მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ეს წყეული „პრიუსები“, როგორ ვერ ვიტან ამ მანქანებს!

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: თავიდან ბოლომდე ნეხვში ვიყავი და მეჩვენებოდა, რომ...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: გავხსენი კონვერტი, ამოვიღე წერილი და გული ქუსლებში წამივიდა...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როგორი უნდა ყოფილიყო ჩემი დაბადების დღე?

[VIDEO] მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: დავურეკე მაქსს... ყურმილი დავკიდე და ავქვითინდი

მომდევნო დილას გარდამტეხი მომენტი დადგა. შენ ან საკუთარ ნაჭუჭში დაიმალები და თავზე საბანს დაიფარებ ან საწოლიდან გამოხვალ და ცხოვრებას გააგრძელებ. დილის ცხრის ნახევარზე, სახლთან ახლოს ფიტნესცენტრში ვარჯიში მქონდა დანიშნული. იქ სვენს უნდა შევხვედროდი. მას დილის რვის ნახევარზე დავურეკე.

- დაივიწყე ამის შესახებ, - ვუთხარი მე. - არ შემიძლია. მე არ მოვალ.

სახე თითქოს რკინის გამიხდა. სხეული, როგორც არასდროს, დამძიმებული მეჩვენებოდა, არადა, წონას ვკარგავდი. მაგრამ ჩემ შიგნით რაღაც ხმამ მითხრა, რომ უნდა წავსულიყავი. უნდა გამოვძვრე საწოლიდან, ჩავიცვა და წავიდე, ვაიძულო ჩემს თავს ამის გაკეთება, წინააღმდეგ შემთხვევაში, სამუდამოდ ლოგინში დავრჩები. გადამწყვეტი მომენტი. ან იწექი ან, ჯანდაბა, ადექი. 10 წუთის შემდეგ სვენს შეტყობინება გავუგზავნე: „ვხვდებით რვა საათსა და 20 წუთზე“.

რაღაც ჩავიცვი და ვაიძულე ჩემს თავს მანქანამდე მივსულიყავი. სახლის წინ ორი პაპარაცი ტრიალებდა. ეს წყეული „პრიუსები“, როგორ ვერ ვიტან ამ მანქანებს!

ისინი უკან გამომყვნენ, სანამ სადგომის მიმართულებით ბორცვზე ვეშვებოდი. ცენტრში ყველა მე მაკვირდებოდა, ან, უბრალოდ, მეჩვენებოდა, რომ მაკვირდებოდნენ. ამაშია საქმე. რაღაც მომენტში, საღი აზროვნების უნარს კარგავ. შენი საკუთარი ტვინი გცვლის და იწყებ საკუთარი თავის ტანჯვას. მე, უბრალოდ, ბნელ ოთახში ველოსიპედზე ავფოფხდი, თავი დავხარე და სატერფულების ტრიალი დავიწყე. მარცხენა. მარჯვენა. მარცხენა. მარჯვენა. სრულ ნეხვში ვიყავი. მთლიანად. მთელი ვარჯიში ტირილში გავატარე, მაგრამ შევასრულე ყველაფერი, რაც უნდა შემესრულებინა. სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი საშინელება და უსამართლობა იქნება, მაგრამ მე მას გავუმკლავდები. სადღაც გულის სიღრმეში ვგრძნობდი, რომ გავძლებდი.

ჩვენ მაშინვე დავიწყეთ მზადება პროცესისთვის. წესრიგში მომყავდა საკუთარი დოკუმენტები და ჩანაწერები, პარალელურად, ვსწავლობდი მელდონიუმს. მინდოდა მის შესახებ ყველაფერი მცოდნოდა. ამასობაში, დროებით ჩამომაშორეს ტურნირებს. გამოვტოვე ინდიან უელსისა და მაიამის ჩემპიონატები. მომავალი წყვდიადით იყო მოცული. იმ მომენტში ისე ჩანდა, რომ ვერ შევძლებდი დაბრუნებას, მაგრამ მაინც ვაგრძელებდი ვარჯიშს. და არა მხოლოდ საკუთარი ფიზიკური მდგომარეობისთვის, არამედ ფსიქოლოგიური ჯანმრთელობისთვისაც.
ერთხელ შევამჩნიე, რომ ვარჯიში ძალიან გამიჭირდა.

- მარია, როცა საქმის მოსმენა დაიწყება, მინდა, რომ საუკეთესო ფორმაში იყო იმათ შორის, ვინც ოთახში იქნება, - მითხრა სვენმა.

- ეს არც ისე რთული უნდა იყოს, - ირიბად გავხედე მას.

- შენ იცი, რასაც ვგულისხმობ, - გააგრძელა მან. - მინდა, რომ ფიზიკურად და ფსიქოლოგიურად ისეთი ძლიერი იყო, რომ ზიანი ვერავინ მოგაყენოს.

იმ პერიოდში ვვარჯიშობდი ყველაზე მეტს, რაც კი ოდესმე მივარჯიშია. ივნისში თავისუფლად შემეძლო საფრანგეთის ღია პირველობაზე გამოსვლა. შესანიშნავ ფორმაში ვიყავი. პალო-ვერდეში, ვიღაცის სახლის უკან ვვარჯიშობდი გრუნტის კორტზე. როგორც წესი, საჩოგბურთო კლუბში განცალკევებულ კორტზე ვვარჯიშობ. ის მაქსიმალურად არის დახურული ყველასთვის, მაგრამ მაინც კარგად ჩანს ყველაფერი იმათთვის, ვინც მოედანს გვერდით ჩაუვლიან. მე კი განმარტოვება მინდოდა. თუმცა, საკუთარი მტანჯველი აზრებისგან გაქცევა შეუძლებელი იყო. მეშინოდა ტელეფონის ეკრანზე დახედვა და, ამავდროულად, მას თვალს ვერ ვაცილებდი. მეგონა, რომ გაუთავებლად ვიბრირებდა, როცა მას ვუყურებდი და თავად მიხტებოდა ხელში, როგორც მასზე დავფიქრდებოდი. ვინ იცის, კიდევ რა საშინელი ახალი ამბები უნდა მოეტანა? მეშინოდა, როცა ეკრანზე სახელი მაქსი იწერებოდა - გული ქუსლებში მიდიოდა - ნეტავ კიდევ რა მოხდა? მაგრამ, ამავდროულად, მჭირდებოდა მასთან ლაპარაკი. ყოველ წუთს, მისი ზარების გამო ვღელავდი... და ამ ღელვას მხოლოდ მისი ზარები ამშვიდებდა. ბოლოს და ბოლოს, მე უკვე აღარ ვიცოდი, რისი მეშინოდა. ვიცოდი მხოლოდ, რომ საშიში სიტუაცია იყო.

პირველი მოსმენა 2016 წლის ივნისში გაიმართა ლონდონში, საოფისე შენობაში. მახსოვს, როგორ გავიღვიძე იმ დღეს ქოვენთ-გარდენის გვერდით სასტუმრო „როუზვუდში“. საწოლი უზარმაზარი და ძალიან მოხერხებული იყო. და უცებ, თავი ბედნიერად ვიგრძენი, რადგან დამავიწყდა რატომ ვიყავი ამ ქალაქში, ამ სასტუმროში და ამ ლოგინში. მაგრამ შემდეგ გამახსენდა.

შესვლისას მკითხეს სახელი და დაინტერესდნენ - მახლდნენ თუ არა თან ოჯახის წევრები. გამეცინა. ჩემი ოჯახის წევრები იშვიათად ესწრებოდნენ ტურნირებს, რომლებშიც ვიღებდი მონაწილეობას. და, რატომ უნდა მოსულიყვნენ ჩემს სასამართლოზე? მოსმენა მიმდინარეობდა ოთახში, რომელიც რაღაცით ჰგავდა დირექტორთა საბჭოს სხდომის დარბაზს. ჩემი მხრიდან ესწრებოდნენ მაქსი და ჩემი ორი ადვოკატი. მათი მხრიდან იყო ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციის ანტისადოპინგო კომისიის თავმჯდომარე და მისი ადვოკატები. მოწმის სტატუსით ჩვენებებს კომისიის სამივე წევრს ვაძლევდით.

მთელი პროცესი ისე იყო ორგანიზებული, რომ აუცილებლად წავაგებდი. კომისიის სამივე წევრი ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციის მიერ იყო დანიშნული. კომისიის თავმჯდომარის სახელი იმ პირველი წერილის ხელმომწერთა სიაში იყო, რომლის შემდეგაც დაიწყო მთელი ეს კოშმარი. სხვა სიტყვებით, ჩემს საქმეს, რომელიც ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციამ აღძრა, თავად ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაცია იხილავდა. როგორ შეიძლება ასეთი გარჩევა პატიოსანი და ობიექტური იყოს? პასუხი ძალიან მარტივია - ეს შეუძლებელია. სწორედ ამიტომაც მირჩია ჩემმა ადვოკატმა - არ მქონოდა სამართლიანობის მოლოდინი მოსმენის ამ რაუნდის დასრულების შემდეგ. ჩვენ აქ უნდა დავმარცხდეთ იმისთვის, რომ მივმართოთ მომდევნო კომისიას, სადაც შედგებოდა ჩვენი საქმის სამართლიანი განხილვა. შოკში ვიყავი.

- თქვენ გინდათ თქვათ, რომ ამ ყველაფრის ორჯერ გავლა მომიწევს?

ამის გაფიქრებაც კი ამაზრზენი იყო ჩემთვის. ჩვენებას რამდენიმე საათის განმავლობაში ვაძლევდი. შემდეგ, როცა ჩვენებას დავასრულებდი, უნდა ვმჯდარიყავი ოთახში და მესმინა, მოწინააღდეგე მხარე როგორ მიწოდებდა დოპინგზე შემჯდარს და თაღლითს. მაგრამ ერთი რამის გამო თავს დამაჯერებლად ვგრძნობდი - ვიცოდი, რომ სიმართლეს ვლაპარაკობდი. არ ვამტკიცებდი, რომ სინჯთან დაკავშირებით შეცდომა მოხდა, ან საერთოდ არ მიმიღია პრეპარატი, ან მე ის მხოლოდ აკრძალვამდე გამოვიყენე. მე ვაღიარებდი, რომ დავლიე ის 2016 წლის იანვარში. მაგრამ ეს უბრალო შეცდომა იყო. ნუთუ ეს ცხადი არ არის?

მე არ ვიცოდი, რომ პრეპარატი აკრძალული იყო და მასთან დაკავშირებით პრობლემები შემექნებოდა. ის არ ახდენდა ჩემი თამაშის სტიმულირებას და არ ჰქონდა ჩემზე, როგორც სპორტსმენზე გავლენა. მითხრეს, რომ უნდა მიმეღო გულის პროფილაქტიკისთვის და მას სწორედ ამ დანიშნულებით ვიღებდი. რაც შეეხება აკრძალვის დარღვევას, ეს, უბრალოდ, სულელური უყურადღებობა იყო. მაგრამ ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციამ ხისტი პოზიცია დაიკავა, რასაც აგრესიული ტონი დაარქვა. რა სულელური და ამავდროულად, აღმაშფოთებელი სიტუაცია იყო! საერთოდ, რაზე ვკამათობთ? მე შევცდი. არ შევამოწმე აკრძალული პრეპარატების განახლებული სია. მაგრამ მათაც დაუშვეს შეცდომა. მათ უფრო მკაფიოდ უნდა შეეტყობინებინათ ამ სიაში ცვლილებების შესახებ. მათ ცვლილებები დროშებით უნდა აღენიშნათ, ეყვირათ ამის შესახებ ყველა კუთხეში.

ან თუნდაც რამდენიმე სატელეფონო ზარი გაეშვათ აგენტების მისამართით, რომ მათ წინასწარ გაეფრთხილებინათ მოთამაშეები. ამის ნაცვლად, ფედერაცია ელოდება - სპორტსმენი როდის შეისწავლის ამ გრძელ სიას და აღმოაჩენს იქ ცვლილებას. მე ვაბარებ სისხლსა და შარდს უკვე მრავალი წელია, შესაბამისად, მათ იცოდნენ, რომ მელდონიუმი იყო ჩემს ორგანიზმში. რატომ არ გამაფრთხილეს იმის შესახებ, რაც ხდებოდა? ეს ყველაფერი ხაფანგს ჰგავდა. დღე არ გავიდოდა, არ მეფიქრა იმაზე - თუ ვინ ცდილობდა ჩემს გაფუჭებას.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
15582
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;