მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: დედაჩემი, ლამაზი მინიატიურული ქალი ქერა თმითა და ანთებული ცისფერი თვალებით

I თავი

ყოველთვის მიყვარდა დარტყმა. იმ მომენტიდან, როცა ოთხი წელი შემისრულდა. დარტყმამ შეიძლება ნებისმიერი პრობლემა მოაგვაროს. უნიჭოდ წააგე უიმბლდონი და ყველაფერი აირია? აიღე ჩოგანი და ურტყი.

მისი სიმები, ბურთი და ამასთან დაკავშირებული ფიზიკური დაძაბულობა ყველაფერს გამოასწორებს. დარტყმა გაბრუნებს რეალურ სამყაროში, სადაც ყვავილები ხარობენ და ჩიტები გალობენ. მიიღე საშინელი ახალი ამბები დედამიწის მეორე კუთხიდან? ბებია გარდაიცვალა და წინ გაქვს გრძელი გადაფრენა და დაკრძალვა? აიღე ჩოგანი, აიღე ბურთი. და დაარტყი. ანტისადოპინგო წესები შეიცვალა, შენ კი ამაზე არაფერი იცოდი და სრულიად შემთხვევით პრეპარატმა, რომელსაც მრავალი წლის განმავლობაში იღებდი, ყველაფერი დაღუპა? აიღე ჩოგანი და ურტყი.

აი, ჩემი ერთ-ერთი პირველი მოგონება. ოთხი წლის ვარ. მამაჩემმა, რომელმაც ორი წლის წინ ჩოგბურთში ვარჯიში დაიწყო, რადგან ძმამ დაბადების დღეზე ჩოგანი აჩუქა, სოჭში ადგილობრივ კორტებზე მიმიყვანა. პატარა პარკი გრუნტის კორტებით, სასადილოთი და ეშმაკის ბორბლით, რომლის მწვერვალიდან შავი ზღვა მოჩანს. იმ დღეს, შესაძლოა, მოწყენილი ვიყავი, ამიტომაც ჩანთიდან ჩოგანი და ბურთი ამოვიღე და დარტყმა დავიწყე. ვურტყამდი კედელზე, შემდეგ კუთხეში შევუხვიე და დავიწყე დარტყმა იქ, სადაც ყველა სხვა მოთამაშე ურტყამდა. პატარა ბავშვი ვიყავი, ამიტომაც არ მესმოდა, რას ვაკეთებდი, მაგრამ მალე ჩავვარდი ტრანსში, როცა ვხედავდი - როგორ ისხლეტდა ბურთს ჩოგანი და ბრუნდება ჩემთან ისევე, როგორც იო-იო გიბრუნდება ხელში. ასე ვაიძულე მამაჩემი, იური შარაპოვი (ეს წიგნი მასზეც არის), მიეტოვებინა საკუთარი საქმეები და ჩემთვის მოექცია ყურადღება. ასე დაიწყო ჩემი ცხოვრება.

დარწმუნებული არ ვარ, რომ მართლაც მახსოვს იმ ასაკში საკუთარი თავი. შესაძლოა, უბრალოდ, ძველ ფოტოებს ვიხსენებ: ქერათმიანი პატარა გოგო, კოპებივით გამობერილი მუხლებით, შეუფერებლად დიდი ჩოგნით. ხანდახან ვფიქრობ: დავრჩი თუ არა იმ გოგოდ, რომელმაც მაშინ ჩოგანი აიღო ხელში. ძალიან მალე თამაში შეიცვალა: უბრალო დარტყმები შეცვალა მწვრთნელებთან და ვარჯიშებთან, თამაშებთან და ტურნირებთან დაკავშირებულმა სირთულეებმა, მოგების აუცილებლობამ, რომელიც იმდენად არ უკავშირდება პრიზებს, რამდენადაც ყველა დანარჩენი გოგონას დამარცხების სურვილს. შემიძლია დიდხანს და ლამაზად ამაზე მსჯელობა, მაგრამ, საბოლოო ჯამში, ჩემი მოტივაცია ძალიან მარტივია: მინდა მათ ყველას მოვუგო. და საქმე მხოლოდ გამარჯვებაში არ არის. საქმე ისაა, რომ ამ შემთხვევაში შენ დაუმარცხებელი რჩები.

მედლები და თასები ძველდება, მაგრამ წაგებებზე მოგონებები ყოველთვის შენს გვერდითაა. და მე ისინი მეზიზღება. ასე რომ, ბევრ ჩვენგანზე წაგების შიში მეფობს. ვამბობ "ბევრ ჩვენგანს", რადგან არ მჯერა, რომ ერთადერთი ადამიანი ვარ დედამიწაზე, ვინც ამგვარად ფიქრობს. სავარაუდოდ, ამ წიგნის წერა რომ არ დამეწყო, შესაძლოა, თავში არასოდეს მომსვლოდა ამგვარი აზრი. როცა ჩაფიქრდები, აუცილებლად აქცევ ყურადღებას იმას, თუ როგორ არის დაკავშირებული ერთმანეთთან ცხოვრებისეული მოვლენები. უბრალოდ, რაღაცებს სხვანაირად ხედავ.
ხშირად ვეკითხები საკუთარ თავს: რისთვის დავწერო ეს წიგნი?

ერთი მხრივ, იმის გამო, რომ მოვყვე საკუთარ ისტორიას, მეორეს მხრივ, უკეთ რომ გავიგო ის. ბევრ ასპექტში ჩემი ბავშვობა გამოცანად რჩება, ჩემთვისაც კი. ყოველ ჯერზე ერთსა და იმავე შეკითხვებს მისვამენ: როგორ გავედი ასეთ დონეზე? როგორ მივაღწიე ამას?

რა გაკეთდა სწორად და რაში ვცდებოდი? როგორც უკვე ვთქვი, მაქვს ყველასთვის კარგად ნაცნობი ერთი თვისება: სიჯიუტე, უნარი, გავაგრძელო მაშინაც კი, როცა, თითქოს, ყველაფერი განადგურებულია. ადამიანებს სურთ იცოდნენ, საიდან მაქვს ამგვარი თვისება და როგორ შეიძლება მისი გამომუშავება. მათ ეს აინტერესებთ, რადგან იმედი აქვთ, რომ საკუთარ შანსს მიიღებენ. მაგრამ მე არ შემიძლია ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა. და ვინ იცის, იქნებ ამაზე ძალიან ღრმად რომ ჩაფიქრდე, ეს თვისება შეიძლება საერთოდაც გაქრეს. მაგრამ ეს ჩემი ცხოვრებაა და მინდა, მასზე მოგიყვეთ.

ვლაპარაკობ ჟურნალისტებთან, მაგრამ არასოდეს ვუყვები მათ ყველაფერს. შესაძლოა, ახლა მოვიდა დრო ახალი შეკითხვებისთვის, იმისთვის, რომ გავიაზრო ჩემი ცხოვრება და მოვყვე მის დასაწყისზე იქამდე, სანამ ყველაფერი გადამავიწყდება? იმედია, ხალხი გაკვეთილს მიიღებს ნებისმიერი გამოცდილებისგან - კარგისგან და ცუდისგან. ეს არის მსხვერპლის შეწირვის ისტორია, ეს არის ისტორია, თუ რაზე გვიწევს უარის თქმა. მაგრამ ეს, აგრეთვე, არის ისტორია გოგონაზე, მის მამასა და მათ დაუჯერებელ თავგადასავალზე.

II თავი

საიდან დავიწყო?

იქნებ, ბელარუსის ქალაქ გომელიდან, მისი ჭუჭყიანი ქუჩებითა და ზღაპრიდან გადმოსული ტყის ბილიკებით? ის რუსეთის საზღვართან არის ახლოს და ჩერნობილის გვერდით მდებარეობს. მამაჩემმა და დედაჩემმა სკოლაში გაიცნეს ერთმანეთს.

როგორი იყვნენ მაშინ? როგორები იყვნენ თქვენი მშობლები იქამდე, სანამ თქვენ გაჩნდებოდით? ეს ყოველთვის გამოცანაა. მამაჩემი გეტყვით, რომ გენიალური იყო. და უნაკლო. დედაჩემ ელენას ამასთან დაკავშირებით სხვა აზრი აქვს. მამას შეეძლო მისი წყობიდან გამოყვანა.

იური განეკუთვნებოდა იმ მოსწავლეთა კატეგორიას, რომლებიც არაფერს კითხულობენ და გაკვეთილებს აცდენენ, შემდეგ ჩნდებიან და რაღაცნაირად გამოცდებსაც აბარებენ. იურისთვის სკოლა ყოველთვის სულერთი იყო. მას მიაჩნდა, რომ სისტემის მოტყუებისთვის იყო დაბადებული, მაგრამ ვერც ერთი მასწავლებელი ვერ ასწავლიდა - როგორ გაეკეთებინა ეს.

იურიმ სწრაფად დაასრულა თავისი განათლება. ის დამოუკიდებელი გახდა 20 წლის ასაკში და დაიწყო იმის კეთება, რასაც მე დღემდე ვერ ვიგებ. ის ხელმძღვანელობდა ბრიგადებს, რომლებიც ქარხნის მილებს არემონტებდნენ. საიდანაც კვამლი ამოდის. ის ბევრს მოგზაურობდა, ემსახურებოდა ქარხნებს მთელი ქვეყნის მასშტაბით. მთელ დღეებს ცაში ატარებდნენ, მაღალ სიმაღლეზე და არემონტებდნენ ყველაფერს, რასაც რემონტი სჭირდებოდა. საბჭოთა კავშირი რომ არ დაშლილიყო, ის ამას პენსიამდე გააკეთებდა. მაგრამ საბჭოთა კავშირი დაიშალა. პრინციპში, ის უკვე მაშინ იშლებოდა, როცა მე სიარულს ვსწავლობდი. როცა ამაზე მამას ვეკითხები, ის, ჩვეულებრივ, ამბობს:

- გორბაჩოვს გამბედაობა არ ეყო.



მამაჩემს სჯერა, რომ რაიმეს ხელმძღვანელობისთვის - სახლის, საკუთარი კარიერის და ქვეყნისაც კი - ადამიანი უნდა იყოს ხისტი და მკაცრი. მან თითქმის არაფერი იცოდა ამერიკის შესახებ. მისთვის ის ასოცირდებოდა ცისფერი ჯინსებთან და როკ-ენ-როლთან. ეს იყო და ეს. იგივე ეხებოდა ჩოგბურთს. მან ამის შესახებ არაფერი იცოდა და ჩოგბურთი არ აღელვებდა. რუსეთში ჩოგბურთი იყო ჩამოგდებული არისტოკრატების თამაში. იური თამაშობდა ჰოკეის და უყვარდა ალპინიზმი, რაც, ნაწილობრივ ხსნის მის ცხოვრებას ქარხნის მილებზე.

დედაჩემი, ლამაზი მინიატიურული ქალი ქერა თმითა და ანთებული ცისფერი თვალებით. ის მამაჩემზე განათლებულია - წარჩინებით დაასრულა საშუალო სკოლა და ინსტიტუტი, შემდეგ კი გახდა მეცნიერებათა კანდიდატი. დედა აღმერთებს რუს მწერლებს (როცა სულ პატარა ვიყავი, ის ბევრს მიკითხავდა და მაიძულებდა ნაწყვეტების დაზეპირებას, რომელთა აზრი არ მესმოდა). 1986 წელს, ის და მამა ქალაქის გარეუბანში ცხოვრობდნენ. სახლის წინ იყო ეზო, შემდეგ კი ტყე იწყებოდა.

ბებია და ბაბუა ახლოს ცხოვრობდნენ. დედაჩემის მშობლები კი შორს, ციმბირში იყნენ დასახლებული. როცა ჩემი მშობლები იქ გატარებულ წლებს იხსენებენ, თითქოს სამოთხეზე ლაპარაკობენ. სახლი, ხეები, ხეების ჩრდილები, შეყვარებული ახალგაზრდა ადამიანები. ისინი ღარიბები იყვნენ, მაგრამ არ იცოდნენ ამის შესახებ. სახლი პატარა იყო და სიცივისგან დაუცველი, მაგრამ ეს არ ანაღვლებდათ.

შემდეგ კი მოხდა ეს: ბიძაჩემმა მამას დაბადების დღეზე ჩოგბურთის ჩოგანი აჩუქა. ეს ხუმრობასავით იყო. ჩოგბურთს ხომ მხოლოდ მდიდრები თამაშობდნენ. მაგრამ, გომელში ახალი გახსნილი იყო საჩოგბურთო კლუბი და მამამ გაიფიქრა: "რატომაც არა?"

მან ძალიან გვიან დაიწყო ვარჯიში იმისთვის, რომ დიდი მოთამაშე გამხდარიყო, მაგრამ სპორტული ადამიანი იყო და მალე ძალიან კარგად თამაშობდა. მამას შეუყვარდა ეს თამაში, დაიწყო წიგნებისა და სტატიების კითხვა დიად მოთამაშეებზე, უყურებდა ტელევიზორში "დიდი სლემის" ტურნირებს. ის ამზადებდა საკუთარ თავს, თუმცა, ვერ ხვდებოდა ამას. ის ვარჯიშობდა იმისთვის, რომ გამხდარიყო უჩვეულო არსება, რასაც საჩოგბურთო მშობელი ჰქვია.

I ნაწილი:

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ჩემ წინ გაჩნდა უძირო ხვრელი... ჩავვარდი! [VIDEO]

(გაგრძელება ხვალ)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
1830
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები