ლევან სილაგაძის ანალიზი: ნუ ეწყინებათ ლატვიელებს, მაგრამ...

საქართველოს ეროვნული ნაკრების ყოფილი მცველი ლევან სილაგაძე ამჟამად საფეხბურთო კლუბ "რუსთავის" ხელმძღვანელია. თავის დროზე ის რიგის "სკონტოს" დაცვის ბურჯიც გახლდათ. სამი წელი ითამაშა ლატვიურ კლუბში და არაერთი ტიტული მოიგო.

საქართველოს ნაკრებს კარს მოადგა ანდორასა და ლატვიასთან მატჩები, შესაბამისად, საინტერესო იქნებოდა იმ ადამიანთან გასაუბრება, რომელიც ძალიან კარგად იცნობს ლატვიურ ფეხბურთს.

სწორედ ლევან სილაგაძეს დავუკავშირდით და ინტერვიუ ჩამოვართვით...

- "ლელოსთან" არ გისაუბრიათ ერთა ლიგაში საქართველოს ნაკრების მიერ ჩატარებულ ორ მატჩზე და მოდი, ამით დავიწყოთ ინტერვიუ...

- შევთანხმდეთ, რომ ამ შემთხვევაში მთავარი იყო შედეგი და ეს შედეგი მიღწეულია. ორ თამაშში ავიღეთ 6 ქულა და პროგრამა-მაქსიმუმი შესრულებულია. რაც შეეხება თამაშის ხარისხს, უკეთესობა შეიმჩნეოდა ჯერ კიდევ შარშან და მოხარული ვარ, რომ ეს ტენდენცია შენარჩუნებულია. ჩემი აზრით, საქართველოს ნაკრები პროგრესის გზას ადგას.

- ჯგუფში შექმნილ სიტუაციაზე რას იტყვით? ალბათ, შეცდომა იქნებოდა იმაზე ფიქრი, რომ ჯგუფი უკვე მოვიგეთ...

- მართალი ხართ, ჯერჯერობით ასე ნამდვილად არ არის, საქმე ბოლომდეა მისაყვანი და, დარწმუნებული ვარ, მივიყვანთ კიდეც. უბრალოდ, ზედმეტი თავდაჯერებულობა არ გვარგებს. ეს კარგად უნდა დავიმახსოვროთ და მჯერა, ეს ძალიან კარგად იციან ჩვენმა ფეხბურთელებმა. ფაქტია, დიდი უპირატესობა გვაქვს კონკურენტებთან შედარებით, მაგალითად, ყაზახეთთან, რომელიც ჩვენს მთავარ კონკურენტად ჩანდა ჯგუფში. დაგვრჩა ორი საშინაო მატჩი ანდორასა და იმავე ყაზახეთთან. მაქვს რწმენა, რომ ორივეში შეგვიძლია გამარჯვება. ასევე შეგვიძლია სტუმრად მოგება ანდორასა და ლატვიასთან...

- როგორ ფიქრობთ, რა შეცვალა საქართველოს ნაკრებში ვლადიმირ ვაისმა?

- დავიწყოთ იქიდან, რომ ზოგადად ფეხბურთი მიდის წინ. ჩვენს დროს სხვა იყო და სულ სხვაა ახლა. მე აქ ვგულისხმობ ტექნოლოგიურ პროგრესს. დღეს ყველა ნიუანსს ექცევა ყურადღება, ყველაფერი ითვლება ფეხბურთში... ჩვენს დროს კი ასე ნამდვილად არ იყო. საქართველოს ნაკრების მწვრთნელი, მე როგორც ვიცი, ძალიან დიდ ყურადღებას აქცევს ამას და ეს ძალიან მახარებს. მე მომწონს ვაისის ფეხბურთი, მომწონს მისი გუნდი. საქართველოს დღევანდელი ნაკრები ორიენტირებულია ბურთის ფლობასა და მოკლე გადაცემებზე. ეს არის ის სტილი, რომელიც უხდება საქართველოს ნაკრებს.

- რამდენად რეალურია, რომ საქართველოს ნაკრებმა მოიპოვოს ევროპის ჩემპიონატის ფინალური ეტაპის საგზური?

- პირველ რიგში, ჯგუფი უნდა მოვიგოთ. საქართველოს ნაკრებს ეს მისცემს ძალიან დიდ რწმენას და თავდაჯერებას. ჩვენ ვიგრძნობთ, რომ შეგვიძლია რაღაცის მოგება და ჩამოგვიყალიბდება გამარჯვებულის მენტალიტეტი. მე ასე მგონია: როცა ეს მოხდება, ნახევარფინალურ და ფინალურ ეტაპზე საქართველოს ნაკრები ძალიან რთულად შესაჩერებელი იქნება.

- თუ იცით რამე ანდორის ნაკრებზე?

- სიმართლე გითხრათ, ბევრი არაფერი ვიცი. ბოლო დროს შედეგებს ვაკვირდები და მათზე თვალის ერთი გადავლებაც კი საკმარისია მიხვდე, რომ ძალიან ჩაკეტილი და დაცვაზე ორიენტირებული გუნდია. თბილისში რომ დაცვიდან ითამაშებენ, ამას წყალი არ გაუვა. როგორც ვიცი, რამდენიმე ნატურალიზებული ესპანელი ჰყავთ. და მაინც, როგორც არ უნდა იყოს, ანდორა უნდა დავამარცხოთ.

- ლატვიურ ფეხბურთს ძალიან კარგად იცნობთ. რა შეგიძლიათ თქვათ ამ ქვეყნის ნაკრების თაობაზე?

- სამი წელი ვითამაშე "სკონტოში". ეს იყო ლატვიური ფეხბურთის აღმავლობის ხანა. რევაზ ძოძუაშვილის დიდი დახმარებით ამ ქვეყნის ნაკრებმა ევროპის ჩემპიონატზე ითამაშა. მაშინ ლატვიელებს მართლა კარგი ნაკრები ჰყავდათ. 4 თუ 5 ფეხბურთელი ინგლისურ პრემიერლიგაში და ჩემპიონშიფში თამაშობდა. დღევანდელი თაობა მაშინდელთან ახლოსაც ვერ მივა, მაგრამ დღევანდელებს აქვთ რაღაც ღირსება - შენარჩუნებულია ის სათამაშო თვისებები, რაც იმ გუნდს ჰქონდა. ეს არის შრომისმოყვარეობა, კარგი ფიზიკური მომზადება და ბრძოლისუნარიანობა. ეს ჩვენ უკვე ვნახეთ თბილისში და ვნახავთ რიგაშიც.

- თქვენი აზრით, თბილისური მატჩის შემდეგ რომელ სათამაშო კომპონენტში შეიძლება მოუმატოს ლატვიამ?

- გამორიცხულია, მათ რამეში განსაკუთრებით მოუმატონ. რაც იციან, თბილისში ის ფეხბურთი ითამაშეს ბოლომდე. ერთადერთი, შეიძლება იყოს ოდნავ მეტი თავდადება, რადგან მაინც საშინაო თამაშია და მაყურებლის ფაქტორი იმოქმედებს. მთავარია, თავდადებასა და ფიზიკურ მომზადებაში არ ჩამოვრჩეთ მეტოქეს. თუ ამ მხრივ ყველაფერი კარგად იქნა, 3 ქულა ჩვენ დაგვრჩება. ნუ ეწყინებათ და, ლატვიის ნაკრების ფეხბურთელებს არ აქვთ ის სათამაშო კლასი, რომელიც აქვთ ჩვენს ფეხბურთელებს. ეს არის რეალობა.

- ლატვიას ახლა ფინელი მიკსუ პაატელაინენი წვრთნის, მანამდე კი გუნდს თქვენი ყოფილი მწვრთნელი "სკონტოში", ალექსანდრ სტარკოვსი მოძღვრავდა, ვინც თავის დროზე ლატვია ევროპის ჩემპიონატზე ათამაშა. როგორ ფიქრობთ, რატომ არ აეწყო სტარკოვსს საქმე ნაკრებში კიდევ ერთი დაბრუნების შემდეგ?

- ეჭვი არ არის, რომ სტარკოვსი ძალიან მცოდნე მწვრთნელია, უფრო ძველი ყაიდისაა, მაგრამ ზოგადად ფეხბურთში შესანიშნავად ერკვევა. რევაზე ძოძუაშვილთან ერთად, მისი დიდი დამსახურებაცაა, რომ ქართველებმა ლატვიაში ასე წარმატებით ვითამაშეთ. ჩემი აზრით, ეს ის შემთხვევაა, კადრები რომ წყვეტენ ყველაფერს. სტარკოვსმა რომ მუშაობა იცის, მან ეს არაერთხელ დაამტკიცა. უბრალოდ, აღარ არის ის თაობა, ვისთანაც ის ადრე მუშაობდა. ლატვიურ ფეხბურთში აღარ იდება ის ფული, რაც იდებოდა ადრე, აღარ არის "სკონტო", როგორც ეროვნული ნაკრების საბაზო კლუბი... ეს ფაქტორებია ძირითადად...

- კარგა ხნის განმავლობაში ითამაშეთ ლატვიაში. იქაურობას როგორ იხსენებთ?

- სამი წელი ვითამაშე "სკონტოში". ძალიან კარგად გვეპყრობოდნენ ქართველებს, დიდ სიყვარულსა და დაფასებას ვგრძნობდით. ჩვენ შემდეგ კიდევ არაერთმა ქართველმა ითამაშა ამ ქვეყანაში. გამოდის, კარგი სახელი დავტოვეთ ამ ბალტიისპირულ ქვეყანაში...

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1318
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები