მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: როგორი იყო წუთობრივად გაწერილი დღის განრიგი?

(გაგრძელება. დასაწყისი "ლელო" N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 243, 245, 246, 247, 248, 250)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ეს არის ვნება, მაგრამ არა უბრალოდ ვნება

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მაქსს არ აინტერესებდა ჩემი თმის ფერი, სქესი...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ვინ არის ბეტსი? რა შეცვალა მაშას კარიერაში?

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: სერიოზული რიგები და კორუფცია რუსეთში... თუ ფულს არ გადაუხდიდი, შესაძლოა...

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ზებრა! - ასეთი იყო ჩემი ცხოვრება

VII თავი

ჯერ ისევ აკადემიაში ვცხოვრობდი და ვერ ვიტანდი იქაურ ყოფას. შესაძლოა, ჩვენ მართლაც შესანიშნავი გარიგება დავდეთ, მაგრამ ჩემი ცხოვრება ამით არ შეცვლილა. მინდოდა საერთო საცხოვრებლისთვის უბრალოდ ციხე დამერქმია, მაგრამ მე მგონი, ეს სწორედ საჩოგბურთო ციხე იყო. ყველა სკოლა ერთ ყაიდაზეა აშენებული - საშუალოზე დაბალი შენობები, განლაგებული როგორც ციხეში, აკურატული ბილიკები, გაკრეჭილი ხეები და პატარა მინდვრები. რიგი საკვებზე, ტრაბახი და კამათი, ერთ მხარეს გოგონები, მეორე მხარეს ბიჭები. საჩოგბურთო კორტები და დარბაზები ყოველთვის გვერდითაა - გელოდებიან, როგორც ჩამწკრივებული კუბოები. გაიღვიძებ და ის შენ ცხვირწინაა. იძინებ და ისევ შენ გვერდით არიან. როცა ვერ ხედავ, მაშინაც კი.

საერთო საცხოვრებელში მრავალოთახიან ნომერში ვცხოვრობდი. ის შედგებოდა სააბაზანო ოთახისგან, მისაღებისა და ორი საძინებლისგან. თითოეულში იყო ორი ორიარუსიანი საწოლი. ოთხ-ოთხი გოგო საძინებელში, სულ რვა გოგო მთლიან ნომერში. ნომერში მეზობლები შესაშური სტაბილურობით ჩნდებოდნენ და ქრებოდნენ - კარგად წარმოაჩინე თავი, პირველი სირთულეები შეგექმნა, არაფერი გამოგივიდა, შინ გაემართე. დილით საწოლს ალაგებენ და ახალი გოგონასთვის ამზადებენ.

მარტოხელა ვიყავი. თითქმის ვერ ვნახულობდი მამას, რომელსაც თავისი სირთულეები ჰქონდა. დროდადრო, გაკვეთილებს ვესწრებოდი მეზობლად ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლაში. ალბათ, ეს ვიღაცის მოთხოვნა იყო. ყველას ერთად გადმოგვსვამდნენ მინივენიდან, მოგვიანებით, უკან მივყავდით. ადგილობრივ ბავშვებთან ერთად ვისხედით, როგორც უცხოპლანეტელები, მაგრამ მე ეს მომწონდა. ყოველთვის მიყვარდა სწავლა - ეს იყო თამაშისგან გამოთიშვის კარგი შესაძლებლობა, რაღაც ახალი მომენტი ჩემთვის.

საერთო საცხოვრებელში კარგი არაფერი იყო. სხვა გოგონებზე უმცროსი ვიყავი - რაღაც პერიოდი, ყველაზე პატარა ვიყავი აკადემიაში და ისინი მსჯიდნენ ამისთვის. სხვებზე ადრე ვწვებოდი დასაძინებლად, რადგან მეტს ვვარჯიშობდი და უფრო მეტი ძილი მჭირდებოდა. ისინი კი გვიან მოდიოდნენ, კანფეტების ქაღალდებს ახმაურებდნენ, ლაპარაკობდნენ და იცინოდნენ, თან სპეციალურად ხმამაღლა აკეთებდნენ ამას, მაღვიძებდნენ და დამცინოდნენ.

მაგრამ მე მათგან განმასხვავებდა არა მხოლოდ ასაკი - მე სხვა სამყაროს ადამიანი ვიყავი. უმეტეს შემთხვევაში, ეს გოგონები მდიდარი ოჯახებიდან იყვნენ, განებივრებულები და აკადემიაში იმისთვის გამოშვებული, რომ მშობლების ოცნებები აესრულებინათ. მე კი ვიყავი ერთ-ერთი იშვიათი მოთამაშე, რომელსაც სტიპენდია ჰქონდა და რომელიც განწირული იყო, რომ ჩოგბურთი ეთამაშა. მე სწორედ ამ მშობლებს ვიწვევდი და ვაიძულებდი, მათ ფული გადაეხადათ სწავლისთვის.

ეს იყო ჩვენი სამუშაო და ამ გზით ვუხდიდით ფულს ბოლეტიერის. ჩვენ ვიყავით რეკლამა. ჩვენ ვიზიდავდით გაურკვევლობაში მყოფ და ბევრის მომლოდინე საჩოგბურთო მშობლებს.

ეს გოგონები ჩემს ნივთებში იქექებოდნენ მაშინ, როცა მე კორტებზე ვიყავი. ვამჩნევდი ამას, როცა ვბრუნდებოდი - ყველაფერი გადატრიალებული და ამობრუნებული მხვდებოდა. მაგრამ ხუმრობა არ გამოდიოდა - განსაკუთრებული არაფერი მქონდა, რომ დაეთვალიერებინათ ან მოეპარათ. საერთოდ, ვინ ვიყავი? ერთი ღარიბი რუსი გოგონა, რომელსაც უყვარდა საჩოგბურთო ბურთზე დარტყმა.

როცა ვერაფერს მიხერხებდნენ, გოგონები იმით იყვნენ დაკავებული, რომ ფოტოკოლაჟებს აკეთებდნენ მუყაოზე. მაშინ ეს ძალიან მოდური გასართობი იყო. წებო, ჟურნალებიდან ამოჭრილი დევიდ ჰასელჰოფი (ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი, ცნობილი სერიალიდან "მაშველები") - მე არც ვიცოდი ვინ იყო და ჯენეტ ჯექსონი და ცისფერი, ყვითელი ან ვარდისფერი ასოებით დაწერილი სიტყვები - "სიყვარული" და "მეგობრობა". თუ ეს ყველაფერი ნიშნავს - გქონდეს ბედნიერი ბავშვობა და იყო ნამდვილი ამერიკელი გოგონა, ეს ჩემთვის არ არის. ნომერში მხოლოდ ერთი კარგი მეგობარი მყავდა. მას პრისცილა ერქვა. მრგვალი სახე და ყველაზე ნათელი ამერიკული ღიმილი ჰქონდა, რაც აქამდე მინახავს. შესაძლოა, იმის გამო მოვეწონე, რომ ჩემსავით მოუხერხებელი იყო. ის არ გრძნობდა თავს ამ ჯგუფის წევრად, და მეც ვიცოდი, რომ არ ვეკუთვნოდი მდიდარი გოგონების ჯგუფს. მე და ის განკიცხულები ვიყავით.

დღის განრიგი არასოდეს იცვლებოდა:
5.30 ადგომა
5.45 საუზმე
6.15 ვარჯიში ნიკის კორტზე
7.30 ღია გაკვეთილი
12.30 ლანჩი
13.30 ვარჯიში
16.00 ფიტნესი
17.00 სადილი
19.00 სკოლის გაკვეთილები
21.00 დასაძინებლად წასვლა

ბოლეტიერის აკადემიაში არასოდეს სერიოზულად არ უმუშავიათ ჩემს ტექნიკაზე. როცა მოგვიანებით ამის შესახებ ნიკს ვკითხე, მან მხრები აიჩეჩა და რაღაც ამდაგვარი თქვა: "ნუ შეაკეთებ, თუ გატეხილი არ არის" (ამ ფრაზას მიაწერენ ბიზნესმენ ბერტ ლანსს, რომელიც მუშაობდა პრეზიდენტ ჯიმ კარტერის ადმინისტრაციაში). ბოლეტიერიმ ამიხსნა, რომ მეორე ჯერზე მათთან უკვე მთლიანად ჩამოყალიბებულ მოთამაშედ მივედი.

- ჰო, შეიძლებოდა შენს მოწოდებაზე მუშაობა, იმაზე, როგორ გზავნიდი ბურთს კორტზე, მაგრამ შენში უკვე იყო ის ჟინი, რომელიც კარგ მოთამაშეებს ჩემპიონებად აქცევს. და ჩვენ არ გვინდოდა ეს საფრთხის წინაშე დაგვეყენებინა. ეს მოგაგონებს კოცონს. შენ ცდილობ მის დანთებას. მაგრამ თუ ის უკვე ანთია, შენი ამოცანაა, არ შეუშალო ხელი და მისცე საშუალება, რაც შეიძლება დიდი ხანი ანათოს. მხოლოდ ხანდახან სჭირდება შეშის დამატება, მაგრამ, ღმერთმა დაიფაროს, არავითარ შემთხვევაში არ უნდა ჩაქრეს.

არ ვარ დარწმუნებული, რომ ვეთანხმები ამ ფილოსოფიას.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
7105
მკითხველის კომენტარები / 1 /
Mudam milani!
0
Kargi da saintereso wignia
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;