მარია შარაპოვა: ოფიციალურმა ინფორმაციამ შოკში ჩამაგდო

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40, 44, 45, 46, 47, 49, 50, 53, 54. 55, 56, 59, 63, 64, 65, 66, 68, 69, 74, 75, 76, 77, 84, 88, 89, 92, 93)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: თავიდან ბოლომდე ნეხვში ვიყავი და მეჩვენებოდა, რომ...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: გავხსენი კონვერტი, ამოვიღე წერილი და გული ქუსლებში წამივიდა...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როგორი უნდა ყოფილიყო ჩემი დაბადების დღე?

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: დავურეკე მაქსს... ყურმილი დავკიდე და ავქვითინდი

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ეს წყეული „პრიუსები“, როგორ ვერ ვიტან ამ მანქანებს!

ამ ყველაფრის მიუხედავად, პირველი მოსმენიდან კარგ ხასიათზე გამოვედი. მეჩვენებოდა, რომ კარგად ავხსენი ჩემი პოზიცია. თუმცა, ეს იმდენად ცხადი იყო... სწორედ ამიტომაც, რამდენიმე კვირის შემდეგ გავრცელებულმა გადაწყვეტილებამ და ოფიციალურმა ინფორმაციამ შოკში ჩამაგდო. სამკაციანი კომისია ეთანხმებოდა იმას, რომ მე არ მქონდა წესების დარღვევის განზრახვა - მომხდარი მართლაც შეცდომაა. ადვოკატებმა აღიარეს, რომ ჩემი მხრიდან არ ყოფილა თაღლითობის მცდელობა. ბედნიერი ვიყავი ამის გამო, მაგრამ მერე რა იქნებოდა? რა ეწერა ოფიციალურ განცხადებაში? ეს იყო ტყუილებისა და ჩემზე თავდასხმის მცდელობის გრძელი სია. მათ გამანადგურეს, ნაფლეთებად მაქციეს. განცხადება მეტად ანგაჟირებული, სასტიკი და არაადამიანური იყო. გაოგნებული და სასოწარკვეთილი ვიყავი.

ორი წლით ჩამომაშორეს ჩოგბურთს. როცა ეს სიტყვები მოვისმინე, ოჰაიში, კალიფორნიის შტატში გავემგზავრე. იქ გუნდთან ერთად სახლი ავიღე იჯარით. სასიამოვნოა ლამაზ ადგილას ყოფნა, როცა რაღაც უსიამოვნო ხდება. მაგრამ მაინც ძალიან მტკიოდა. ორი წელი? დიახ, ეს არ იყო ოთხი წელი, არ იყო მაქსიმალური ვადა, მაგრამ შევძლებ ორწლიანი პაუზის შემდეგ დაბრუნებას? მაშინ ხომ 31 წლის ვიქნები? თავს ვგრძნობდი, როგორც 90 წლის მოხუცი, რომელსაც 10-წლიანი სასჯელი მისცეს.

ჩემმა ადვოკატმა დამირეკა და ამიხსნა:

- ამ კომისიის გადაწყვეტილება არც ისე მნიშვნელოვანია - ის არაობიექტური და მიკერძოებულია. ამის შესახებ ყველამ იცის. სწორედ ამიტომაც იცვლება ხშირად მათი გადაწყვეტილებები აპელაციის შემდეგ. ბოლო ექვსი გადაწყვეტილება სრულიად გადაიხედა! მაგრამ ასეთია პროცესი. ჩვენ გვჭირდებოდა ეს გადაწყვეტილება, რათა შემდეგი ინსტანციისთვის მიგვემართა, იქ, სადაც რეალურად რაღაცას წყვეტენ. ამიტომაც, გამაგრდით, ივარჯიშეთ და ნუ დაკარგავთ ოპტიმიზს. გპირდებით - ეს არ არის ბოლო სიტყვა.

და ჩვენ დავიწყეთ მზადება მომდევნო მოსმენისთვის, რომელიც უმაღლეს სპორტულ საარბიტრაჟო სასამართლოში უნდა გამართულიყო. ეს არის საერთაშორისო კვაზიიურიდიული ორგანიზაცია, რომელიც 1983 წელს დააარსა საერთაშორისო ოლიმპიურმა კომიტეტმა და მას შემდეგ მისი როლი მნიშვნელოვნად გაიზარდა. ის გახდა ჩემნაირი შემთხვევებისთვის ბოლო ინსტანციის სასამართლო. და მართლაც ნეიტრალურია. იმედი მქონდა, რომ სასამართლო დამიბრუნებდა ჩემს კეთილ სახელს, არადა, კოლოსალური ზიანი ჩემი იმიჯისთვის უკვე მიყენებული იყო.

ბევრმა სპონსორმა გადაწყვიტა ჩემგან დისტანცირება, საერთაშორისო კლასიფიკაციაში ჩემი რეიტინგი კი ყოველ კვირას ეცემოდა. გამოვტოვე რიო-დე-ჟანეიროს ოლიმპიური თამაშები. და ჩემი რეპუტაცია? შეხედეთ, რა უქნეს მას იქამდე, სანამ თავის დაცვას დავიწყებდი! თავად გარჩევა სასჯელად გადაიქცა. ერთხელ, მაისში, ნიუ იორკში „ბოვერის“ სასტუმროდან გამოვედი და მანქანაში ჩავჯექი. ჩემს ცხოვრებაში პირველად კოსტიუმის ინსტიტუტის მეჯლისზე მივდიოდი, როცა ვიღაც გიჟმა მთელ ქუჩაში ყვირილი დაიწყო სტეროიდებზე. კიდევ რამდენიმე კვირის შემდეგ, როცა ლოს ანჯელესში საკუთარი სახლის წინ ლანდშაფტის დიზაინერს ველაპარაკებოდი, მოგვიახლოვდა მანქანა და დაახლოებით 14 წლის ბიჭმა დაიყვირა:

- არა დოპინგს! წადი შენი... მარია!

როგორ ფიქრობთ, როგორ ვგრძნობდი თავს? საცოდავი დიზაინერი! ის ძალიან კეთილი და საყვარეული იყო, იმდენად გულწრფელად შეწუხდა მომხდარით, რომ მომინდა მისი დამშვიდება და მეთქვა, რომ ყველაფერი კარგადაა.
კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჩემს ცხოვრებაში. ამ ღამის კოშმარში.

და მთელი ამ დროის განმავლობაში ვაგრძელებდი ვარჯიშს. ერთ-ერთი ასეთი ვარჯიშის დროს, ძალიან გავნაწყენდი.

- რისთვის ვაკეთებთ ამას? - ვკითხე სვენს. - რისთვის ვვარჯიშობ?

სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ მჭირდებოდა კიდევ რაღაც, გარდა ვარჯიშებისა. ლაპარაკი იყო ჩემს ფსიქიკურ მდგომარეობაზე. ყოველთვის მაინტერესებდა ბიზნესი, ასე რომ, ჩავეწერე ჰარვარდის ბიზნესის სკოლის ორკვირიან საზაფხულო კურსებზე. ჩემს გარშემო იყვნენ ბრწყინვალე პროფესორები და სტუდენტები, რომელთა უმრავლესობას სულ ფეხებზე ეკიდა ჩემი პრობლემები ჩოგბურთში. მათ შორის თავს ნორმალურ ადამიანად ვგრძნობდი. და სრულ იდიოტად. ვერ წარმოიდგენთ, როგორი შვება იყო ეს! გარკვეული დროით მაინც ამ წნეხიდან გამოსვლა. უბრალოდ, ხელის აწევა და კითხვების დასმა. ჩემთვის ეს იყო ერთგვარი არდადეგები. ძალიან ბევრი რამ ჩავინიშნე იმ პროგრამიდან და კმაყოფილი ვგრძნობდი თავს - დრო ტყუილად არ დახარჯულა.

და მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს მკაცრ რეალობასთან ბრძოლას ვაგრძელებდი, ამავდროულად, ვიზრდებოდი, ვცდილობდი ჩემი თავისთვის უკეთესი გამეკეთებინა. როცა კურსები დასრულდა, ელექტრონული წერილი გავუგზავნე ადამ სილვერს, ეროვნული საკალათბურთო ასოციაციის კომისარს. მას არასოდეს შევხვედრილვარ, მაგრამ ყოველთვის აღფრთოვანებული ვიყავი მისი მუშაობით. წერილში მოვყევი, რაოდენ პატივს ვცემ თავად ასოციაციას, მის მოთამაშეებსა და გუნდებს და იმას, როგორ ვითარდება კალათბურთი ბაზარზე და როგორ მიეწოდება პუბლიკას. მან ნიუ იორკში მიმიწვია, სადაც ჩემთვის რაღაც სტაჟირების მსგავსი მოაწყო. სამი დღე აჩრდილივით დავსდევდი მას, ვუყურებდი, როგორ მუშაობდა ადამი. და ვსწავლობდი.

ბევრს ვლაპარაკობდით - მან გამიზიარა თავისი შეხედულებები ჩემს სიტუაციასთან დაკავშირებით. მისთვის არავის უთხოვია და დაუძალებია, მაგრამ მან ეს გააკეთა. ვერ გადმოგცემთ, რამდენად მამშვიდებდა ეს ყველაფერი. არა უშუალოდ სტაჟირება, არამედ მისი არსებობის ფაქტი. მე ხომ ვფიქრობდი, რომ მთელი სამყარო ჩემ წინააღმდეგ აჯანყდა, რომ გარიყული აღმოვჩნდი.

დღეს, როცა წარსულს ვიხსენებ, მახსენდება სიმსუბუქის ის შეგრძნება, რომელიც მას შემდეგ განვიცადე, რაც ადამ სილვერმა მიმიწვია თავისთან და ამით უჩვენა მთელ მსოფლიოს, რომ მარია შარაპოვასთან მუშაობა სულაც არ არის სირცხვილი. ყველაფერი, რაც იმ დროს მჭირდებოდა - ეს იყო ბედნიერებისა და სიხარულის პატარა დოზები, რომელიც აკუმულირდებოდა და მეხმარებოდა ამ განსაცდელის გადალახვაში. უფრო უკეთესი ვხდები როგორც სპორტსმენი და როგორც ადამიანი, როცა აღმაფრენას განვიცდი. ამგვარი შეხვედრები კი მაძლევდნენ აღმაფრენას. თავს უკეთ ვგრძნობდი, თითქოს ვიზრდებოდი და ვსწავლობდი.

უმაღლესი სპორტული საარბიტრაჟო სასამართლო ლოზანაშია განთავსებული, მაგრამ მეორე მოსმენა ორგანიზებული იყო ნიუ იორკის ერთ-ერთ საოფისე კომპლექსში. ჩვენ ისევ გამოვედით სამკაციანი კომისიის წინაშე. ოღონდ, ამჯერად, ყველა წევრი არ იყო არჩეული ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციის მიერ. ერთ-ერთი მათგანი მართლაც წარმოადგენდა ფედერაციას, მეორე ჩვენ მიერ იყო არჩეული, თავმჯდომარე კი თავად საარბიტრაჟო სასამართლომ აირჩია. ყველაფერი პირველ მოსმენას ჰგავდა, ოღონდ შენობაში, როგორც ბრძოლის ველზე ისე შევედით. პირველები გამოვიდნენ მათი ადვოკატები (როგორ ვერ ვიტანდი მათ, მათი კოსტიუმებითა და ჩახვეული ჰალსტუხებით). შემდეგი ჩემი ჯერი დადგა.

დაახლოებით სამი საათი ვილაპარაკე. როცა ყველაფერი დასრულდა, შერეული გრძნობები მქონდა. მეჩვენებოდა, რომ საკმარისად ცხადად გადმოვეცი ფაქტები, მაგრამ ზუსტად ასევე იყო პირველი მოსმენის შემდეგაც. ამიტომაც, ვცდილობდი, ბევრის იმედი არ მქონოდა. პირიქით, მინდოდა ისე შემეგრძნო საკუთარი თავი, თითქოს მთლიანად ნეხვში ვიყავი, რათა კომისიის საპირისპირო რეაქციის პროვოცირება მომეხდინა. მე ასე ვიქცევი ხანდახან ზოგიერთი მატჩის წინ.
მომდევნო რამდენიმე კვირა ვარჯიშებში გავატარე, მაგრამ ერთი წამითაც არ მავიწყდებოდა ვერდიქტის გამოტანის თარიღი. 2016 წლის ოთხი ოქტომბერი. როგორც მტაცებელი, ისე ვუთვალთვალებდი ამ თარიღს.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
14329
მკითხველის კომენტარები / 2 /
NN
1
შარაპოვას გულშემატკივარი არ ვარ მაგრამ შარაპოვას ამ ვერდიქტში პოლიტიკა ერია რასაც წინარე ისტორია ადასტურებს - იმ პერიოდში ძალიან მოძალებული იყო მასოფლიოში ანტიპუტინური მოძრაობები - გავიხსენოთ დიდი ოცეულის სამიტი ავსტრალიაში და მასმედიის ჭყვიტინი რომ პუტინის გვერძე არავინ დაჯდა სადილზეო - სინამდვილეში ის თავიდან მარტო დაჯდა მაგრამ მერე მის მაგიდასთან დაჯდა ბრაზილიის პრეზიდენტი დილმა რუსეფი - ანუ ბოლომდე მაინც ვერ გამოვიდა ისე როგორც უნდოდათ ამიტომ მალე დაისაჯა რუსეფი და ცოტახანში აუგორეს კორუფციის სკანდალი რომელიც მერე არ დადასტურდა მაგრამ იძულებული გახდა გადამდგარიყო - შარაპოვაზეც სადღაც პრესაში გაჟღერდა რომ თითქოს აპირებდა რუსეთში მიმდინარე მოვლენებზე განცხადების გაკეთებას (ჩვეული ირიბი ზეწოლა) ის კიდევ ჩავიდა მოსკოვში იპოზიორა კრემლის წინ სელფებით და ხმაც არ ამოუღია პოლიტიკაზე - ეგ იყო დეკემბერში და იანვრის ბოლოს ავსტრალიაში რაც მოხდა ეგ უკვე მთელმა მსოფლიომ იცის
teimurazi
2
dai bog tebe zdarovia...
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;