მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როგორი უნდა ყოფილიყო ჩემი დაბადების დღე?

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40, 44, 45, 46, 47, 49, 50, 53, 54. 55, 56, 59, 63, 64, 65, 66, 68, 69, 74, 75, 76, 77, 84)

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: დავურეკე მაქსს... ყურმილი დავკიდე და ავქვითინდი

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მობილურზე შეტყობინება მომივიდა, ჟრუანტელმა დამიარა...

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ეს იყო დღეები, როცა გინდა პარიზის ბულვარებში შლიაპით გაისეირნო, გზად მიირთვა ყავა და შეჭამო კრუასანი...

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მან დამიბრუნა ცისარტყელას ყველა ფერი

სვენთან ერთად ყველაზე დიდხანს ვიმუშავე, ვიდრე ნებისმიერ სხვა მწვრთნელთან. ასეც უნდა ხდებოდეს, როცა თანდათან ბერდები. ორჯერ მეტი ძალის დახარჯვა გიწევს, რათა სანახევროდ მაინც ისევე ბუნებრივად გამოიყურებოდე, როგორც ადრე. უნდა გააორმაგო ძალისხმევა იმავე შედეგის მისაღებად. სხვა სიტყვებით, ვარჯიშები - ეს ყველაფერია. ცუდად ივარჯიშე - ცუდად ითამაშე. თუ გამოტოვებ ვარჯიშის ერთ დღეს, მაშინ, დიდი ალბათობით, მომდევნო ტურნირს ერთი დღით ადრე გამოეთიშები. სხვა სიტყვებით, ყველაფრის გამო უნდა გადაიხადო. თუ შენ ხარჯავ ერთ დღეს საკუთარი თავისთვის, მაშინ კარგავ ერთ დღეს კორტზე.

მე და სვენი მაშინვე შევეწყვეთ ერთმანეთს. ის ჩემთვის უფრო მეტი გახდა, ვიდრე მწვრთნელი. ის ნდობით აღჭურვილი პირი იყო, მრჩეველი, მეგობარი. როგორ უნდა გაარჩიო ნამდვილი მეგობარი ყალბისგან? მეგობრები - ისინი არიან, რომლებიც ჩემთან რჩებიან ჭირში და სიხარულში. დანარჩენები ქრებიან შტორმის პირველივე ნიშნებზე. ჯანდაბამდეც გზა ჰქონიათ. სვენი ყოველთვის გვერდით იყო. ჩვენმა პარტნიორობამ თავის პიკს 2014 წლის გაზაფხულზე მიაღწია, საფრანგეთის ღია პირველობის დროს.

გრუნტი, რომელიც ადრე ბევრ პრობლემას მიქმნიდა, უცებ გახდა მოსახერხებელი საფარი ჩემი თამაშისთვის, რომელიც თანდათან დავხვეწე იმ წლების განმავლობაში, რაც მხარზე ოპერაცია გადავიტანე. ახლა, ჩემი თამაში ეწყობოდა მოწინააღმდეგის მოწოდების მიღების გარშემო, აგრეთვე, ბრტყელ დარტყმებზე, რომლითაც ქულის მოგება შემეძლო კორტის ნებისმიერი წერტილიდან. უკვე მომწონდა კიდეც როლან გაროსზე თამაში, წითელი საფარი ცენტრალურ კორტზე, სხვადასხვა ფერის ვიმპელები, რომლებიც სტადიონის თავზე იყო გაჭიმული, გულშემატკივრები, რომლებსაც ძალიან კარგად ესმით ჩოგბურთი. და, რა თქმა უნდა, მომწონდა თავად პარიზი, რომელიც მოთმინებით ელოდებოდა, როდის ჩაიკრავდა გულში გამარჯვებულს.

მე მეშვიდე ნომრად ვიყავი განთესილი, სერენა უილიამსი, რომელმაც წინა წელს მოიგო ტურნირი - პირველ ნომრად. მაგრამ სერენა მეორე წრეში დაამარცხეს - კოლოსალური იმედგაცრუება. მან ორ სეტში წააგო ესპანელ გარბინე მუგურუსასთან („დიდი სლემის“ ტურნირების ორგზის ჩემპიონი) (რომელმაც სერენა ასევე დაამარცხა 2016 წლის როლან გაროსის ფინალში, როცა მე კორტებზე აღარ ვიყავი). მე იოლად გავედი მეოთხედფინალში, სადაც შევხვდი - როგორ ფიქრობთ, ვის? მართალია, გარბინე მუგურუსას. მან მოიგო პირველი სეტი, მაგრამ ისე არ იყო განწყობილი თამაშზე, როგორც სერენასთან. მე მოვიგე - 1:6, 7:5, 6:1.

ამის შემდეგ, უფრო გართულდა მდგომარეობა. მომიწია ძალიან რთული სამი სეტის ჩატარებამ ნახევარფინალში ეჟენი ბუშარის წინააღმდეგ. შემდეგ კი ფინალში მელოდა სიმონა ჰალეპი. მასთან მატჩი უსასრულო მომეჩვენა - ის სამ საათზე მეტხანს გაგრძელდა. ისე ჩანდა, რომ დარტყმებს ვცვლიდით მთელი ჩვენი შეგნებული ცხოვრების განმავლობაში. რაღაც მომენტში მეჩვენებოდა, რომ ჩემს საუკეთესო ჩოგბურთს ვთამაშობდი. სხვა მომენტებში მეგონა, რომ პრაქტიკულად არაფერი გამომდიოდა. მე უცებ მოწოდება გამიფუჭდა. 12 ორმაგი შეცდომა! როგორი ძალითაც უნდა გამეშვა ბურთი, ჰალეპი პოულობდა მისი მოგერიების შესაძლებლობას. ერთიმეორის მიყოლებით მიბრუნდებოდა ბურთებს. ჩვენ რიგრიგობით გავდიოდით წინ. თან ძალიან ძლიერი სიცხე იყო. ეს ერთ-ერთი იმ მატჩთაგანი იყო, რომელშიც ყველაფერს სპორტსმენის ჟინი წყვეტს. ვის უფრო მეტად უნდა მოგება? ვინ ამბობს უარს დანებებაზე? საკითხი იმაში არ მდგომარეობდა, ვინ იყო უკეთესი, არამედ იმაში, ვინ გაუძლებდა.

სხვა სიტყვებით, მე, უბრალოდ, უარი ვთქვი დანებებაზე. და უცებ მივხვდი, რომ ვაწოდებ მატჩზე და ტურნირზე ამ დაუჯერებლად გრძელი დღის შემდეგ. ჰალეპმა მოიგერია ჩემი მოწოდება და მე შევასრულე ძლიერი ბრტყელი დარტყმა, როგორც მასწავლიდა რობერტ ლაპსდორპი სულ სხვა ცხოვრებაში. დარტყმა კორტის უკანა მარცხენა კუთხეში წავიდა. სიმონა ძლივს მიწვდა ბურთს, რომელიც მაღლა აფრინდა. დიდი ხანი ვაკვირდებოდი მის ფრენას და ბოლოს და ბოლოს, ის კორტის მიღმა დაეცა. მუხლებში ჩავიკეცე და ხელები სახეზე ავიფარე. თუ ეს ჩემი ბოლო მოგებაა „დიდი სლემის“ ტურნირებზე, მაშინ ის ბრწყინვალე გამოვიდა! ამაზე უკეთ როგორ უნდა დასრულებულიყო ის გზა, რომელიც უიმბლდონზე პირველი მოგებით დაიწყო!

ძალიან ახალგაზრდა ვიყავი უიმბლდონზე, სულ მთლად ბავშვი, გამოუცდელი ახალბედა, რომელსაც რეალურად არ ესმოდა ამ მოგების მნიშვნელობა - ყველაფერი რაღაც მარტივად ხდებოდა და მეტოქეებიც ისე ბუნებრივად ეცემოდნენ, როგორც წვიმის წვეთები რკინის სახურავზე. 2014 წლის როლან გაროსზე კი უკვე ჩამოყალიბებული და გამოცდილი მოთამაშე ვიყავი და მოგება უკვე ისე იოლად აღარ მოდიოდა. მე მათთვის ბრძოლა მიწევდა. ძალიან გამიჭირდა სიმონა ჰალეპის დამარცხება, იმ მეტოქისა, რომელიც ჩემსავით უარს ამბობდა დანებებაზე. ყველაფერი სხვაგვარად რომ შებრუნებულიყო, გამარჯვებული შეიძლებოდა ის გამხდარიყო. და ამ შემთხვევაში, ცენტრალურ კორტზე თასს ხელში ჰალეპი დაიჭერდა. მაგრამ ის დღე ჩემი იყო.

როგორ მდგომარეობაში ვიყავი 2015 წლის ზამთარში? არა ფიზიკურად, არამედ მორალურად? ალბათ, განვლილ გზაზე ვფიქრობდი. დავიწყე ეს წიგნი. წარმოვიდგინე, როგორ წავიდოდი სპორტიდან - სადღაც გულის სიღრმეში მე მართლა ვგეგმავდი წასვლას. ვფიქრობდი ცხოვრებაზე ჩოგბურთის შემდეგ. ვაპირებდი ზამთარსა და შემოდგომაზე თამაშს, რიოს ზაფხულის ოლიმპიადაზე გამოჩენას, რის შემდეგაც დავიწყებდი ჩემს ბოლო სეზონს პროფესიონალის სტატუსით. კიდევ ერთხელ წავიდოდი ამ წრეზე, ამასობაში, წიგნი გამოჩნდებოდა მაღაზიებში აშშ-ის ღია პირველობის წინ. ასეთი იყო ჩემი თავდაპირველი იდეა. მე მოვყვები ჩემს ისტორიას, გავაკეთებ ბოლო თავის დაკვრას და გამოვეთხოვები ყველას. მახსოვს, როგორ ვისხედით მე და მაქსი სასტუმროს ნომერში და ჩემს 30-ე დაბადების დღეს ვგეგმავდით. მე ვთქვი, რომ მინდოდა ამ დღის გადახდა, როგორც ნორმალურ ადამიანს. არ მინდოდა ჩემი დაბადების დღე გამხსენებოდა რომელიმე ტურნირის გასახდელში. ჩვენ განვიხილეთ მომავალი წვეულება და კიდევ ბევრი სხვა რამ. მოკლედ რომ ვთქვათ, ბევრი გეგმა მქონდა. მაგრამ ხომ გაგიგიათ ანდაზა: „კაცი ბჭობდა, ღმერთი იცინოდა“.

2016 წელი ჩემთვის ჩვეულებრივად დაიწყო - მელბურნში ავსტრალიის ღია პირველობაზე. გავიარე პირველი წრეები, რათა ისევ შევხვედროდი ჩემს ბედს - სერენა უილიამსმა ფინალში მომიგო - 6:4, 6:1. ეს გამოიყურებოდა, როგორც მე-12 პროფესიული სეზონის ღირსეული დასაწყისი. მაგრამ, როგორც ეს ღამის კოშმარებში ხდება, ის, რასაც სეზონის დასაწყისი ვუწოდე, ჩემი დასასრულის დასაწყისი გახდა.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
4820
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;