მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ისინი აღგზნებულები მიყურებდნენ, მაგრამ მე ხომ... დავფარო ქერა თმა, გრძელი ფეხები?

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მელიის განავალში ჩადგით ფეხი? ძალიან გაგიმართლათ - მას იღბალი მოაქვს

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: რა მოიპარა მაშამ ინგლისის მაღაზიაში და ვინ აიძულა?

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როგორ დავამარცხოთ უილიამსი

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: რა არის სირცხვილი, ყველაზე დიდი სირცხვილი?

17 წლის ვიყავი. გავიზარდე ჩოგბურთის სამყაროში, პროფესიულ ტურნეში გავხდი უფროსი ასაკის. ჩემი ცხოვრება მხოლოდ იწყებოდა, მაგრამ ისე ვგრძნობდი თავს, თითქოს უკვე 100 წლის ვიყავი - იმდენი რამ გადავიტანე, იმდენი თავგადასავალი გამოვიარე, რამდენიმე კრიზისი გადავლახე, ჩავარდნები და აღმაფრენები, ფორტუნის ბორბლის რამდენი შემოტრიალება. მე უკვე მოვასწარი ჩოგბურთის მობეზრება, უამრავი დარტყმის შესრულება, ბევრი ქალაქის მონახულება.

სწორედ ამიტომაც, ჩოგბურთელი 29 წლის ასაკში შეიძლება ყველაზე მოხუცი ადამიანი იყოს დედამიწაზე. მან უკვე განვლო თავისი ცხოვრების დიდი ნაწილი, იყო იუნიორი, შემდეგ ზრდასრული, შემდეგ კი მივიდა იმ მომენტამდე, როცა ამბობენ - „მოშორდი კორტს, ძალიან მოხუცი ხარ“. პროფესიონალი ჩოგბურთელი ცხოვრებაში ორჯერ კვდება. სიცოცხლის ბოლოს ბუნებრივი სიკვდილით, როგორც ყველა დანარჩენი, აგრეთვე იმ მომენტში, რომელიც გაცილებით ახლოს არის დაბადების მომენტთან. ამ დროს, ის კარგავს თავის ერთადერთ ცხოვრებას, რომელსაც ყველაზე კარგად იცნობს.

მაგრამ სხვა დანარჩენში მე ტიპური თინეიჯერი ვიყავი. გოგონა, რომელიც ხდება ქალი და ამისთვის საერთოდ არ არის მზად. იმ წელს, უიმბლდონზე პირველად მივხვდი, რომ, ალბათ, მომხიბვლელი ვარ. ამის შესახებ არავინ მეუბნებოდა და მეც არ შემიმჩნევია ჩემზე რაიმე განსაკუთრებული. მაგრამ ეს გამოხედვები, რომლითაც სხვა მამაკაცები მიყურებდნენ, ისეთებიც, რომლებიც ძალიან მოხუცები მეჩვენებოდნენ...

წლების შემდეგ, მოგვიანებით, ამაზე ჩემს დღიურში დავწერე. აი, პირდაპირი ციტატა იქიდან ყოველგვარი კომენტარების გარეშე:

მოულოდნელად, ამ 25 წლის მამაკაცებმა დაიწყეს ჩემზე თვალების მოშტერება - თავი უნდა მოვაჩვენო ბრმად და ყრუდ. ვერ ვიგებ რას უყურებენ. იძულებული ვარ დავფარო ჩემი ქერა თმა და გრძელი ფეხები. მაგრამ ეს არ მშველის. არაფერი მშველის, გამოსავალი არ არის. ყველაზე უწყინარი მომენტია - როცა თითით უთითებენ ჩემზე და ყვირიან: აი, შარაპოვა, და გარშემო ყველა დუმდება. შესაძლოა, ვაჭარბებ, მაგრამ ასე მეჩვენება. შესაძლოა, ისინი ძალიან აღგზნებულები არიან, რათა შეძლონ საკუთარი გრძნობების შეკავება, მაგრამ მისმინეთ, მე ხომ მხოლოდ 17 წლის ვარ.

თვალის დახამხამება ვერ მოვასწარი, რომ კვირა გავიდა და აი, უკვე გასახდელში ვემზადები პირველი თამაშისთვის. დილით ცა უღრუბლო იყო, მაგრამ ახლა ქარი ამოვარდა და წვიმა წამოვიდა. ამაშია უიმბლდონის მთავარი საფრთხე. თუ შენ სერენა უილიამსი ვერ მოგწვდება, ამინდი ნამდვილად გააკეთებს ამას.

მოვემზადე ხანგრძლივი მოლოდინისთვის - ჩემი მატჩი დანიშნული იყო მამაკაცთა თამაშის შემდეგ და არავინ იცოდა, ისინი რამდენი ხანი დარჩებოდნენ კორტზე. მაგრამ იმის გამო, რომ სამი სეტის მოგებამდე თამაშობდნენ, ადვილი მისახვედრი იყო, რომ დიდი ხანი ლოდინი მოგვიწევდა. ბუნებრივია, რომ ამ ბიჭებმა მეხუთე სეტის თამაში დაიწყეს - ამაში ეჭვი არავის ეპარებოდა - რადგან მამაკაცთა ჩოგბურთში ლოგიკა საერთოდ არ არსებობს. რატომ უნდა იწვალო და ითამაშო პირველი სეტი, როცა ზუსტად იცი, რომ მოგიწევს მეხუთეს თამაში?

თავიდან გავბრაზდი, მაგრამ შემდეგ აღმოჩნდა, რომ ეს უკეთესიც იყო, რადგან სწორედ ამ ლოდინის დროს ვიპოვე ჩემი საყვარელი ადგილი უიმბლდონზე - გასახდელი „მხოლოდ კლუბის წევრებისთვის“. დიახ, დიახ, გასახდელი, რომელიც, როგორც იქნა, მომეწონა!

გახურებისა და მცირე სადილის შემდეგ, გასახდელისკენ გავეშურე, რადგან მოთამაშეებისთვის განკუთვნილი ოთახი უიმბლდონზე ზოოპარკს მოგაგონებთ: მშობლები, აგენტები, ჟურნალისტები და ბევრი სხვა გაურკვეველი პიროვნება. გასახდელში მხოლოდ ორი თავისუფალი სკამი იყო და ერთ-ერთზე დავჯექი. მთელი საათი უსაქმოდ ვიყავი. მარია კირილენკოც ელოდებოდა თავისი თამაშის დაწყებას, ასე რომ, ვილაპარაკეთ და ამოვხსენით რუსული კროსვორდი, რომელიც თან ჰქონდა მოტანილი.

სანამ ველოდით, სამი ჭიქა მარწყვი შევჭამეთ, ოღონდ ნაღების გარეშე. ნაღები ძალიან მძიმე საჭმელია თამაშამდე. დრო ნელა იწელებოდა, ძალიან ნელა. ბოლოს და ბოლოს, ორივეს მოგვბეზრდა გასახდელში ყოფნა და მოთამაშეთა ოთახში დავბრუნდით - რათა გვენახა, რა ხდებოდა იქ. ვიპოვეთ თავისუფალი სკამი და დავსხედით. გვერდით ლინდსი დევენპორტი მოგვიჯდა და გამოგველაპარაკა.

ლინდსი - მაღალი ამერიკელია, ჩოგბურთელი რეიტინგის პირველი ათეულიდან, ერთ-ერთი ყველაზე მძლავრი დარტყმის მქონე მოთამაშე. ის ჩემამდე მუშაობდა რობერტ ლანსდორპთან. მამაჩემი ყოველთვის აღფრთოვანებული იყო მისი თამაშით და მე მამსგავსებდა მას. ძირითადად, სწორედ იმიტომ დაიწყო კიდეც ლანსდორპის ძებნა. აქედან შედგა ჩვენ შორის რაღაც უხილავი კავშირი. ლინდსი დაგველაპარაკა მიმნდობი, თითქმის იდუმალი ხმით. მას შემდეგ, რაც აუცილებელი ფრაზები გავცვალეთ, რომელიც „არანორმალურ ინგლისურ ამინდს“ შეეხებოდა, ის ჩემსკენ გადმოიხარა და დაინტერესდა, ხომ არ მქონდა ჩემი საკუთარი საიდუმლო სტრატეგია.

- რატომ არ იცვლი „მხოლოდ კლუბის წევრთა“ გასახდელში?

- ერთი წუთით. სად?

- არსებობს სპეციალური გასახდელი მოთამაშეებისთვის, რომლებიც პირველ 16 ნომრად არიან განთესილები, - ახსნა ლინდსიმ.

მე მქონდა მე-13 ნომერი, ლინდი - მეხუთე იყო. ვინუსი - მესამე, სერენა - პირველი.

- შენ რა, არ იცოდი ამის შესახებ? - გაოცდა ლინდსი. - აუცილებლად უნდა წახვიდე და ნახო.

ჩემი რუსი მეგობარი 32-ე ნომრის ზემოთ არ ასულა. ამიტომაც ვუთხარი „მშვიდობით“, დავტოვე ის მარწყვთან და კროსვორდთან ერთად. დროა დავშორდეთ ერთმანეთს, - გავიფიქრე მე, - შესაძლოა, დროებით, შესაძლოა, სამუდამოდ. შემდეგ ავდექი და კლუბის წევრთა გასახდელისკენ წავედი. პირდაპირ სამოთხეში მოვხვდი.

მინდა ვთქვა, რომ ეს გასახდელი „მხოლოდ კლუბის წევრებისთვის“ სრულიად უნიკალურია. შესვლისთანავე ხვდები მცირე მისაღებში, რომელიც 80-იანი წლების ნახატებით არის მორთული. მარჯვნივ არის მყუდრო მისაღები ორი მოხერხებული ტახტით, პირდაპირ შენ წინ კი არის გასახდელი. ყველაზე ლამაზი მსოფლიოში. მასში მხოლოდ რვა კარადაა, მაგრამ ეს არის საუკეთესო კარადები, რომლებიც პატარა კაბინებს მოგაგონებს. და ისინი მხოლოდ შენ გეკუთვნის. იქ მაღალი კარია და არანაირი საკეტი, რადგან მთელი ეს სიმდიდრე - ეს შენი პირადი გასახდელია. შევძელი თავი შემეკავებინა, არადა, სიხარულისგან ყვირილი მინდოდა.

ჯერ ისევ ვიცინოდი, როცა პირველ მატჩზე გავდიოდი. მასში სწრაფად დავამარცხე უკრაინელი იულია ბეიგელზიმერი (WTA-ის სამი ტურნირის გამარჯვებული წყვილთა თანრიგში). მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი იმ დღეს ჩემთვის თამაშის შემდეგ მოხდა. ან ჩაბნელებულ გვირაბში მივდიოდი ან კიბეზე ავდიოდი - ზუსტად არ მახსოვს. და უცებ, შევეჩეხე ვიღაცას, ვინც შემხვედრი მიმართულებით მოდიოდა.

ეს იყო ხუან კარლოს ფერერო. მან უკვე მოიგო თავისი თამაში და აუღელვებელი და მედიდური იერი ჰქონდა, რომელიც თითქოს ამბობდა: „დღე დასრულდა და მე არაფერი მაქვს საქმე“. ის სწორედ პრესკონფერენციიდან ბრუნდებოდა - უკვე მოყოლილი მაქვს, რომ ეს იყო ნამდვილი ნეხვის ორმო, არ აქვს მნიშვნელობა - მოიგე თუ წააგე. ახლა მე 17 წლის ვიყავი, ის 24 წლის იყო, მაგრამ გრძნობა იგივე დარჩა. მასზე ყურებამდე ვიყავი შეყვარებული. ამიტომაც ყველაფერი, რასაც ის ამბობდა, ან სასაცილოდ მეჩვენებოდა, ან მნიშვნელოვნად.

- მარია, მარია, - გამიღიმა მან. - სასაცილოა, რომ სწორედ ახლა შევხვდით ერთმანეთს. ამ წუთს მქონდა ურთიერთობა ჟურნალისტებთან და მათ მკითხეს - ჩემი აზრით, ვინ მოიგებს ქალთა ტურნირს. და მე ვთქვი, რომ ეჭვგარეშეა, ეს იქნება მარია შარაპოვა. ფსონად ჩემი რეპუტაცია ჩავედი, მარია, - დაამატა მან და გაიცინა. - ასე რომ, არ დამაღალატო. იდიოტად ნუ გამომიყვან.

ჩემი სახელი, როცა მას ხუან კარლოსი თავისი ესპანური აქცენტით ამბობდა, ჯადოსნურად ჟღერდა. სისულელეა, მაგრამ ამ შეხვედრაზე მოგონება მთელი ტურნირი თან გამყვა. ის ოდნავ დამაჯერებლობას და ოდნავ მოტივაციას მმატებდა. მე არა მხოლოდ ვიგებდი. მე ვამტკიცებდი, რომ ხუან კარლოსმა ტყუილად არ ირწმუნა ჩემი.

მეორე რაუნდში ენ კეოტავონგს ვეთამაშებოდი (56). ის ადგილობრივი იყო, მთელი ქალაქის სიმპათია და ბრიტანეთის ერთ-ერთი საუკეთესო ჩოგბურთელი, მაგრამ ჩემი შეჩერება უკვე შეუძლებელი იყო. როცა ვუყურებ იმ ტურნირის კადრებს, მაკვირვებს რამდენიმე ამბავი. პირველი - როგორი პატარა ვარ. ბავშვი უკვე აღარ ვიყავი, მაგრამ მაინც დიდ ქალად გადაქცევის პროცესი ჯერ ისევ მიდიოდა. ჯერ ის არ ვიყავი, რაც დღეს ვარ, მაგრამ სანახევროდ ჩამოყალიბებული გახლდით.

მეორე - ჩემი სახის გამომეტყველება, თითქოს ჩემმა მოწინააღმდეგემ, არ აქვს მნიშვნელობა ვინ არის, საშინელი პირადი შეურაცხყოფა მომაყენა და ახლა, შურისძიების დრო მოვიდა. შეჭმუხნილი წარბები მაქვს, რის გამოც თვალები მეხუჭება. თმები სახეზეა ჩამოყრილი. გარშემო არაფერი მესმის. სხვათა შორის, ეს არის ერთ-ერთი ხერხი - თამაშის წინ განწყობის შესაქმნელად და საკუთარი თავის წასაქეზებლად. დაარწმუნო შენი თავი, რომ უსამართლობას ჰქონდა ადგილი, შენი მისია კი შურისძიებაში მდგომარეობს. სხვა სიტყვებით, იმ წელს ენ კეოტავონგს არანაირი შანსი არ ჰქონდა. ორ სეტში მოგება - 6:4, 6:0.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
8305
მკითხველის კომენტარები / 0 /
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;