მანუჩარ მარკოიშვილმა კარიერა დაასრულა: დღემდე არ მჯერა...

2004 წლის ივლისში საქართველოს ნაკრები იტალიაში, სან ჯორჯოს ტურნირის სათამაშოდ გაემგზავრა. გუნდს გაჰყვა სამი თინეიჯერი: მანუჩარ მარკოიშვილი, ვიქტორ სანიკიძე და გიორგი ცინცაძე. 2004 წლის ოლიმპიადის ფინალისტის, იტალიის წინააღმდეგ სამივემ მატჩი სასტარტო ხუთეულში დაიწყო და მწვრთნელმა დრაჟენ ბრაიკოვიჩმა პირველ ტაიმში ვერც ერთი ვერ შეცვალა. 

მანუჩარ
11
მარკოიშვილი

დაიბადა: 17 ნოემბერი, 1986
სიმაღლე: 197 სმ
წონა: 95 კგ
2000-2002 - ბათუმის ბასკო (საქართველო)
2002-2003 - ბენეტონი, ტრევიზო (იტალია)
2003 - მიტელდოიჩერი (გერმანია)
2004 - ბენეტონი, ტრევიზო (იტალია)
2004-2007 - ოლიმპია, ლიუბლიანა (სლოვენია)
2007-2009 - კიევი (უკრაინა)
2009-2013 - კანტუ (იტალია)
2013-2014 - გალათასარაი (თურქეთი)
2014-2015 - ცსკა მოსკოვი (რუსეთი)
2015-2017 - დარიუშაფაქა (თურქეთი)
2017-18 - რეჯინა (იტალია)

მიღწევები
VTB ლიგის მფლობელი (2015)
თურქეთის ჩემპიონი (2013)
FIBA Europe ჩემპიონი (2004)
იტალიის სუპერთასის მფლობელი (2012)
იტალიის სუპერთასის MVP (2012)
ადრიატიკის ლიგის All-Star (2007)
2 გზის სლოვენიის ჩემპიონი (2005–2006)
2 გზის სლოვენიის თასის მფლობელი (2005–2006)
იტალიის ჩემპიონი (2003)
იტალიის თასის მფლობელი (2003)
2 გზის საქართველოს ჩემპიონი (2001–2002)

საქართველოს ნაკრები
52 მატჩი
1577 წუთი (30.3)
627 ქულა (12.1)
173 მოხსნა (3.3)
111 პასი (2.1)

ისინი უკვე დიდ ძალას წარმოადგენდნენ ეროვნული გუნდისთვის. გიორგი ცინცაძე კვლავ ნაკრების ღირსებას იცავს და მთავარი გამთამაშებელია; 2016 წელს მიღებული მუხლის ტრავმის გამო ვიქტორ სანიკიძეს კარიერის დასრულების შესახებ 2017 წელს გამოაცხადა; მანუჩარ მარკოიშვილი, ისევე როგორც ვიქტორი დიდხანს ელოდა მდგომარეობის გაუმჯობესებას, მაგრამ მუხლის ტრავმა იმდენად სერიოზული აღმოჩნდა, რომ მანაც კარიერის დასრულების შესახებ გააკეთა განცხადება.

2004-დან 2017 წლამდე მანუმ ეროვნულ გუნდში 52 მატჩი გამართა, 1577 წუთი ითამაშა (საშუალოდ 30.3), 627 ქულა ჩააგდო (12.1), ბურთი 173-ჯერ მოხსნა (3.3), 111 პასი შეასრულა (2.1). თუნდაც წუთების მაჩვენებელი (30.3) მიგვანიშნებს, რაოდენ საჭირო კალათბურთელი იყო იგი საქართველოს ნაკრებისთვის.

ევროპის ოთხ ჩემპიონატზე თამაშიც არ არის სახუმარო საქმე, ხოლო საკლუბო კარიერას თუ გადავხედავთ, თამამ განაცხადს აკეთებს საქართველოს ყველა დროის სიმბოლურ ნაკრებში მოხვედრაზე.

მანუჩართან საუბარი ორ ნაწილად გავყავით - პირველი იყო მეტად ემოციური, კარიერის დასრულება და სამომავლო გეგმები. მეორე - კარიერა, რომელსაც ჩვენი გაზეთის მკითხველი უახლოეს მომავალში წაიკითხავს.

- დღემდე არ მჯერა, რომ კარიერა დავამთავრე. ახლაც დარწმუნებული ვარ, რამდენიმე წელი კიდევ შემიძლია თამაში. უბრალოდ ზედიზედ ორმა ოპერაციამ ფაქტის წინაშე დამაყენა. ტრავმას ვერაფერი ვუშველე. მუხლზე გაკეთებული პირველი ოპერაციის შემდეგ ერთი წელი დავისვენე, შემდეგ შვიდი თვე ვითამაშე.

მას მერე ისეთი ტკივილები დამეწყო, რომ ახლიდან მომიწია ექსპერიმენტების ჩატარებამ, გავიკეთე მეორე ოპერაცია, რის შემდეგაც უკეთესობას ნამდვილად ვერ ვგრძნობ. ქირურგიულმა ჩარევამ შედეგი არ გამოიღო. შეიძლება ოპერაციის ბრალი იყო, შეიძლება მე ვიჩქარე ვარჯიშის დაწყება, შეიძლება სხვა მიზეზი იყო... რეალობას ვერსად გავექცეოდი - სიტუაცია გაუარესდა, თუ მანამდე გამაყუჩებლით მაინც ვთამაშობდი, ამჯერად ვარჯიშიც ვერ დავიწყე, მუხლი მისივდებოდა...

- თუ არ დატვირთავ, მუხლი მაინც გაწუხებს?

- ჩვეულებრივი, არასპორტული ცხოვრებისთვისაც საჭიროა ოპერაცია. ძალიან რთულია კარიერა დაამთავრო და მოედანზე მოყვარულის რანგში მაინც არ შეხვიდე. სადღეისოდ მუხლი არა თუ დარბაზში შესვლის, ძუნძულის საშუალებას არ მაძლევს. ახტომაზე ლაპარაკი არ არის. შეიძლება რამდენიმეჯერ ავხტე, მაგრამ მეორე დღეს სიარულიც გამიჭირდეს. აქედან გამომდინარე, ოპერაცია აუცილებლად გასაკეთებელი მექნება, უბრალოდ ველი, იქნებ მედიცინა კიდევ უფრო განვითარდეს და გამოჯანმრთელების უფრო გარანტირებული ვარიანტი შემომთავაზოს, ვიდრე დღეს არის.

მას მერე, რაც მეორე ოპერაცია გავიკეთე, იმედს ვიტოვებდი, რომ დასვენებისა და გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ შეხორცდებოდა, აღდგებოდა. თან, ამ დროს გამოვიყენებდი სამომავლო გეგმების გასარკვევად და როცა ვიტყოდი - კარიერა დავასრულე-მეთქი, დავამატებდი, ვაპირებ, ვთქვათ, მწვრთნელობას ან სხვა...

- რა შეგიძლია თქვა სამომავლო გეგმებზე?

- დღემდეც მიჭირს თქმა, რას გავაკეთებ ახლო მომავალში. თუმცა ერთი ვიცი - აუცილებლად დავრჩები კალათბურთში. მინდა, ჩემი გამოცდილება, რაც ევროპაში 15-წლიანი თამაშისა და მოგზაურობის შემდეგ დამიგროვდა, რამენაირად ახალგაზრდა თაობებს გავუზიარო, თუ ვინმეს დააინტერესებს, რა თქმა უნდა. იმასაც ვხვდები, რომ აქ ვინმეს დაინტერესება ძალიან რთულია. ალბათ, ბუნებრივი პროცესია - როდესაც კარიერას ამთავრებ, შენდამი ყურადღებაც კლებულობს. უნდა ეცადო, თავად ნახო გზა.

ამ ზაფხულს მომეცა შანსი თავი მწვრთნელის ამპლუაშიც გამომეცადა და საკუთარ თავში გამერკვია, მომწონდა თუ არა ეს საქმე. მადლობელი ვარ, რომ ნაკრების მწვრთნელმა ილიას ზუროსმა მიმიწვია და მასთან ერთად ვიმუშავე ეროვნულ გუნდში, როგორც ახალგაზრდებთან, ისე გამოცდილ კალათბურთელებთან.

- პირველი სამწვრთნელო გამოცდილების შემდეგ რისი თქმა შეგიძლია, მოგეწონა ეს საქმე?

- ისეთ ხალხთან ვმუშაობდი, მწვრთნელებთან, მოთამაშეებთან, როგორ შეიძლება, არ მომწონებოდა. ეროვნულ ნაკრებში მოხვედრა ნამდვილად არ არის იოლი. შეკრებაზე ყოფნა ჩემთვის დიდი პატივი იყო, თუცა ეს იყო ზაფხულის ვარჯიშები, ოფიციალურად არაფერი გადაწყვეტილა. ისიც ვიცი, თუ მწვრთნელობას მოვკიდებ ხელს, უამრავი ეტაპი იქნება გასავლელი, ევროპული დონის სპეციალისტს ნამდვილად სჭირდება სათანადო ლიცენზია.
გამოცდილება აუცილებელია. რაც უნდა კარგი კალათბურთელი იყო, მწვრთნელობა სულ სხვა პროფესიაა და იოლი სულაც არ არის მოედნის კიდიდან 12 კალათბურთელის მართვა. კარგ სპეციალისტად ჩამოყალიბებას ბევრი შრომა სჭირდება. ნაკრებში, ილიას ზუროსთან ერთად იმიტომაც ვიყავი, რომ მსურდა ჩამოვყალიბებულიყავი, საკუთარ თავში გამერკვია - იმდენად შემიყვარდება მწვრთნელობა, რამდენადაც კალათბურთელობა? მზად ვარ, რომ გადავდო გვერდზე ყველაფერი და ვიყო იმ საქმის პროფესიონალი, რასაც ვაკეთებ? ვიდრე ვთამაშობდი, ოჯახშიც ყველამ იცოდა, რომ ჩემთვის პრიორიტეტი იყო კალათბურთი, ნაკრები, კლუბი. პრეტენზია ნამდვილად არავისგან ყოფილა. თუ საკუთარ თავში დავინახავ, რომ გულში ცეცხლი მინთია, იგივე მონდომებით ვარ, ბოლომდე დავიხარჯები, მწვრთნელობას ავირჩევ. რას მომიტანს სამწვრთნელო კარიერა, მერე გამოჩნდება, წინასწარ ამაზე ლაპარაკი ძალიან რთულია.

- ჩამოყალიბებული იქნები, საქართველოში იცხოვრებ თუ უცხოეთის რომელიმე ქვეყანაში...

- მჯერა, რომ შემიძლია საქართველოსა და ქართულ კალათბურთს დავეხმარო. ამიტომ, გადაწყვეტილი მაქვს აქ დარჩენა. ევროპული კლუბებისგან იყო მიკრო-წინადადებები - სამსახურს მთავაზობდნენ. მეკითხებოდნენ, თუ მაინტერესებდა მათთან თანამშრომლობა, მაგრამ, იქიდან გამომდინარე, რომ მინდოდა ბავშვები საქართველოში ჩამომეყვანა, მეც ხანგრძლივი მოგზაურობის შემდეგ სამშობლოში დავბრუნებულიყავი, არც ერთი შემოთავაზება არ განმიხილავს.

როგორც შესავალში დაგპირდით, მანუჩარის კარიერის შესახებ ვრცელ პუბლიკაციას მალე შემოგთავაზებთ.



7596
მკითხველის კომენტარები / 2 /
artsivi
0
manu genacvale jigarshi da ganvlil gzashi. madloba yvela cutistvis rac nakrebs achuke. ufalma xeli mogimartos .aucileblad gauziare taobebs sheni gamocdileba da codna
Www
1
თქვენ ეხლა გაიგეთ რო მანუმ კარიერა დაასრულა..???თითქმის ერთი წელია თუ უკვე არა რო დაასრულა.
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;