მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: რა მოიპარა მაშამ ინგლისის მაღაზიაში და ვინ აიძულა?

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23)

იმ გაზაფხულზე რამდენიმე მცირე ტურნირი იმართებოდა იმისთვის, რომ საკუთარ ძალებში ჩვენი დამაჯერებლობა, ამტანობა გაგვეზარდა და გვემუშავა კოორდინაციაზე. ეს ყველაფერი არის პრელუდია საფრანგეთის ღია პირველობისთვის. ეს ოპერის უვერტიურას ჰგავს. პარიზში მაისში ჩადიხართ, რაც საუკეთესო დროა ქალაქში.

ტურნირის ჩატარების ადგილი - როლან გაროსი ზღაპარს მოგაგონებთ, საკუთარი მყუდრო ტრიბუნებით მთავარი კორტის გარშემო, მწვანე დროშებით, რომლებითაც გარშემორტყმულია არენა და კონტრასტში მოდის გრუნტის წითელ ფერთან, მაყურებელთან. მე მე-19 ნომრად ვიყავი განთესილი. ბადის ზედა მხარეს იყო ქალთა კლასიფიკაციის პირველი ნომერი ჟუსტინ ანენი.

მან წინა წელს მოიგო საფრანგეთის ღია პირველობა. ის ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო მოთამაშე იყო გრუნტის საფარზე. ისე ჩანდა, რომ არ არსებობდა არც ერთი ბურთი, რომლის დაბრუნებაც არ შეეძლო მეტოქის მოედანზე, განსაკუთრებით გრუნტის საფარზე. ის ჭკუიდან მშლიდა, როცა დაუჯერებელი სიზუსტით მიბრუნებდა ბურთს, ჩემი თითქოსდა იდეალური დარტყმის შემდეგ.

ანენი არ იყო არც მაღალი და არც მძლავრი ჩოგბურთელი, მაგრამ აქ ამას არ აქვს მნიშვნელობა. საფრანგეთის ღია პირველობაზე არ არსებობდა ძალის კულტი, როგორც აშშ-ის ღიაზე ან თუნდაც უიმბლდონზეა. პარიზში მთავარია - კარგი ფიზიკური ფორმა და ფიქრის საშუალება. მშრალ დღეს წითელი გრუნტი მყარი და ცივია. თამაში სწრაფი ხდება და ძალა შეიძლება გამარჯვების ფაქტორი გახდეს. მაგრამ თუ ჩნდება მცირედი ტენიანობა ან წვიმა ცრის, გრუნტი სისველეს შთანთქავს და კორტი ძალიან ნელი ხდება. მისი ზედაპირი სქელი წვნიანივითაა, ქულის აღების ნებისმიერი მცდელობა ნულზე დადის, ძლიერი და ბრტყელი დარტყმის შემთხვევაშიც, ასხლეტა თითქმის არ არსებობს.

ასეთი პირობებში თამაში - ეს არის შეუპოვრობისა და გამოცდილების საკითხი. პროფესიონალები, რომლებიც ამ საფარზე გაიზარდნენ, გრძნობენ მოედნის რიტმს და იციან, როდის უნდა შენელდნენ და ზედაპირზე გასრიალდნენ, რათა სწორად მივიდნენ ბურთთან. ისინი იღებენ უპირატესობას, როცა წვიმა უკვე მოდის, ან უკვე იყო, ან იქნება. ასეთი რამ ტურნირზე ერთხელ მაინც ხდება. საფრანგეთის ღია პირველობა იმით არის განთქმული, რომ დიდად არ წყალობს დიად მოთამაშეებს. ჯიმი კონორსი, ჯონ მაკინროი, მარტინა ჰინგისი, ვინუს უილიამსი. არც ერთს არ აქვს მოგებული საფრანგეთის ღია პირველობა.

პირველ წრეში მე ორ სეტში მოვუგე ბარბარა შვარცს (ავსტრიელი ჩოგბურთელი, საუკეთესო ადგილი რეიტინგში - 105), ამასთან, მხოლოდ სამი გეიმი დავთმე. ეს ავსტრიელი ცაციაა, ძალიან რთული ბექჰენდით, რომელსაც ცალი ხელით ასრულებდა. მეორე წრე? ისევ ორი სეტი. ამჯერად, იტალიელი რიტა გრანდეს (ავსტრიელი ჩოგბურთელი, საუკეთესო ადგილი რეიტინგში - 46) წინააღმდეგ. და ისევ, მხოლოდ სამი გეიმი წავაგე.

მთელ სამუშაოს, რაც ესპანურ აკადემიაში გავწიე, შედეგი მოჰქონდა. მესამე წრეში ოდნავ უფრო რთული იყო. იქ ვთამაშობდი კიდევ ერთი რუსის - ვერა ზვონარევას (წყვილებსა და მიქსტში “დიდი სლემის” ტურნირების ოთხგზის ჩემპიონი) წინააღმდეგ. შემეძლო ეს მატჩი ორ სეტში მომეგო, მაგრამ მის თამაშში რაღაც ხელს მიშლიდა. თავს კომფორტულად ვერ ვგრძნობდი. თითქოს მისჯილი გვაქვს ჩვენი თამაშების სამ სეტში დასრულება. მეოთხე წრეში ისევ ორი სეტი.

ამჯერად, დავამარცხე გერმანელი მარლენ ვაინგარტნერი (გერმანელი ჩოგბურთელი, საუკეთესო ადგილი რეიტინგში - 47), რომელიც, ძირითადად, ცნობილია თავისი ფანტასტიკური თამაშით იმავე 2004 წლის ავსტრალიის ღია პირველობაზე ჯენიფერ კაპრიატის წინააღმდეგ. თამაშის მსვლელობისას, ის 4:6, 1:4-ს აგებდა, მაგრამ რაღაცნაირად შეძლო მობილიზება და მოგება.

თვალის დახამხამებაც ვერ მოვასწარი და უკვე მეოთხედფინალში ვიყავი - პირველად “დიდი სლემის” ტურნირებზე. იქ უნდა შევხვედროდი პაულა სუარესს (არგეტინელი ჩოგბურთელი, წყვილებში “დიდი სლემის” ტურნირების რვაგზის ჩემპიონი) - ხისტ და ჭკვიან არგენტინელს, რომელიც უკვე დიდი ხანია იმარჯვებდა სხვადასხვა ტურნირზე. სიმაღლით ის ხუთი ფუტი და შვიდი დუიმი იყო, ეს იმას ნიშნავდა, რომ მას ზემოდან დავყურებდი, მაგრამ, როგორც უკვე ვთქვი, ეს გრუნტი იყო...

იმ მომენტისთვის პარიზში ჩამოვიდა მაქსი. IMG-ში ყველანი გვარიანად აფორიაქდნენ. ყველაფერი ისე მოჩანდა, რომ წელს, შესაძლოა, ძალიან მაღლა ავსულიყავი “დიდი სლემის” ტურნირებზე და უფრო მაღალ ადგილს დავიკავებდი მსოფლიო კლასიფიკაციაში. 17 წლის ვიყავი და მხოლოდ ორი მატჩი მაშორებდა “დიდ სლემზე” ჩემს პირველ ფინალთან. ყველა მოთამაშე, ვისაც უფრო მაღალი განთესვის ნომერი ჰქონდა, უკვე გავარდნილი იყვნენ - სერენა უილიამსი, ამელი მორესმო, ლინდსი დევენპორტი და ვინუს უილიამსი. ეს ხომ გრუნტის საფარია. რაღაც მომენტში მომეჩვენა, რომ ძალიან კარგი შანსები მქონდა.

საღამოს, მატჩის წინ, მაქსი მამასთან ერთად ბარში იჯდა.

- იური, ობიექტურად მიპასუხე, - სთხოვა მან. - შეუძლია მარიას ხვალ მოგება?

იურიმ ამოიოხრა და მხრები აიჩეჩა. მას უნდოდა, რომ მაქსს დაეოკებინა საკუთარი მოლოდინი. მამას სჯერა, რომ ძალიან გადამეტებული მოლოდინი - ეს ისევე სახიფათოა, როგორც ნახევრად მშიერი ცხოვრება.

- თუ ხვალ ცაზე არ იქნება არც ერთი ღრუბელი, მაშინ, იქნებ გვქონდეს შანსი, - უპასუხა იურიმ.

სუარესი ჩემზე გაცილებით გამოცდილი იყო. როცა წვიმა მოდის, გრუნტის საფარი ნელი ხდება და იმისთვის, რომ ჩემმა დარტყმულმა მართლაც იფრინოს, შესაფერისი კორტი მჭირდება. ამ შემთხვევაში, მშრალი კორტი. ეს იყო ჩემი ერთადერთი შანსი. მეორე დილით, სანამ ტუალეტში შევიდოდი და უკან, საწოლში დავბრუნდებოდი, ფარდა გადავწიე და ქუჩაში გავიხედე.

როგორ ფიქრობთ, რა დავინახე? ნამდვილი ქარიშხალი: ცა იყო ფოლადისფერი და წვიმა ქუჩებში ასხამდა. ორ სეტში წავაგე. კარგია, როცა თავის გასამართლებელი გაქვს. ამჯერად, ეს იყო ამინდი. ეს მე არ ვყოფილვარ - ზეციური ძალა იყო! მეოთხედფინალებში წაგებას აქვს თავისი დადებითი მომენტი - ეს ნიშნავს, რომ უკვე განთავისუფლდი და შეიძლება იფიქრო “შოპინგ-თერაპიაზე”.

ჯიბეში საპრიზო თანხით ბულვარებში გავიარე და შემდეგ ინგლისში გავემგზავრე. პროფესიული სეზონის კიდევ ერთი თავისებურება - როგორ ცუდადაც უნდა გრძნობდე თავს, წინ კიდევ ერთი ტურნირი გაქვს, მობილიზების კიდევ ერთი შანსი, ცოდვების გამოსყიდვის კიდევ ერთი შესაძლებლობა. ხურავ ერთ გვერდს და შლი მეორეს. ყველაფერს იშორებ გონებიდან და იქვე ისევ იტვირთავ მას.

პირდაპირ ბირმინგემისკენ გავეშურეთ, ინდუსტრიული ქალაქისკენ მიდლენდსში. ტურნირი ბირმინგემში - ეს არის უიმბლდონის წინ მოთელვა. ყოველთვის შესანიშნავია გრუნტიდან ბალახზე გადასვლა, სასიამოვნოა ისევ სისწრაფის აკრეფა. მახსოვს, ბირმინგემში პირველ ვარჯიშზე ნელა დავრბოდი კორტის მიღმა და ვწელავდი მომენტს, როცა, ბოლოს და ბოლოს, რბილსა და მწვანე ბალახზე შევაბიჯებდი.

ღმერთო, რა შესანიშნავია აქ დგომა, გაცილებით უკეთესია, ვიდრე წყეული გრუნტი. ეს სულ არ ჰგავს პარიზის კორტებს, სადაც მეგონა, რომ ჩემი ფეხები საფარზე იყო დაწებებული.

ვალსის რიტმში მოვიგე “ბირმინგემ კლასიკი”. მომეჩვენა, რომ მხოლოდ ორი მატჩი მომიწია. ვფიქრობ, ეს დასაწყისი იყო. მატჩებს შორის შესვენებისას, სასტუმროსა და ქალაქში დროს ვატარებდი კიდევ ერთ ჩოგბურთელთან მარია კირილენკოსთან (WTA-ის შემაჯამებელი ტურნირის ჩემპიონი წყვილებში) ერთად, რუს გოგონასთან, რომელიც, ალბათ, ერთადერთი იყო, ვისთვისაც შემეძლო მეწოდებინა სატურნირო მეგობარი. ის ჩემი ასაკის იყო და გაიზარდა ატმოსფეროში, რომელიც ოდნავ უფრო მეგობრული იყო, ვიდრე ის, რომელშიც მე გავიზარდე.

პირველი შესაძლებლობისთანავე ჩვენ ვერთიანდებოდით - დავდიოდით სასადილოდ მატჩების შემდეგ, მაღაზიებში, ბევრს ვლაპარაკობდით. სწორედ მასთან ერთად ადრეულ წლებში, მისი უარყოფითი გავლენით, ცხოვრებაში პირველად ვიქურდე. ქურდობა მაღაზიაში, პრაქტიკულად სანაძლეოზე. ეს იყო შენი ტოლსწორის ზეწოლა:

- გინდა? მაშინ აიღე! ნუ იქნები მხდალი, მარია! ნუთუ შეგეშინდა? მიდი, დროზე!

ეს იყო “ნივეას” პატარა მრგვალი ქილა. ის პალტოში ჩავიტენე და მასთან ერთად სასტუმროში დავბრუნდი, თუმცა ვერ შევძელი მოპარულის გამოყენება. ის ჩემი კბილის ჯაგრისის გვერდით იდო, როგორც მუნჯი საყვედური. ორი დღის შემდეგ გადავაგდე.

იმ წელს, კირილენკოსთან ერთად ვუყურებდი საფრანგეთის ღიას ფინალს ტელევიზორში. ორივენი კარგად ვთამაშობდით, ასე რომ, ახლა შეგვეძლო დავკვირვებოდით და შეგვედარებინა. ეს იყო რუსული ფინალი პარიზში.

ანასტასია მისკინა ელენა დემენტიევას წინააღმდეგ. მისკინამ იოლად მოიგო - ორ სეტში, მაგრამ ეს ნაკლებად მაღელვებდა. მაღელვებდა მხოლოდ ის, რომ ამ გოგონებიდან ერთ-ერთი პირველი რუსი გახდებოდა, ვისაც “დიდი სლემის” ტურნირი ექნებოდა მოგებული. არ მომწონდა, თუ როგორ ჟღერდა ეს და არც ის მომწონდა, მე როგორი დამოკიდებულება მქონდა ამაზე. მინდოდა პირველი ვყოფილიყავი.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
2962
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;