მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: უილიამსს სეტი 6:1 მოვუგე, სახე გავიწმინდე, ბანანი ჩავკბიჩე...

(გაგრძელება. დასაწყისი 2018 - N224, 225, 226, 227, 229, 230, 231, 232, 234, 235, 236, 237, 239, 240, 241, 242, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 251, 252, 254, 255, 256, 257; 2019 - N2, 3, 4, 5, 18, 19, 20, 23, 24, 25, 28, 29, 34, 38)

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: უილიამსთან მატჩის წინ მსაჯს მორიდებით ვკითხე - ტუალეტი სად არის?

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: თითქოს ტრანსიდან გამოვედი

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ოცი მამაკაცი იდგა გადასაფარებლით და თვალს არ მაშორებდა... რამე პრობლემაა ბიჭებო?!

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: მელიის განავალში ჩადგით ფეხი? ძალიან გაგიმართლათ - მას იღბალი მოაქვს

მარია შარაპოვას ავტობიოგრაფია: ამერიკული კულტურა უფრო მისაღებია, მაგრამ სულით რუსი ვარ

თუ საკმარისად დიდხანს და მონდომებით მუშაობ, იქნებ, ბედმა გაჩუქოს ერთი იდეალური დღე, ან რამდენიმე საათი, როცა ყველაფერი გამოგდის, როცა ერთი შეხედვით არასწორი გადაწყვეტილება ყველაზე სწორი ხდება. ჩემთვის ასეთი დღე იყო 2004 წლის ივნისში უიმბლდონის ფინალი.

პირველ გეიმში მე ვაწვდიდი და მოვიგე საკუთარი მოწოდება. მეორე გეიმში სერენა აწვდიდა და მანაც მოიგო. მაგრამ ჩემს წაგებულ ქულებშიც მოჩანდა, რომ მეტოქეზე უფრო მშვიდი და გაწონასწორებული ვიყავი. ალბათ, ეს გარკვეულწილად უკავშირდებოდა იმას, რასაც იმ მომენტისთვის საკუთარ კარიერაში მივაღწიეთ. სერენა ნომერ პირველი იყო მსოფლიოს კლასიფიკაციაში და უბრუნდებოდა თავის საჩემპიონო წოდებას. ყველას უნდოდა მისგან რაღაც. მისგან ყველა მოგებას მოელოდა. გამარჯვების შემთხვევაში, ის, უბრალოდ, შეასრულებდა იმას, რასაც მისგან ელოდნენ. არაფერი ზეგანსაკუთრებული ამაში არ იქნებოდა. როგორ შეიძლებოდა მას წაეგო...

შემახსენეთ, რა ჰქვია ამ გოგონას? მე არავინ ვიყავი, არსაიდან მოსული. ზედიზედ ორ სეტში უნდა წამეგო. ჩემი მოგება უკვე იყო უბრალოდ ამ კორტზე დგომა - გაცილებით ადრე, ვიდრე ეს გეგმის მიხედვით უნდა მომხდარიყო. ჩემი წარმატება იყო ის, რომ ერთ სცენაზე ვიდექი სერენასთან ერთად და ჩემს თამაშს კომენტარს უკეთებდა თვით ჯონ მაკინროი. სხვა სიტყვებით, სერენას ყველაფერი ედო ფსონად, მე კი დასაკარგავი არაფერი მქონდა.

ვფიქრობ, სწორედ ეს ტვირთი აწვებოდა სერენას პირველი სეტის მეოთხე გეიმში. ის იგებდა ჩემს მოწოდებაზე 30:0-ს. ასეთ შემთხვევებში, ჩვეულებრივი სიტუაციებისას, ის იოლად იშორებს მეტოქეებს. ამის ნაცვლად, მე თითოეულ მის ძალისმიერ დარტყმას საკუთარი ძლიერი დარტყმით ვპასუხობდი. სწორედ ამ მომენტში, შემოვლითი დარტყმა შევასრულე და სერენა დაეცა.

მაყურებელმა ამას დიდი ყურადღება მიაქცია, არადა, წაქცევის აუცილებლობა არ ყოფილა. ვაღმერთებ იმას, თუ როგორ მიჰყავს მას საკუთარი თამაში - ის ფანტასტიკური სპორტსმენია, მაგრამ ზედმეტად მსახიობობს. თითქოს მთელ მსოფლიოს უნდა აჩვენოს, რას გრძნობს ამა თუ იმ კონკრეტულ მომენტში. შესაძლოა, უმიზეზოდ წაქცევით, მან მთელ მსოფლიოს აცნობა: „მე შეიძლებოდა მომეგო ეს ქულა, ბალახი რომ არ ყოფილიყო ასეთი ცუდი“ ამაში არის რაღაც არაბუნებრივი. ის სწრაფად წამოდგა, მაგრამ მე მოვიგე ქულა, ჩემი მოწოდება და გეიმი. და სერენა მოულოდნელად მიხვდა, რომ არ ვაპირებ დანებებას და არ გავტყდები. და თუ ის მაინც მოახერხებს ჩემს გატეხვას, მას მოუწევს ამის კეთება კიდევ და კიდევ. ახლა მან იცოდა, რომ რთული ბრძოლა ჰქონდა წინ.

მეოთხე გეიმში, სადაც დაუსრულებლად ვცვლიდით მოგებულ ქულებს, ვიგრძენი, რომ რაღაც შეიცვალა. კონკრეტულად ამ მომენტში სერენას თავდაჯერებულობამ, რომელიც მისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი ფაქტორია, უცებ ადგილი დაუთმო სულ სხვა რამეს. თავდაპირველად, ვერაფრით მივხვდი, რა იყო ეს, თუმცა ვგრძნობდი, რომ უკვე ნანახი მქონდა სახის ეს გამომეტყველება სხვა გოგონებზე. და შემდეგ, როცა პირველ სეტში გავაგრძელე სერენას მოწოდებაზე მოგება, უცებ გონება გამონათდა - შიში. სერენა შეშინებული ჩანდა. თითქოს ის მოულოდნელად მიხვდა, როგორი დამამცირებელი იქნება ამ გამხდარ 17 წლის ბავშვთან წაგება ამდენი მაყურებლის თვალწინ. პირველ სეტში გეიმი აღარ წამიგია.

და მაინც, მეშვიდე გეიმის რაღაც მომენტში მომეჩვენა, რომ სერენა დაბრუნდებოდა თამაშში. ორი ბრეიკ-პოინტი ვერ გამოვიყენე და ბევრი ბრძოლა მომიხდა 40:40-ზე. მეჩვენებოდა, რომ ეს ანგარიში რამდენიმე საათი იყო ძალაში. სერენა ნამდვილი ჩემპიონია, ხოლო ასეთები ყველაზე სახიფათონი არიან მაშინ, როცა მათი წაგების დრო მოდის. რაც უფრო ახლოსაა მარცხი, მით უფრო ძლიერდებიან. ისინი იოლად არასოდეს აგებენ. გეიმი და სეტბოლი: როგორც იქნა, ბურთი ზუსტად იქ მოვარტყი, სადაც მინდოდა. სერენამ მოიგერია, მაგრამ მისი დარტყმა სუსტი აღმოჩნდა და ბადეს მოხვდა. პირველი სეტი: შარაპოვა 6:1.

სეტებს შორის შესვენებისას ვიჯექი, წყალს ვსვამდი და პირდაპირ ვიყურებოდი, ვცდილობდი არაფერზე მეფიქრა. ეს მცირე შესვენებები ძალიან ჰგავს ნანატრ პაუზებს საკრივო ორთაბრძოლებში, თუმცა, სისხლის გარეშე. სახე გავიწმინდე და ბანანი ჩავკბიჩე. შემდეგ კი ტრიბუნების თვალიერება დავიწყე. სადაც არ უნდა გამეხედა, ხალხი ჩემს მზერას ღიმილს ახვედრებდა, თითქოს კარგად მიცნობდნენ.

იქამდე ვათვალიერებდი, სანამ საკუთარი ლოჟა არ დავინახე. იქ ისხდნენ მამა, ინსტრუქტორი და მწვრთნელი. დედა არ იყო - ის შტატებში დარჩა. მესიამოვნა მამაჩემის დანახვა. ვიცოდი, რომ ის და ჩემი მწვრთნელი გონებაში ჩემთან იყვნენ. ამ ადამიანების ასე ახლოს და ამავდროულად, ასე შორს ყოფნა ჩემს მარტოობას მახსენებდა. ჩოგბურთი არ არის სპორტის გუნდური სახეობა.

ეს არ არის ის სპორტი, სადაც მწვრთნელი ყურში რაღაცას ჩაგჩურჩულებს, როცა მოედნის კიდეზე დააბიჯებს. შენ მუდმივად გარშემორტყმული ხარ მწვრთნელებით, პარტნიორებით და მეგობრებით, მაგრამ იმ მომენტამდე, სანამ პირველი ქულის გათამაშება დაიწყება. ამის შემდეგ, შენ იმდენად მარტო ხარ, რომ საკუთარ მარტოობაზე შეგიძლია ბრბოში ილაპარაკო. ხალხით გარშემორტყმული ხარ, მაგრამ მათგან გარიყული და არავინ ხელს არ ჩამოგართმევს და არ დაგეხმარება. და რაც უფრო მნიშვნელოვანი მატჩია, მით ძლიერია მარტოობის შეგრძნება.

კორტზე დაბრუნებისას, სერენას გვერდით ჩავუარე. ეს ძალიან უცნაური მომენტია - კორტზე გასვლა მოედნის მხარეების შეცვლისას. მიდიხარ მეტოქესთან საკმაოდ ახლოს და თითქმის მხარით ეხები მას, მაგრამ არ იმჩნევ. ამ მომენტებში, შენი ბედი მჭიდროდ არის გადაბმული მის ბედთან. სპორტსმენებს შორის უფრო ახლოს ყოფნა შეუძლებელია, მაგრამ არ შეგიძლიათ აღიაროთ ერთმანეთი.

(გაგრძელება იქნება)

ყოველდღიური სპორტული გაზეთი "ლელო"
5830
მკითხველის კომენტარები / 1 /
333
0
ქართველებზე წერეთ. ამან რო უილიამსს ერთხელ მოუგო და ბანანი ჩაკბიჩა...კაით რაა
მსგავსი ამბები
რუბრიკის სხვა სიახლეები
;