ლევან სალუქვაძე: ეს არის კატასტროფა!

სპორტული ჟურნალისტის, ლევან სალუქვაძის გამოსვლას გადაცემა "იმედის ფსონში" დიდი რეზონანსი მოჰყვა. მან ღიად და ემოციურად ილაპარაკა ქართულ ფეხბურთში არსებული პრობლემების თაობაზე, მკაცრად შეაფასა ჩვენი ეროვნული და ასაკობრივი ნაკრებების ასპარეზობა.

"ლელო" ხშირად უთმობს ადგილს კოლეგების აზრს. ამიტომაც გადავწყვიტეთ, თემა ჩვენი გაზეთის ფურცლებზე განგვევრცო. ვფიქრობთ, საინტერესო ინტერვიუ გამოგვივიდა...

- მოდით, ნაკრები გუნდების ასპარეზობის შეფასებით დავიწყოთ...
- გულწრფელად უნდა გითხრათ, ყველაზე კარგი შთაბეჭდილება პირადად ჩემზე საქართველოს ეროვნული ნაკრების ასპარეზობამ დატოვა. ამას იმიტომ არ ვამბობ, რომ კვიპროსს მოვუგეთ. რა თქმა უნდა, თუნდაც წინა შეხვედრები რომ ავიღოთ, არ იყო შედეგი, მაგრამ არ იყო სამარცხვინო თამაში. ჩვენ ყველა მეტოქესთან ვიბრძოლეთ ძალიან თანაბარ ჯგუფში. მწვრთნელის ხელი ეტყობოდა გუნდს.

ასე თუ ისე, გამოჩნდა მომავლის კონტურები. ყოველ შემთხვევაში, მე, როგორც ქართული ფეხბურთის რიგით ქომაგს, არ მრცხვენოდა ნაკრების თამაშის ყურების. კი, ჩვენ ერთი თამაშიც ვერ მოვიგეთ და ასეთ შემთხვევაში ვინმეს შექება ცოტა რთულია. გამოგიტყდებით და, ბელარუსთან თამაშმაც დიდი შთაბეჭდილება ვერ მოახდინა ჩემზე.

ერთია რთულ ჯგუფში "მეორე ნომრად" თამაში და მეორეა ერთა თასი, სადაც "პირველ ნომრად" უნდა ვითამაშოთ, იმიტომ, რომ პირველობის ამბიცია გვაქვს.

- რაც შეეხებათ ასაკობრივ ნაკრებებს...
- 17-წლამდელთა ნაკრებმა კარგად წარმოაჩინა თავი. რაც მთავარია, შესრულდა სატურნირო ამოცანა. ჩვენი გუნდი გავიდა ელიტრაუნდში. კი, წავაგეთ იტალიასთან, მაგრამ არ იყო ეს ისეთი წაგება, რომლის გამოც უნდა შეგვრცხვეს...

რაც შეეხება 19-წლამდელთა ნაკრებს... სულ ცოტა ხნის წინ ჩვენ თბილისში გვქონდა ევროპის ჩემპიონატი და ბოლომდე ვინარჩუნებდით ნახევარფინალში გასვლის შანსს. ვინ იფიქრებდა, რომ სულ რაღაც ორ თვეში ვერ მოვუგებდით ანდორას?! ეს ხომ წარმოუდგენელია! გასაგებია, რომ ზოგიერთ ფეხბურთელს აღარ უწევს ამ გუნდში თამაში, მაგრამ ზოგიერთი ხომ დარჩა?

რა თქმა უნდა, ანდორასთან ფრე კატასტროფაა! ბოსნიასთან წაგებაც არ იყო გადასარევი შედეგი, საფრანგეთთან ბოლო მატჩმა კი კარგი შთაბეჭდილება დატოვა, თან მოგებაც კი შეგვეძლო, პენალტი რომ გამოგვეყენებინა... ეს კიდევ უფრო აძლიერებს ჩემს აზრს - რომ არა დაშვებული უზუსტობები, ჩვენს გუნდს მეტი შეეძლო ბოსნიასა და ანდორასთან...

ახლა გადავიდეთ ახალგაზრდულ ნაკრებზე. წინა შესარჩევ ციკლში გამართლება იყო ასეთი: კი, ახლა ცუდი შედეგი გვაქვს, მაგრამ ეს იმიტომ ხდება, რომ მომავალი შესარჩევისთვის ვემზადებითო. დადგა ეს "მომავალი შესარჩევიც" და რა მივიღეთ სტარტზე? - ორი მარცხი სამბურთიანი სხვაობით ჯერ პოლონეთთან, მერე - დანიათან. წავედით ფარერებზე და იქაც წავაგეთ - 1:3. ფარერების ასაკობრივ ნაკრებებს სულ ორჯერ აქვთ ერთ მატჩში 3 გოლი გატანილი - გიბრალტართან და, თუ არ ვცდები, სან მარინოსთან.

წავიკითხე გაზეთში - ეს მარცხი იმის ბრალია, საგოლე მომენტები რომ ვერ გამოვიყენეთო. არ არის ეს სწორი შეფასება. ასეთი რამ შეიძლება თქვა მაშინ, როცა თამაში 0:0 მთავრდება... აღმავლობა აქვს ფარერებსო და, რაში გამოიხატება ეს აღმავლობა? ჩვენ გარდა თამაში არ მოუგია. ბოლო 14 თამაშში გუნდს 2 ფრე აქვს და 1 მოგება, ისიც - საქართველოს ახალგაზრდულ ნაკრებთან.

ძალიან გთხოვთ, ახლა ფინეთს ნუ გავხდით გრანდად. ფინეთთან შეხვედრაში მე ვერ შევატყვე გუნდს რაიმე მონახაზი. მინდორზე იყო ცალკეული ფეხბურთელების კრებული.

არადა, როგორ გინდა თქვა, რომ ფეხბურთელები არ გვყავს? ოთარ კიტეიშვილი საქართველოს ეროვნული ნაკრების წევრია, გიორგი არაბიძე ნაკრების წევრია... ცუდი ფეხბურთელები არიან გიორგი ბერიძე და ლუკა ზარანდია? ან ეროვნული ჩემპიონატის ერთ-ერთი საუკეთესო ფორვარდი - ბექა მიქელთაძე? რომელი ერთი ჩამოვთვალო?! როგორ უნდა ვთქვათ ახლა ჩვენ, რომ ფინეთს უკეთესი ახალგაზრდა ფეხბურთელები ჰყავს? არადა, ფინეთი უფრო იწევდა მოსაგებად.

ასე კარლო ანჩელოტის სამჯერ აქვს ჩემპიონთა ლიგა მოგებული და სამუდამო იმუნიტეტი უნდა იცავდეს, მაგრამ ხომ ნახეთ, "ბაიერნიდან" გააგდეს!

გახსოვთ, თამაშის ბოლოს ბურთი რომ გადავიდა აუტზე, როგორ გამოჰგლიჯა ის ხელიდან ბავშვს ერთ-ერთმა ფინელმა ფეხბურთელმა? თამაში რომ მორჩა, მთელი გუნდი მინდორზე დაწვა, როგორ ვერ მოვიგეთო. თავში უნდა იშენდნენ ხელებს ფინელები, საქართველოში რომ ვერ იგებენ?

ლიტვასთან მოგება ყველას ძალიან გაგვიხარდა, მაგრამ ვფიქრობ, ამ გამარჯვებამ, გნებავთ სატურნირო თვალსაზრისით და, გნებავთ, თამაშის ხარისხის კუთხით ვერაფერი შეცვალა.

გასაგებია, რომ 2004 წელს, როცა თბილისის "დინამო" უეფას თასის ჯგუფურ ეტაპზე მოხვდა, ყველამ დაუვიწყარი სიხარული განვიცადეთ, მაგრამ მას შემდეგ დიდი დრო გავიდა. იმ სიხარულის ყოველი წამი მახსოვს, რადგან კლუბში მაშინ მეც ვმუშაობდი. ვინ იცის, მას შემდეგ რამდენი დიდი მწვრთნელი წავიდა ფეხბურთიდან. ასე კარლო ანჩელოტის სამჯერ აქვს ჩემპიონთა ლიგა მოგებული და სამუდამო იმუნიტეტი უნდა იცავდეს, მაგრამ ხომ ნახეთ, "ბაიერნიდან" გააგდეს!

არ მინდა, ჩემი კრიტიკა ვინმემ ისე მიიღოს, რომ ძველ ფედერაციას და მის ხელმძღვანელობას მივტირი. პირიქით, ყველას ახსოვს, როგორი კრიტიკული პოზიცია მეჭირა მათთან მიმართებაში...

- მიიჩნევთ, რომ უნდა დადგეს ახალგაზრდული და 19-წლამდელთა მწვრთნელების პასუხისმგებლობის საკითხი?
- მეტი რაღა უნდა მოხდეს?! ახალგაზრდულ ნაკრებს ჯგუფიდან გასვლის შანსი პრაქტიკულად დაკარგული აქვს. შეგვიძლია ჩავთვალოთ, რომ ეს შესარჩევი ციკლი უკვე დასრულებულია ჩვენთვის. ახალგაზრდულმა ნაკრებმა ეროვნულ გუნდს ფეხბურთელი უნდა გაუზარდოს, უნდა გაუზარდოს პროფესიონალურად, თორემ გვინდა თუ არა, ადამიანი თავისთვის ნებისმიერ შემთხვევაში იზრდება, ასაკი ემატება... აქეთ ანდორას მაგალითი გვაქვს...

- თქვენ თქვით, პირველი 11 შემხვედრი ჭაბუკი რომ მოვაგროვო, ანდორას მოვუგებო...
- იმედია, ახლა სერიოზულად არავინ გამომეკიდება ამ ფრაზის გამო, ეს უტრირება იყო, თუმცა ჩემს ამ ნათქვამში არის სიმართლის მარცვალიც...

ამბობენ, ცხოვრების დონე არ გვივარგა და ყველაფერი ამის გამო ხდებაო. რა, კალათბურთისა და რაგბის შემთხვევაში ვხდებით აყვავებული ქვეყანა? კალათბურთელები გრანდებს ეჭიდავებიან და ევროპის ჩემპიონატზე ჯგუფში რომ რჩებიან ერთი ქულით წაგებული მატჩის შემდეგ, იმაზე ვბრაზდებით. მორაგბეებმა კანადას რა უქნეს, ყველამ ვნახეთ. კანადაში ცხოვრების რა დონეცაა, ყველამ ვიცით.

ამბობენ, ცხოვრების დონე არ გვივარგა და ყველაფერი ამის გამო ხდებაო. რა, კალათბურთისა და რაგბის შემთხვევაში ვხდებით აყვავებული ქვეყანა?

თავის დროზე, როცა ჩვენს ასაკობრივ ნაკრებებს წვრთნიდნენ ვახტანგ კოპალეიშვილი, კობა ჟორჟიკაშვილი, ვასილ მაისურაძე და გია ცეცაძე, ცხოვრების უფრო მაღალი დონე იყო ჩვენთან?

- მაშ, რა გვჭირს?
- ალბათ, მიდგომაშიცაა პრობლემა. მაგალითად, ჩვენთან ცუდ ტონად ითვლება მწვრთნელის გათავისუფლება. არადა, ეს არ არის დახვრეტა და არც ისეთი საქციელი, რომლის შემდეგაც კაცს გამარჯობა ვეღარ უნდა უთხრა. რომელი მწვრთნელიც ვერ ართმევს თავს დაკისრებულ ამოცანას, შევცვალოთ და მოვიყვანოთ სხვა, გნებავთ - ქართველი და გნებავთ - უცხოელი...

წავიკითხე ზოგიერთი ჟურნალისტის ნააზრევი სოციალურ ქსელში, რატომ უნდა მოვუგოთ ანდორასო?! ჩემი აზრით, ასეთს არაფერი ესაქმება ქართულ ფეხბურთში. დაწერეთ პირდაპირ: ანდორას უნდა მოუგო იმიტომ, რომ ალექსანდრე ჩივაძე, ბორის პაიჭაძე, მიშა მესხი, სლავა მეტრეველი, ვოვა გუცაევი, დავით ყიფიანი გვყავდა, უნდა მოუგო იმიტომ, რატომაც სულ უგებს მას ბრაზილიელი, რომელსაც ჰყავდა პელე, გარინჩა, რონალდო...

იმ გადაცემის დროს ჩემი გამოსვლა, შესაძლოა, ზედმეტად ემოციურიც იყო, მაგრამ ქართული ფეხბურთის სადღეისო მდგომარეობა ისეთია, გულგრილად ვერ შეხედავ პროცესებს. არავის ვერჩი პიროვნულად, მთავარია, ჩვენს ფეხბურთს რამე ეშველოს...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2347
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები