[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: დავურეკე მაქსს... ყურმილი დავკიდე და ავქვითინდი

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40, 44, 45, 46, 47, 49, 50, 53, 54. 55, 56, 59, 63, 64, 65, 66, 68, 69, 74, 75, 76, 77, 84)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მობილურზე შეტყობინება მომივიდა, ჟრუანტელმა დამიარა...

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ეს იყო დღეები, როცა გინდა პარიზის ბულვარებში შლიაპით გაისეირნო, გზად მიირთვა ყავა და შეჭამო კრუასანი...

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ეს იყო დღეები, როცა გინდა პარიზის ბულვარებში შლიაპით გაისეირნო, გზად მიირთვა ყავა და შეჭამო კრუასანი...

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მან დამიბრუნა ცისარტყელას ყველა ფერი

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მას თავის სხეულთან ერთად სასწაულების კეთება შეუძლია

ვიმედოვნებდი, რომ 2007 წელი განმეორდებოდა, მაგრამ პირიქით მოხდა. და მთელი განსხვავება იმაში იყო, რომ ახლა ვარჯიშებს მაიკლ ჯოისი აღარ ატარებდა. ამით ჯიმი იყო დაკავებული. მის ვარჯიშებში არ იყო არც სტრუქტურა და არც რაიმე გეგმა, ხოლო სავარჯიშოებს მეცადინეობის მსვლელობისას იგონებდა. ვიდექი კორტის ცენტრში და საათობით ვურტყამდი ბურთს. ყოველგვარი სისტემის გარეშე. მისი ბრძანებით, უნდა მეზრუნა იმაზე, რომ არც ერთი ბურთი არ გამეტარებინა - არ აქვს მნიშვნელობა, მოედანში ვარდებოდა ის თუ აუტში მიდიოდა. კიდევ მოიფიქრა ასეთი ვარჯიში: ბურთების ცარიელი კალათით ვდგებოდი ბადესთან. ის ბურთს უკანა ხაზისკენ ისროდა, მე კი უნდა მიმესწრო, დამეჭირა, უკან დავბრუნებულიყავი და კალათში ჩამეგდო. და ასე გაუთავებლად, ძალა გამომეცლებოდა და რბენას ვეღარ შევძლებდი.

თავიდან ვფიქრობდი, რომ, სავარაუდოდ, ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო. რომ ის, ალბათ, გაერკვეოდა ჩემს თამაშში და ეცდებოდა უფრო კარგად შეესწავლა ჩემი მოქმედება. მაგრამ გადიოდა კვირები და არაფერი იცვლებოდა. ყველაზე მეტად მომწონდა შესვენებები, რომლის დროსაც ჯიმი ლაპარაკობდა თავის კარიერაზე, გამოცდილებაზე, იმაზე, როგორი იყო დედამისი, თავის განწყობებზე. მაგრამ ამ ყველაფერს საერთო არაფერი ჰქონდა ჩემს თამაშთან. და ამაში მდგომარეობდა პრობლემა. ეს იყო ერთ-ერთი იშვიათი პერიოდი ჩემს კარიერაში, როცა ვარჯიშზე მივდიოდი და წინასწარ ვგრნობდი თავს უბედურად. ეს დრო ძალიან კარგად მახსოვს: დაახლოებით ცხრა საათზე მივდივარ კორტებზე, შინაგანი ხმა კი მკარნახობს, რომ არაფერი არ იმუშავებს.

დავურეკე მაქსს. შევძელი ცრემლების შეკავება და მხოლოდ მას შემდეგ ავქვითინდი, რაც ყურმილი დავკიდე. მოვუყევი, რომ არაფერი გამოგვდის. მაქსმა შემომთავაზა, კიდევ ცოტა ხანი მომეთმინა - შესაძლოა, მალე ყველაფერი თავის ადგილას დამდგარიყო. იქნებ, ჩავწვდე ჯიმის სისტემას და ალღო ავუღო მისი ურთიერთობის მანერას... ვიცოდი, რომ მაქსი შეცდომას უშვებდა. მაგრამ, მე ასევე ვიცოდი, რომ სხვა ვარიანტები იმ მომენტში არ მქონდა, ასე რომ, ბედს უნდა შევგუებოდი.

ჩვენი პირველი ერთობლივი ტურნირი ცინცინატიში უნდა ჩატარებულიო. ჯიმის აეროპორტში შევხვდი - ის რეგისტრაციის დახლთან გამოჩნდა, ძველი ჯინსები ეცვა. თან დიდი ჩემოდანი ჰქონდა. ჯიმის შესახებ ცნობილი იყო, რომ ამჯობინებდა კლასიკურ პერანგსა და პიჯაკში გამოწყობილს ედევნებინა თვალი თამაშებისთვის. მან თქვა, რომ დანარჩენი მწვრთნელები, რომლებსაც სპორტული კოსტიუმები აცვიათ და ბეისბოლის კეპები ახურავთ, ჯამბაზებს მოაგონებენ. მე ასეთი ფორმის ტანსაცმელს მიჩვეული არ ვიყავი, მაგრამ თუ მას ასე უნდოდა ტრიბუნებზე ჯდომა, ეს მისი საქმე იყო.

როცა ტურნირის წინ, ჩვენს პირველ ერთობლივ ვარჯიშზე გავდიოდით, თავს უხერხულად ვგრძნობდი. ჩვენს თითოეულ მოძრაობას აკვირდებოდნენ. ვარჯიშის ბოლოს, ფანებმა ჩვენი სახელების სკანდირება დაიწყეს. ჯიმი მათ ხელს უქნევდა და ავტოგრაფებს არიგებდა. მეგონა, საცირკო წარმოდგენაში ვმონაწილეობდით. არადა, მინდოდა კორტზე ჩემი სამუშაო შემესრულებინა, ბოლოს გადამეღო ფოტოები გულშემატკივრებთან, დამერიგებინა რამდენიმე ავტოგრაფი და ჩუმად გავპარულიყავი უკანა კარიდან, მაგრამ ჯიმისთვის ეს არ იყო საკმარისი.

რა თქმა უნდა, მან დაიმსახურა ამგვარი აღიარება, ვიდრე ვინმე სხვამ, ვინც იმ მომენტში კორტზე იმყოფებოდა. მაგრამ ამით ჩემი მდგომარეობა არ მსუბუქდებოდა და ვერ ვხვდებოდი, რატომ?

პირველ წრეში ვთამაშობდი სლოან სტივენსის (ამერიკელი ჩოგბურთელი) წინააღმდეგ. ჯიმი თავის ლოჟაში იჯდა, ახალი პერანგით. წავაგე სამ სეტში. მაგრამ არ მაღელვებდა არც შედეგი, არც ჩემი თამაში, და არც თავად მატჩი. მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, რომ ჩვენს კავშირს მომავალი არ ჰქონდა. როგორ უნდა გამოვსულიყავი ამ მდგომარეობიდან ისე, რომ არავის გრძნობები არ გამეთელა? როგორ შევატყობინებ სამყაროს, რომ გავათავისუფლე ჯიმი კონორსი პირველივე მატჩის შემდეგ?

გზა კორტიდან გასახდელამდე მტკივნეული აღმოჩნდა, საუბარი ჯიმისთან კიდევ უფრო უარესი. მან თქვა, რომ კარგად ვითამაშე.

- ცხვირი არ ჩამოუშვა. წინ დიდი გზა გვაქვს, აშშ-ის ღია პირველობა გველოდება.

ჩუმად ვიყავი და უბრალოდ, თავს ვუქნევდი, როცა მის მატჩის შემდგომ გარჩევას ვუსმენდი. პირველი სიტყვები წარმოვთქვი ნახევარი საათის შემდეგ, როცა Vendy’s-ის რესტორანში მივედი. როცა ყველაფერი ხელიდან გეცლება, არაფერი არ არის იმაზე კარგი, ვიდრე ქათმის ცხარე სენდვიჩი, მილკშეიკი და კარტოფილი „ფრი“. ყველაფერი ზედიზედ შევუკვეთე. და მანქანაში იქამდე შევჭამე, სანამ გზაზე გავედით, რომელსაც ჩვენს ნაქირავებ სახლამდე მივყავდით. იმ ღამეს, დილის ოთხ საათამდე, მაგიდასთან ვისხედით - მე, გრიგორი, ვარჯიშებზე ჩემი პარტნიორი დიტერი, ჩემი მწვრთნელი ფიტნესში იუტაკა და ექიმი-ფიზიოთერაპევტი ხუანი. ვისხედით რომელიღაც სახლში, ოჰაიოს ქალაქ მეისონის ცენტრში და ერთადერთ საკითხზე ვმსჯელობდით: რა და როგორ გვეთქვა კონორსისთვის?

საქმე იმაშია, რომ არ არსებობს სწორი ან ჰუმანური ხერხი იმის სათქმელად, რომ თქვენი ურთიერთობა დასრულებულია. ასე რომ, დღემდე არ ვიცი, როგორ აღიქვა მან ეს ყველაფერი. შესაძლოა, განრისხდა, თუმცა, არ ვიყავით საკმარისად ახლოს, რომ ეს გამერკვია. მე მხოლოდ ვიცოდი, რომ სწორი გადაწყვეტილება მივიღე.

ისე მოხდა, რომ მატჩი სტივენსის წინააღმდეგ ბოლო აღმოჩნდა ჩემთვის იმ სეზონში. მხარი ისევ ძალიან მაწუხებდა - ტკივილი მუდმივად იგრძნობოდა. ამ რამდენიმე, თვიანმა იძულებითმა არდადეგებმა საშუალება მომცა, დავმშვიდებულიყავი და საიმედო მწვრთნელი მეძებნა. მე ასევე არ მჭირდებოდა ჟურნალისტებთან ურთიერთობა და კონორსთან დაკავშირებით მათ კითხვებზე პასუხის გაცემა. ასე რომ, ზოგი ჭირი მარგებელია.

მწვრთნელის ძებნა 2013 წელს დავიწყე. შენ ატარებს გასაუბრებას მწვრთნელთან, მაგრამ მწვრთნელიც ასევე ცდილობს შეგაფასოს. თქვენ ერთნაირად უნდა აზროვნებდეთ, ერთი და იმავე მიზნისკენ უნდა მიდიოდეთ, ერთი და იგივე გეგმა და ამოცანა უნდა გქონდეთ. ბოლოს და ბოლოს, დარჩა მხოლოდ ერთი კანდიდატი. - სვენ გრიონეველდი, ჰოლანდიელი, რომელიც კარიერის დასრულების შემდეგ, რამდენიმე ძალიან კარგ მოთამაშეს ავარჯიშებდა, მათ შორის, მონიკა სელეშსა და მერი პირსს.

პირველად სვენს ნიუ იორკის სასტუმროში შევხვდი, აშშ-ის ღია პირველობის დროს. მხარის ტრავმის გამო, ტურნირზე თამაში ვერ შევძელი. ის დათქმულ დროზე ათი წუთით ადრე მოვიდა. თავად მე სასტუმროში ვანილის ნაყინით ხელში შევედი, რომელიც იქვე, ქუჩის კუთხეში შევიძინე. დარწმუნებული ვარ, ის ფიქრობდა, რომ გადავაგდებდი დარჩენილ ნაყინს, როცა ჩვენს შესაძლო თანამშრომლობაზე დავიწყებდით ლაპარაკს, მაგრამ ვერაფერი მაიძულებს, უარი ვთქვა ვანილის ნაყინზე კარამელით. ვაგრძელებდი ჭამას, თან კითხვებს ვსვამდი და პასუხებსაც ვამბობდი. იმ მომენტში ის პასუხისმგებელი იყო პროფესიულ ტურში მოთამაშეთა სრულყოფის პროგრამაზე. კარგი სამუშაო, კარგი ცხოვრება და კარგი შემოსავალი, მაგრამ მას ენატრებოდა ჩოგბურთის საშეჯიბრო მხარე და უნდოდა ამ არეულობაში დაბრუნება.

დარწმუნებული უნდა ვყოფილიყავი, რომ ის დამეხმარებოდა, ჩემს ვარჯიშებში რაღაც ახალს შემოიტანდა, მას კი, სანამ თავის კარიერას ჩემსას დაუკავშირებდა, უნდა სცოდნოდა, რომ სწორი მოტივაცია მქონდა, რომ მზად ვიყავი ყველაფერზე წასასვლელად მოგებისთვის, რომ ჩემს სულში ისევ ანთია ცეცხლი. მოგვიანებით მან მითხრა, რომ აწუხებდა ჩემი სავარაუდო ფიქრები წასვლაზე, გამოსათხოვარ მატჩზე. მას კი არ უნდოდა უარი ეთქვა თავის ცხოვრებაზე მხოლოდ იმის გამო, რომ გამხდარიყო სხვისი გამოსათხოვარი ტურის ნაწილი.

როცა სვენთან ამ წიგნს განვიხილავდი, ვკითხე - კონკრეტულად რამ აიძულა მიეღო ჩემი წინადადება.

- იცი, მარია, - მიპასუხა მან სიცილით. - მე მართლაც მქონდა ეჭვები. საკუთარ თავს ვუთხარი: აი ჩოგბურთელი, რომელიც უკვე 30 წლისაა, ბევრი ქალისთვის კი კარიერა სპორტის ამ სახეობაში მთავრდება, როცა 30 წელს მიაღწევს. ამ ქალმა კი უკვე ყველაფერი მოიგო. ოთხი გამარჯვება „დიდი სლემის“ ტურნირზე, პირველი ნომერი კლასიფიკაციაში... მაშინ რატომ აკეთებს ის ამას ისევ და ისევ? და მე ზუსტად ეს შეკითხვა დაგისვი და მეშინოდა, რომ შენ ასე მიპასუხებდი: გსურს წასვლის შემდეგ საკუთარ თავზე მოგონება დატოვო ან მოიგო „დიდი სლემის“ კიდევ ერთი ტურნირი, რადგან სწორედ ეს უნდა მოთამაშეთა უმრავლესობას. მაგრამ შენ სხვანაირად მიპასუხე. გახსოვს? მე გკითხე: რის გამო აგრძელებთ თამაშს? შენ მიპასუხე: იმისთვის, რომ ყველას მოვუგო. და მე მაშინ ვუთხარი საკუთარ თავს: საქმეში ვარ!

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2106
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;