოიყვანეს, ოთარ ქორქიამ იგი თბილისის "დინამოში" მიიწვია. ახალგაზრდა სპორტსმენს ევროპის ჩემპიონთა თასის მფლობელ გუნდში ქართული კალათბურთის კორიფეები დახვდნენ. ყმაწვილს ყველაზე მეტ ყურადღებას "დინამოს" კაპიტანი გურამ მინაშვილი აქცევდა.

ერთხელ ბატონ გურამზე საუბრისას ოლიმპიურმა ჩემპიონმა მითხრა:

"პატარა ვიყავი, გურამ მინაშვილის თამაში რომ ვნახე. იმდენად მომეწონა, რომ, მისი გავლენით, მეც მცველი გავხდი. 1963 წელს, როცა "დინამოში" ჩავირიცხე, საკავშირო ჩემპიონატზე გამგზავრების წინ ჩემმა უფროსმა ძმამ, ანზორმა, ჩემი თავი გურამს ჩააბარა. მაშინ გავიცანი იგი ახლოს და მას შემდეგ მისი ყურადღება არ მომკლებია. მეც გულისყურით ვაკვირდებოდი გურამის თამაშს, საოცრად მოქნილი იყო, საკუთარი რეაქციის მართვა შეეძლო, მოედანზე იწვოდა, მეტოქის შიში არ ჰქონდა. ბევრი რამ ვისწავლე მისგან. კაპიტანმა შესანიშნავად იცოდა თანაგუნდელების ძლიერი და სუსტი მხარეები."

ამიტომაც იყო, რომ 1963 წელს კრაკოვში სოციალისტური ქვეყნების დინამიადისას კაპიტანმა მთავარ მწვრთნელს ექსპერიმენტული ხუთეული შესთავაზა, რომელშიც პირველად მოხვდა ზურაბ საკანდელიძე. იმავე წელს სერგეი ბაშკინმა ნიჭიერი ქართველი კალათბურთელი საკავშირო ახალგაზრდულ ნაკრებში მიიწვია.

პირველი მატჩებიდანვე ზურაბ საკანდელიძე და ლიტველი მოდესტას პაულაუსკასი გუნდის ლიდერები გახდნენ. სწორედ ამ ორი კალათბურთელის ბწყინვალე თამაშით საბჭოთა ნაკრებმა 1964 წელს ნეაპოლში ევროპის ახალგაზრდული ჩემპიონატი მოიგო, მანამდე კი რუმინეთში საერთაშორისო ტურნირზე გაიმარჯვა, სადაც ზურაბ საკანდელიძე საუკეთესო ბომბარდირის პრიზით დაჯილდოვდა.

ახალგაზრდულ ნაკრებში ქართველი კალათბურთელის თამაშებს თვალ ადევნებდა საბჭოთა ნაკრების მთავარი მწვრთნელი ალექსანდრ გომელსკი. გამოცდილმა სპეციალისტმა საკანდელიძე თავის გუნდში მიიწვია, რომელსაც ჯერ ამერიკულ ტურნეში უნდა მიეღო მონაწილეობა, შემდეგ კი ევროპის ჩემპიონატში ეასპარეზა.

გომელსკის საკანდელიძისადმი განსაკუთრებული დამოკიდებულება ჰქონდა. აი, რას წერს მისი ვაჟი ვლადიმირი, საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი:

"საკანდელიძე სამამულო კალათბურთის განსახიერებაა. 1965-1972 წლების საბჭოთა კალათბურთი საკანდელიძის გარეშე წარმოუდგენელია. პირველად რომ ნახა ზურაბი და ავარჯიშებდა მას, მამა მიხვდა, რომ საკოში ზღვა შესაძლებლობები იმალებოდა. ეს იყო იშვიათი შემთხვევა, რომ 20 წლის დებიუტანტმა საბჭოთა ნაკრების სასტარტო ხუთეულში დაიმკვიდრა ადგილი. იგი გუნდის ემოციური ჩირაღდანი გახლდათ.

"ალი" - მამა ასე ეძახდა მას." თავად უფროსმა გომელსკიმ კი შეგირდს თავისი წიგნი ასეთი წარწერით უსახსოვრა: "უახლოეს და სასურველ საკოს - ჩვენი დროის ერთ-ერთ უდიდეს კალათბურთელს. ბედნიერი ვარ, რომ სსრკ ნაკრებში შენთან ერთად ვიღვწოდი, სადაც შენ ჩემი მოსწავლე იყავი და ძვირფას მეგობრად იქეცი. დაე, ცხოვრებაში მუდამ გზას გინათებდეს მზე, რადგან შენ თავად ალმასი ხარ." ალექსანდრ გომელსკი.

1965 წელს წელს ამერიკული ტურნეს დროს საბჭოთა კალათბურთელებმა სიეტლში მასპინძლებს 70:62 აჯობეს. ამ მატჩში საკანდელძის ვირტუოზულმა თამაშმა მოხიბლა ამერიკელები, რომლებმაც მაცდური წინადადებითაც მიმართეს ჩვენებურს - დარჩი ამერიკაში და ცალკე ხელფასს გადაგიხდით, ცალკე - ჰონორარსო, მაგრამ საბჭოთა ქვეყნის მოქალაქეს მსგავს წინადადებაზე დათანხმება კი არა, ოცნებაც არ შეეძლო - ციმბირი უკან დარჩებოდა.

ამერიკიდან დაბრუნებულმა საბჭოთა ნაკრებმა მოსკოვში ევროპის ჩემპიონატზე შესანიშნავად ითამაშა და პირველი ადგილი დაიკავა. ფინალურ მატჩში ზურაბმა და მისმა თანაგუნდელებმა იუგოსლავიას მოუგეს - 58:49.

კოსმოსური სიჩქარის მეფე

ზურაბ საკანდელიძისთვის ტრიუმფალური იყო 1967 წელი: ურუგვაიში საბჭოთა კავშირის ნაკრებმა მსოფლიოს ჩემპიონობა პირველად მოიპოვა - ფინალში იუგოსლავიას სძლია 71:59. ამ გამარჯვებაში უდიდესი წვლილი მოდესტას პაულაუსკასმა და ზურაბ საკანდელიძემ შეიტანეს. ქართველი კალათბურთელი სასტარტო ხუთეულის უცვლელი წევრი იყო. იგი ჩემპიონატის საუკეთესო მცველად აღიარეს. საგულისხმოა, რომ გადამწყვეტი პაექრობის შემდეგ ჩვენებურის თამაშით აღფრთოვანებულმა ურუგვაელმა მაყურებლებმა საკანდელიძის მაისურა ნაკუწებად აქციეს და სუვენირებად წაიღეს.

იმავე წელიწადს საბჭოთა გუნდმა შესანიშნავად იასპარეზა ტამპერეში ევროპის ჩემპიონატზეც და ისევ პირველი ადგილი დაიკავა. აი, რას წერს ცნობილი ჟურნალისტი დავით ჭელიძე თავის წიგნში "კანდელი ზურაბ საკანდელიძისა":

"ტამპერეში გამართული ევროპის პირველობა მრავალმხრივ მნიშვნელოვანი გამოდგა ზურაბ საკანდელიძისათვის. გარდა იმისა, რომ იქ მეორედ დაისაკუთრა კონტინენტის ჩემპიონატის უპირველესი პრიზი, ქართველმა კალათბურთელმა საყოველთაო აღიარება მოიპოვა. თუ ვაშინგტონში, კალათბურთის სამშობლოში, დიდებული თამაშისთვის საპატიო მოქალაქის წოდება მიანიჭეს, ფინეთში სრულიად ევროპის კალათბურთის სამყარომ საუკეთესო მცველად აღიარა და სპეციალური პრიზით დააჯილდოვა. 22 წლის ქართველი სპორტსმენი ევროპის სიმბოლურ ნაკრებშიც დაასახელეს.

SPORT-EXPRESS: 1972 წელს ოქროს სამი წამი საკანდელიძის დამსახურება იყო

კონტინენტის პირველობაზე ზურაბს "მფრინავი რაკეტა" და "კოსმოსური სიჩქარის მეფე" შეარქვეს". იქვე ბატონ დავითს ამ ჩემპიონატის ერთ-ერთი საუკეთესო კალათბურთელის - მოდესტას პაულაუსკასის სიტყვებიც მოჰყავს:

"გერმანელთა ფარის სიახლოვეს საბჭოთა კალათბურთელთა მცირე ჯგუფი მაღალი ბურთის დასაუფლებლად ემზადებოდა. და აი, მოულოდნელად ჰაერში აიჭრა საკანდელიძე, ბურთი ხელთ იგდო და "მეორე სართულზე" მყოფმა, შეუჩერებლივ ტყორცნა მეტოქის კალათში. ეს ისე სწრაფად მოხდა, რომ კარგა ხანს ვერ მოვიდნენ გონს არათუ გერმანელი კალათბურთელები და მაყურებლები, არამედ მისი გუნდის წევრებიც... არა, ის ნამდვილად უნიკალური კალათბურთელი იყო, რომლის მსგავსიც დღემდე არ დაბადებულა". 

"მეორე სართულზე" საოცრებებს რომ ახდენდა, ამიტომაც ხუმრობდნენ მწვრთნელები - "საკოს კალათბურთის სათამაშოდ სად სცალია, მუდმივად ჰაერშიაო".

ქართული კალათბურთის ვარსკვლავმა მომდევნო წლებშიც არაერთხელ მიაღწია წარმატებას: 1968 წელს მეხიკოს ოლიმპიადაზე ბრინჯაოს მედალი დაიმსახურა, 1969 წელს მესამედ მოიპოვა ევროპის ჩემპიონობა, 1970 წლის მსოფლიოს ჩემპიონატზე ლიუბლიანაში მესამე ადგილი დაიკავა, არადა, მისი გუნდი მზად იყო ტიტულის შესანარჩუნებლად.

საკავშირო ნაკრების ცენტრალური თავდამსხმელი ალჟან ჟარმუხამედოვი იხსენებს:

"დღემდე თვალთაგან არ მშორდება ეს ეპიზოდი ლიუბლიანას მსოფლიოს ჩემპიონატიდან: მეტოქის მცველმა გადაწყვიტა, გზა გადაეკეტა საკანდელიძისთვის, რომელმაც, ის იყო, სისწრაფე აკრიფა. ზურაბმა წამიერად აუღო ალღო მოწინააღმდეგის ქმედებას და ზედ გადააფრინდა, როგორც ტანვარჯიშულ ხარიხას. მსგავსი რამ კალათბურთში არასდროს მინახავს. ზურაბს წამის მეასედებში შეეძლო სწორი გადაწყვეტილების მიღება. მისმა ასეთმა უნარმა იხსნა საბჭოთა ნაკრები მიუნხენში და ოქროს მედალი მოაპოვებინა".

ზურაბ საკანდელიძემ 1971 წელს მეოთხედ მოიპოვა ევროპის ჩემპიონობა, ორი წლის შემდეგ კი კონტინენტის პირველობაზე მესამე ადგილი დაიკავა...

აქტიურ სპორტთან განშორების მერე მიხეილ ქორქიასთან ერთად თბილისის "დინამოს" კალათბურთელთა გუნდს ედგა სათავეში, სხვა საზოგადოებრივ საქმიანობასაც ეწეოდა და სიკეთის მთესველი ყველგან სიყვარულს იმკიდა. ისევ ალჟან ჟარმუხამედოვს დავესეხები: "გუნდში ზურაბი ყველას უყვარდა და პატივს სცემდნენ - გულისხმიერი, მეგობრული, კარგი იუმორის გრძნობით დაჯილდოებული პიროვნება იყო. ბევრი ლაპარაკი არ უყვარდა. ერთი შეხედვით, ამაყი ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებდა. სინამდვილეში კი საკო იყო სიკეთის განსახიერება და უაღრესად სტუმართმოყვარე. როცა მას თბილისში ვსტუმრობდით, ზღაპრულ სუფრას გვიშლიდა".

ვინ იცის, რამდენი კარგი ჩანაფიქრი დარჩა განუხორციელებელი. უკურნებელი სენით შეპყრობილს უფრო ვაჟიშვილის სიკვდილმა მოუსწრაფა სიცოცხლე. ტკივილი რომ შეაწუხებდა, პერიოდულად წვებოდა საავადმყოფოში, შვილის დაღუპვის მერე კი მკურნალობაზე უარი თქვა. დაუძლურდა. ერთ დღესაც გონდაკარგულმა გრძნობაზე მოუსვლელად მეუღლის ხელებში დალია სული.

კალათბურთის ჯადოქარი ზურაბ საკანდელიძე 2004 წლის 25 იანვარს 59 წლისა გარდაიცვალა.

7047
მკითხველის კომენტარები / 3 /
დევნილი კოლხი
0
მახსოვს ზურაბის დიდებული თამაში. ღმერთმა ნათელში ამყოფოს მისი სული. სწორედ მისნაირების დამსახურებაა ქართული კალათბურთის დღევანდელი მიღწევები. ვაჟკაცობენ ჩვენი ბიჭები ამერიკასა და ევროპაში, კიდევაც დაიზრდებიან. . .
aburjga
0
რა დაავადება ჰქონდა, რისგან გარდაიცვალა?
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;