მანუჩარ მარკოიშვილის თეორია შრომასა და სიზარმაცეზე

საქართველოს ნაკრების მთავარი მწვრთნელი ილიას ზუროსი თბილისშია და იმ მოთამაშეებთან მუშაობს, რომლებისგანაც 2021 წელს ევრობასკეტისთვის ნაკრების ბირთვი უნდა შეკრას.

ზუროსს სამწვრთნელო საქმეში ეხმარებიან ნაკრებიოს ყოფილი მოთამაშეები მანუჩარ მარკოიშვილი და ანატოლი ბოისა.
მანუჩარს ევროპულ კალათბურთში არაერთ მწვრთნელთან უმუშავია და საინტერესო უნდა იყოს მისი შეხედულებები სამწვრთნელო პროცესზე, ახალგაზრდა მოთამაშეებსა და ზოგადად კალათბურთზე.

სტარტი

ცნობილ სერბ სპეციალისტ სვეტისლავ პეშიჩს აქვს ჩამოყალიბებული აზრი ნიჭსა და შრომაზე. ამბობს - გუნდში ისეთი კალათბურთელების აყვანა მსიამოვნებს, სროლის კი არა, შრომის ნიჭი რომ აქვთო...

- 8-9 წლისა ვიყავი, პირველად რომ მომინდა კალათბურთის თამაში. ვიტყოდი, რომ ბავშვური საკალათბურთო ასაკი არ მქონია, რადგან 16 წლისა "ბასკოს" შემადგენლობაში უკვე უმაღლეს ლიგაში ვთამაშობდი. იტალიურ "ბენეტონშიც" ძალიან ახალგაზრდა მოვხვდი. საკალათბურთო დარბაზში პირველად რომ აღმოვჩნდი, წარმოდგენაც არ მქონდა, რას ვაკეთებდი და როგორ.

უბრალოდ მქონდა სურვილი, მეთამაშა კალათბურთი და ძალიან კარგმა მწვრთნელმა, ზურაბ სამხარაძემ სწორად განავითარა ჩემში კალათბურთის სიყვარული. სწორად დანერგა ჩემში კონკურენციის ჟინი, მაგრძნობინა, რისი მიღწევა შეიძლება ვარჯიშით. იმავეს აკეთებდა მამაჩემი, რომელთანაც ასე ვთქვათ, ინდივიდუალურად ვემზადებოდი, 4 საათზე ზურაბ სამხარაძესთან ვვარჯიშობდი, დილაობით კი - მამაჩემთან.

ბავშვობის ასაკში მთავარია, კალათბურთი შეგიყვარდეს, ცხოვრების ნაწილად იქცეს. თუნდაც მათ, ვისაც განსაკუთრებული საკალათბურთო ნიჭი არ აქვს, პატარაობიდანვე სწორი მიმართულებით აზროვნება, დროულად განსაზღვრა იმისა, რა სჭირდება დიდ სპორტსმენობამდე მისაღწევად, კარგად ეხმარება მიზნამდე მისვლაში.

სიზარმაცე

ბევრს დილას გაღვიძებაც ეზარება, არათუ სირბილი...

- თავიდან, ალბათ, ყველა ბავშვს ეზარება. არა მგონია, ვინმეს უყვარდეს დილის შვიდ საათზე გაღვიძება, სკოლამდე საათ-ნახევარი ვარჯიში, შემდეგ სწრაფად შხაპის მიღება და სკოლაში გაქცევა. თუ რამე გაქვს გადასამეორებელი, შესაძლოა, დილის 6 საათზეც გაგაღვიძონ.

მამაჩემს არასოდეს უთქვამს, მოდი, დღეს გადაიმეორე და არ ვივარჯიშოთ, თუ გადასამეორებელი დაიტოვე, შენი ბრალია, ორივე უნდა მოასწროო. რა თქმა უნდა, მეც დამზარებია, მაგრამ უფრო ძლიერი კალათბურთის სიყვარული და წარმატების სურვილი იყო.

ტრავმები?

მანუჩარ მარკოიშვილს აქვს საკუთარი თეორია ტრავმებთან დაკავშირებით.

- დავდიოდით დარბაზში სასროლად, ზაფხულის არდადეგებზე მე და ჩემი ძმა რაჭაში, მთაში დავრბოდით... იმდენად ჩვეულებრივ ამბად, ერთგვარ რიტუალად იქცა ჩემთვის ვარჯიში, რომ აღარც მეზარებოდა, პირიქით, მსიამოვნებდა, დისციპლინას, რეჟიმს მივეჩვიე.

შესაძლოა, გადაღლილობამ გარკვეულწილად სახსრებზეც იმოქმედა, ახალგაზრდულ ასაკში ტრავმებიც მივიღე, მაგრამ ყოველთვის მადლობას ვეუბნები იმ ადამიანებს, რომლებმაც ჩემს დაღლაში წვლილი შეიტანა. რომ არა ის ხალხი, ვერც ვერაფერს მივაღწევდი და არც ტრავმები მექნებოდა. არასოდეს შევუშინებივარ იმას, რაც ჩემს თავს ხდებოდა და ხდება.

ლიმიტი

თუმცა არსებობს შესაძლებლობათა ზღვარი...

- ყველა ადამიანი უნდა ეცადოს, რომ საკუთარ ლიმიტს გადააჭარბოს. თუ შეგიძლია, გარკვეულ ზღვრამდე მისვლის შემდეგ მას გადააბიჯო, შენ უკვე დაარღვიე ლიმიტის თეორია, ზღვარი აღარ არსებობს. ახალგაზრდებისთვის სწორედ ეს უნდა იყოს მთავარი მიზანი. უნდა აჯობონ საკუთარ თავს. თუ ამას მოახერხებ, შენთვის აღარც კონკურენტი იარსებებს.

კონკურენტი

ჭაბუკობაში მანუჩარს სერიოზული კონკურენტი ჰყავდა, მარკო ბელინელი. მასთან ქართველმა უკანახაზელმა 2015 წელს სანაკრებო დონეზე ორჯერ ითამაშა.

- მარკო ბელინელი დღესდღეობით ჩემზე ძლიერია. ეს არც მწყინს. მე რომ "ბენეტონში" სკამზე ვიჯექი, მარკო ბელინელი "ფორტიტუდოში" 25-30 წუთს თამაშობდა. ახალგაზრდას მწვრთნელისგან, გუნდისგან ესოდენ დიდი მხარდაჭერა რომ გაქვს, სხვანაირად ვითარდები.

უცხო ქვეყანაში რომ თამაშობ, ათი თავით უკეთესი უნდა იყო, რომ ადგილობრივის ადგილი დაიკავო. სამწუხაროდ, ლეგიონერს, თანაც ახალგაზრდას, არ გაქვს იმ შეცდომების დაშვების უფლება, რაც შეიძლება ადგილობრივ ახალგაზრდას ჰქონდეს.

ასეთი რამ ჩემს კარიერაში არაერთხელ ყოფილა, სლოვენიაში, იტალიაში... ერთ შეცდომაზე მწვრთნელს შევუცვლივარ. პარალელურად კი, იყო გუნდები, სადაც იქაურ ახალგაზრდებს ერთი კი არა, ათი შეცდომაც რომ დაეშვათ, მაინც ტაშს უკრავდნენ და ეძახდნენ - მიდი, მიდი, ითამაშეო.

ფსიქოლოგიურად რთულია, ამას ყურადღება არ მიაქციო... იმედი მაქვს, საქართველოშიც გვექნება ისეთი ლიგა, რომ ქართველს პროფესიულად გაზრდისა და მაღალი დონის მოთამაშედ ჩამოყალიბების საშუალება მიეცემა.

სკოლა

საქართველოში ყოველთვის იყვნენ ძლიერი მწვრთნელები, ნიჭიერი თაობები, მაგრამ სკოლა? საკალათბურთო სკოლა?

- მაქვს საკუთარი თეორია მოთამაშის პროფესიულ ზრდასთან დაკავშირებით. ქართველებს ისე განვითარება ყოველთვის გაგვიჭირდება, როგორც ვთქვათ, სერბებს. იმიტომ, რომ სერბეთს გამორჩეული საკალათბურთო სკოლა აქვს.

ძალიან მინდა, საქართველოშიც ისეთივე სკოლა ჩამოყალიბდეს, იმდენად კარგად აღიზარდონ თაობები, რომ ქართველს უყურონ ისე, როგორც სერბს, თქვან - ამას ქართული სკოლა აქვს გავლილი, მაშ კარგი იქნება. და არა ისე, ათი ნიჭიერი ქართველიდან ერთს რომ ამოარჩევენ და ცხრა იკარგება. გული მწყდება.

2614
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;