მარია შარაპოვა: ეს იწვევს ჩემში თრთოლას და სურვილს

(დასასრული. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38, 40, 44, 45, 46, 47, 49, 50, 53, 54. 55, 56, 59, 63, 64, 65, 66, 68, 69, 74, 75, 76, 77, 84, 88, 89, 92, 93, 94)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: თავიდან ბოლომდე ნეხვში ვიყავი და მეჩვენებოდა, რომ...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: გავხსენი კონვერტი, ამოვიღე წერილი და გული ქუსლებში წამივიდა...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როგორი უნდა ყოფილიყო ჩემი დაბადების დღე?

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: დავურეკე მაქსს... ყურმილი დავკიდე და ავქვითინდი

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ეს წყეული „პრიუსები“, როგორ ვერ ვიტან ამ მანქანებს!

მარია შარაპოვა: ოფიციალურმა ინფორმაციამ შოკში ჩამაგდო

იმ დროს ჩემი ვარჯიშები სრულიად განსხვავებული იყო იმისგან, რითაც ჩვეულებრივ დროს ვიყავი დაკავებული. როცა საშეჯიბრო პროცესში იმყოფები, ვარჯიშობ როგორც მოკრივე, მუშაობ გარკვეულ მიზანზე, ფორმის პიკზე გასვლაზე, რომელიც უნდა გამოგადგეს კონკრეტულ ბრძოლასა თუ ტურნირში. მაგრამ მე არ ვმონაწილეობდი ტურნირებში, ეს კი იმას ნიშნავს, რომ არ გამაჩნდა ამგვარი მიზანი. მე არ მინდოდა ფორმის პიკიდან გამოსვლა. უბრალოდ, მსურდა შემენარჩუნებინა საკუთარი თავი გარკვეულ მდგომარეობაში, საიდანაც იოლი იქნებოდა გამოსვლა მაშინ, როგორც კი გავიგებდი - რა მელოდა მომავალში. გარკვეულწილად, ეს გრძელი იძულებითი შესვენება დამეხმარა კიდეც.

მე ხომ მთელი რიგი მცირე ტრავმებით, დაზიანებებითა და გაუთავეელი ტკივილით ვიყავი დახუნძლული. იმ წლის პირველ თვეებში ტკივილი მაწუხებდა მაჯის არეში და ახლა შემეძლო მისი მკურნალობა. მე ვთამაშობდი ჩოგბურთს პრაქტიკულად ყოველდღე იმ მომენტიდან, რაც ოთხი წელი შემისრულდა. და პრაქტიკულად არ ვაძლევდი ჩემს სხეულს აღდგენის საშუალებას. აი, ახლა, პირველად მრავალი წლის განმავლობაში, დავიწყე ტრავმების მკურნალობა. ეს სასაცილო იყო - ტურნირებიდან ვიყავი მოკვეთილი და ამ დისკვალიფიკაციის შედეგად, ტურნირებისთვის უფრო კარგად ვიყავი მზად, ვიდრე წინა პერიოდში.

როცა მოვიდა ვერდიქტის ელექტრონული წერილი, მანჰეტენ-ბიჩზე საკუთარ საძინებელში ვიყავი. დილის ცხრა საათი და 21 წუთი იყო წყნარი ოკეანის სარტყელით. ვიცოდი, რომ წერილი მალე უნდა მოსულიყო, ასე რომ, მთელი წინა ღამე არ მიძინია. ან ტუალეტში გავრბოდი, ან საწოლში ვწრიალებდი, ან ჭერს მივშტერებოდი, ან ვთხოვდი დროს, მალე გასულიყო. ვერ ვაიძულე საკუთარი თავი მაშინვე წამეკითხა წერილი - ძალიან ვნერვიულობდი. მაგრამ წერილს დართულმა ჩემი ადვოკატის მინაწერმა მომცა ერთგვარი მინიშნება. მასში ეწერა, რომ სასამართლომ შეამცირა დისკვალიფიკაციის ვადა ორი წლიდან 15 თვემდე, რომლის დიდი ნაწილი უკვე მოხდილი მქონდა. მისი წაკითხვის შემდეგ, ყვირილი დავიწყე. მამაჩემი ბელარუსში იყო თავის დედასთან, მაგრამ დედაჩემი იყო სახლში.

- ვბრუნდები! - დავიყვირე მე. - ისევ ვითამაშებ ჩოგბურთს. მე ვბრუნდები!

დავურეკე ბებიას. შემდეგ მამას. სიხარულით ვიყავი სავსე და სიმსუბუქეს ვგრძნობდი. გადაწყვეტილება არ იყო იდეალური - მაგრამ ასეთი არც არსებობს. მაგრამ მხრებიდან კოლოსალური ტვირთი მომეხსნა.
ოფიციალური განცხადების ტექსტი კიდევ უფრო უკეთესი იყო, ვიდრე თავად ვერდიქტი. სულ რამდენიმე პარაგრაფში მათ სრულად აღადგინეს ჩემი სახელი. ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ისევ შევძელი სუნთქვა. ჩემმა ადვოკატმა დააკოპირა და გამომიგზავნა ელექტრონული წერილით ოფიციალური განცხადების ძირითადი მომენტები:

სპორტსმენმა მიმართა დოქტორ სკალნის არა სტიმულატორი პრეპარატების მიღების მიზნით, არამედ სუფთა სამედიცინო მიზეზებით.

შესაბამისმა ორგანიზაციებმა - მსოფლიოს ანტისადოპინგო სააგენტომ, ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციამ და ქალ ჩოგბურთელთა ასოციაციამ არ გააკეთეს არაფერი, რათა სპორტსმენებისთვის ეცნობებინათ მელდონიუმის სტატუსის შეცვლის შესახებ. ამასთან დაკავშირებით, კომისია ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, რომ ანტისადოპინგო სააგენტოები ვალდებულნი არიან, გადადგან საპასუხისმგებლო ნაბიჯები იმისთვის, რომ შეატყობინონ სპორტსმენებს აკრძალული პრეპარატების სიაში ცვლილებების შეტანის, კერძოდ, მასში ახალი ნივთიერებების დამატების შესახებ.

კომისია თავს ვალდებულად თვლის ხაზი გაუსვას იმას, რომ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, სპორტსმენს არ ჰქონია არანაირი მცდელობა, რომ დაეფარა თავად მილდრონატის მიღების ფაქტი. და ის ღიად ლაპარაკობდა ამის შესახებ ბევრთან საკუთარ გარემოცვაში. ამასთან, ის ხელმძღვანელობდა ექიმის რეკომენდაციებით და იღებდა პრეპარატს იმაში დარწმუნებული, რომ ის ვერ დაეხმარებოდა სპორტული შედეგების გაუმჯობესებაში, ხოლო მისი მიღება შეესაბამებოდა არსებულ წესებს. პრეპარატს ის იღებდა თავისი კარიერის დიდი პერიოდის განმავლობაში, შესაბამისმა ანტისადოპინგო სააგენტომ კი არ მისცა ზუსტი ინფორმაცია პრეპარატის სტატუსის შეცვლის შესახებ.

ბოლოს, კომისიას სურს ყურადღება გაამახვილოს იმაზე, რომ გამოძიება დასრულებულია და სასჯელი, რომელიც მას მოჰყვა, არ უკავშირდება სპორტსმენის მცდელობას - შეცდომაში შეეყვანა საზოგადოება. ის შეეხება მხოლოდ სპორტსმენის ბრალის ხარისხს იმაში, რომ ის თავად არ დარწმუნდა, რომ პრეპარატის სტატუსი, რომელსაც ის მრავალი წლის განმავლობაში იღებდა სამედიცინო დანიშნულების შესაბამისად, შეცვლილი იყო.

ნიუ იორკში გავფრინდი. იქ ვიმყოფებოდი იმ მომენტში, როცა ფართო პუბლიკისთვის ვერდიქტი გახდა ცნობილი. მანამდე, ცხრა თვის განავლობაში, არ მიმიცია არც ერთი ინტერვიუ. არანაირი კომენტარი, საერთოდ არანაირი გამოჩენა მასობრივ საინფორმაციო საშუალებებში. ის პრესკონფერენცია იყო ჩემი ბოლო სიტყვა. მინდოდა დავლოდებოდი, როდის დასრულდებოდა ყველანაირი იურიდიული ასპექტი. ახლა ეს მოხდა. გამოვჩნდი შოუებში - Today და Charlie Rose. მივეცი დიდი ინტერვიუ „ნიუ იორკ თაიმსს“. ალბათ, მინდოდა, ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციას ეღიარებინა თავისი შეცდომა. მაგრამ მან ყრუ დაცვა აირჩია და რაღაც სისულელეს ლაპარაკობდა. ჯანდაბას.

გამოცდილებასთან ერთად მივხვდი, რომ იდეალური სამართლიანობა არ არსებობს, ყოველ შემთხვევაში, ამ თამაშში. შეუძლებელია იმის გაკონტროლება, რას ლაპარაკობენ ან ფიქრობენ შენზე. ისევე როგორც, შეუძლებელია გეგმების აგება მომავალზე, როცა წინასწარ გრძნობ, რომ რაღაც ისე ვერ წავა. უბრალოდ, უნდა იმუშაო მთელი ძალით, შეასრულო ის, რაც გევალება და ილაპარაკო სიმართლე. ბოლოს და ბოლოს, მთავარი - ეს შენი მონდომებაა. სხვა ყველაფერი შენი კონტროლის მიღმა იმყოფება.

მომხდარში არის ერთი დადებითი მხარე - მთელი ამ დროის განმავლობაში, ბევრი გულშემატკივარი დამიკავშირდა, ბევრი გოგონა, რომლებსაც აღმაფრენა მისცა ჩემმა მაგალითმა და ჩემმა ცხოვრებამ. ადრე არასოდეს დავფიქრებულვარ - როგორი გავლენა მაქვს ჩემს გარშემო მყოფ ადამიანებზე, როგორ ვუკვალავ ახალ თაობას გზას ჩემი გაკეთებული საქმით. ისევე, როგორც წინა თაობა მიკვალავდა მე გზას. ახლა ეს მესმის და აღმაფრენას მაძლევს. ეს ბედნიერად მაქცევს, ეს იწვევს ჩემში თრთოლას და სურვილს - დავბრუნდე და გავაგრძელო ჩემი საყვარელი თამაში.

საერთოდ, ეს ყველაფერი ძალიან საინტერესოა: ამ მოვლენებამდე ვფიქრობდი, რომ დასრულების დრო იყო. ვფიქრობდი იმაზე, როგორ დასრულებოდა ეს ყველაფერი. იმაზე, როგორი იქნებოდა ჩემი საფინალო თავის დაკვრა. მაგრამ ახლა, ამაზე საერთოდ არ ვფიქრობ. ახლა მე ვფიქრობ მხოლოდ იმაზე, რომ გავაგრძელო თამაში იმდენი ხანი, რამდენსაც შევძლებ. მთელი ძალით. სანამ არ მოაშორებენ ბადეს კორტიდან. სანამ არ დაწვავენ ჩემს ჩოგნებს. სანამ არ შეეცდებიან ჩემს შეჩერებას. მინდა ვნახო, როგორ გამოუვათ ეს.

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
8239
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;